ஆச்சி ஆச்சி

கரடி பொம்மை செய்வோமா?...

2012-02-25T17:49:00.000+05:30

நாம் உபயோகிக்கும் சாக்ஸில் அழகான கரடி பொம்மை செய்யலாம்.எனக்கு மெயிலில் வந்த இந்த செய்முறை படங்களை பகிர்கின்றேன்.இறுதியில் அட்டகாசமான ரசிக்கும்படியான வீடியோ கிளிப்பிங் ஒன்றும் உள்ளது.அது என்னவென்று கட்டாயம் பாருங்கள்.

குழந்தைகள், பெரியவர்கள் அணியும் சாக்சில் செய்யலாம்.படங்களை பார்த்தால் செய்முறைகள் புரியும் என்று நினைக்கிறேன்.

அவ்ளவுதான்.
நானும் இன்னும் செய்து பார்க்கவில்லை.

மெகா டீ.வீ அலைவரிசையில் தினமும் காலை 11 டு 12 மணிக்கு பெண்கள்.காம் என்ற நிகழ்ச்சியில் 11.45 டு 12 மணிக்கு கைத்தொழில் பகுதியில் வீட்டிலிருந்து எளிமையான கைத்தொழில்,கைவினைப் பொருட்கள் செய்ய கற்றுத்தருவார்கள்.அதில் இந்த கரடி பொம்மை செய்ய கற்றுக் கொடுத்தனர்.இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் அந்நிகழ்ச்சியிலிருந்து பார்த்து நான் செய்த கரடி பொம்மை.உல்லன் நூலினால் செய்யப்பட்டது,எல்லாம் கட்டிங்,ஒட்டிங்தான்.லேமினேட் செய்து ஃப்ரேமில் செமிக்கிகளை ஒட்டியுள்ளேன்.

இந்த வீடியோ கிளிப்பிங்கையும் ரசிக்கலாமே>....

என்றும் மறக்க முடியாத பேருந்து நினைவுகள்-5(முற்றும்)

2012-02-23T21:12:00.000+05:30

பேருந்து,ரயில் பயணங்களில் காலம் காலமாக இடம்பெறும் பலவகை திருட்டு,உணவுப் பொருட்களில் மயக்க மருந்தை கலந்து கொடுத்து கொள்ளையடித்தலும் நிகழ்ந்து வருகிறது.உழைக்காமல் பொருள் சேர்க்க எத்தனை விதங்களாக யோசித்து தைர்யமாக அத்தனை பேரையும் முட்டாளாக்கி கார்யம் சாதிப்பது கள்வர்களின் கலை.செய்தித்தாள்களிலும்,தொலைக்காட்சியிலும்,அக்கம் பக்கத்திலும் திருட்டுகள் நடப்பதை கேள்விப்பட்டாலும்,பயணங்களில் ஜாக்கரதையாக பயணித்தாலும் திருட பகவான் பார்வை நம்மீது பதிந்துவிட்டால் நம்மளால் தப்பமுடிவதில்லை.

பயணங்களில் யாராவது உணவுப் பொருட்களை கொடுத்தால் தவிர்ப்பது நல்லது.ஆனால் குழந்தைகளுடன் பயணிக்கும்போது இதில் சிரமம் ஏற்படும்.நாம் எதாவது சாப்பிடும்போது எதிரே அல்லது பக்கத்தில் குழந்தைகள் இருந்தால் பார்க்க வைத்து சாப்பிட முடியாது.அப்படி நாம் எதாவது கொடுக்கும்போது நம்மை சந்தேகித்து வேண்டாமென்று மறுத்தால் நம் மனது சங்கடப்படும்.அதே சங்கடத்துடன்தான் நமக்கோ நம் குழந்தைக்கோ எதிரில் உள்ளவர்கள் உணவுப் பொருள் கொடுத்தால் எப்படிப்பட்டவராக இருந்தாலும் மறுத்தாக வேண்டும்.பயணங்களில் நட்பும் கிடைக்கும்,ஏமாற்றங்களும் கிடைக்கும்.

செல்ஃபோன் இல்லாத காலத்திலே நீண்ட தூர பயணமெனில் என் அப்பா எப்போதும் எதில் பயணித்தாலும் நமது முகவரி,நாம் சென்றடைய வேண்டிய முகவரியையும் எழுதி நம்முடன் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பார்.யார் எங்கு பயணித்தாலும் தேவையானவைகளை எடுத்து வச்சுட்டியா என்ற கேள்விக்கு அடுத்து அட்ரஸ் எழுதி வச்சிருக்கியா என்றுதான் கேப்பார்.வழியில் என்ன வேணும்னாலும் நடக்கலாம்.எதாவது ஒரு நல்லவன் கண்ல இந்த அடர்ஸ் பட்டு நம்மை உரியவங்க இடத்தில் சேக்க மாட்டானா,தகவல் தெரிவிக்கமாட்டானா... என்பார்.

என் தாத்தா அம்மாச்சி கிராமத்தை சேர்ந்தவர்கள்.பயணத்தில் பக்கத்திலிருப்பவர் கொஞ்சம் பேச்சு கொடுத்தால் போதும் தனது பூர்வீகம் வரை ஒப்பித்துவிடுவார்கள்.பக்கத்தில் கிடைப்பவரும் இவர்களது பேச்சை கேட்டு சலிக்கிற மாதிரி தெரியாது,அப்படிப்பட்டவர்தான் அமைந்துவிடுவார்.சில நேரம் இப்படி எல்லா கதையும் ஏன் சொல்றீங்கன்னு திட்டுவோம், சில நேரம் அருகில் போய் நிறுத்துங்கன்னு சொல்ல முடியாது.

எங்க வீட்டில் லேண்ட் லைன் ஃபோன் இருந்த காலத்தில் ஒருமுறை என் தாத்தா மதுரையிலிருந்து நாகைக்கு தனியே இரவு நேர பஸ்ஸில் வந்திருக்கிறார்.விடிய காலையில் ஃபோன் வந்தது,நான்தான் பேசினேன்,அதில் “நான் ஆட்டோ டிரைவர்,மதுரை பஸ்சிலிருந்து ஒரு பெரியவரை நாகை பஸ்டாண்டின் நடுவே இறக்கிவிட்டு சென்றுவிட்டனர்.அவர் போதையில் கிடக்கிறார்.அவரது சட்டைப் பையில் இந்த நம்பரும் அட்ரசும் இருக்கிறது,இன்ன பேர் உடைய இவரை உங்களுக்குத் தெரியுமா? ”என்றார்.

மற்ற அடையாளங்களும் சொன்னதில் அவர் என் தாத்தாதான். தான் வருவதாக எங்களுக்கு தகவலும் சொல்லவில்லை என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறேனே தவிர என்ன பேசனும்னு தெரியவில்லை,என் அப்பாவும் அப்போது வீட்டில் இல்லை.என் அம்மாவிற்கும் நம்புவதா வேணாமான்னு புரியாமல் இந்த முகவரிக்கு அழைத்து வாருங்கள்,உடல் நிலை சரியில்லையென்றால் வழியில் ஹாஸ்பிடலில் சேர்த்துவிடுங்கள் ஆகும் செலவை நாங்கள் ஏற்கிறோம்,அவருக்கு எந்த கெட்ட பழக்கமும் கிடையாது.

அவர் போதையில் இருக்கிறார் என்பதைதான் எங்களால் நம்ப முடியவில்லை என்று அம்மா சொல்லிவிட்டு என் அப்பாவிற்கும் தகவல் தெரிவித்தார்.

பத்து நிமிடங்களில் ஆட்டோ என் வீட்டிற்கு வந்தது.சுய நினைவின்றி சட்டை ட்ராயருடன் உள்ளிருந்தது என் தாத்தாவேதான். அந்த கோலத்தில் பார்த்தால் என் அம்மாவிற்கு எப்படியிருக்கும்,என்னாச்சுப்பா,என்னாச்சுப்பான்னு கதறினார். ஹாஸ்பிடலில் சேர்த்தோம், அந்த ஆட்டோ ட்ரைவருக்கும் நன்றி தெரிவித்து பணம் கொடுத்தபோது அவர் வாங்க மறுத்துவிட்டார்.ஹாஸ்பிடலில் தாத்தாவிற்கு முற்றிலும் நினைவு இழந்துவிட்டது,கோமா ஸ்டேஜ் என்கிறார்கள்.எங்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.தாத்தா ஏன் புறப்பட்டு வந்தார்,எதற்கு எங்கே கிளம்பினார் ஒன்றும் தெரியவில்லை.மதுரையில் இருக்கும் என் அம்மாச்சிக்கு தகவல் தெரிவித்ததும் விபரம் புரிந்தது,தாத்தா எங்களை பார்க்க உசிலம்பட்டி பஸ்ஸில் வந்திருக்கிறார்.அம்மாச்சி மற்ற உறவினர்களுடன் கதிகலங்கி வந்து சேர்ந்தார்.

ஊருக்குள்ளும் ஒரே பரபரப்பு,தாத்தாவை பார்க்க பலரும் வந்தவன்னம் இருந்தனர்.சீடி ஸ்கேன் எடுத்தார்கள்,எல்லா டெஸ்ட்டுகளும் நார்மலா இருக்கு,அவர் கடைசியாக உண்ட உணவினால் இந்த பிரச்சனையிருக்கலாம்,வேற ஹாஸ்பிட்டலுக்கு அழைச்சிட்டு போயிடுங்கனு டாக்டர் சொல்லிட்டார்.அன்று முழுவதும் அதே நிலையிலிருந்த தாத்தா மறுநாள் காலை கண் விழித்தார்.அவருக்கும் சற்று நேரம் தான் எங்கிருக்கிறோம்,தனக்கு என்னாச்சுன்னு புரியவில்லை,பேச்சும் வரவில்லை.சற்று நேரம் கழித்து பேச்சு வந்தது.நாங்களும் விபரங்கள் சொல்ல என் அம்மாச்சி அப்போதுதான் கேட்கிறார் ” தாத்தா கொண்டுவந்த பைகள்,கையில் போட்ருந்த மோதிரம்,வைத்திருந்த பணம் “ இல்லையா?ஆட்டோவில் தாத்தா மட்டும்தான் வந்தாரா என்கிறார்.சூழ்நிலையின் கட்டாயம் அப்போது லேசான சந்தேகம் அந்த ஆட்டோ டிரைவர் மீது வந்தாலும் முதலில் இன்றும் அதே நேரத்திற்கு வரும் உசிலம்பட்டி பஸ் டிரைவரை விசாரிப்போம் என்று என் அப்பா சொன்னார்.

அதற்கிடையில் என் தாத்தாவும் பேச ஆரம்பித்தார்.பஸ்ஸில் தன்னுடன் வந்தவருடன் பேசிக்கொண்டு வந்ததாகவும்,கோவில் பிரசாதமென்று பொங்கல் கொடுத்ததாகவும்,அதை சாப்பிட்ட பின் என்ன நடந்ததுன்னு தெரியவில்லை என்றும் சொன்னதில் விபரம் புரிந்தது.தான் கொண்டு வந்த பொருட்கள் களவாடப்பட்டதை விட தன்னால் எல்லோரும் இவ்வளவு சிரமத்திற்குள்ளானதிலும்,பொங்கல் சாப்பிட்டு ஏமாந்ததிலும் என் தாத்தாவிற்கு பெரும் வருத்தம்,அவமானமாகவும் நினைத்தார்.என் அப்பாவும் பஸ் டிரைவர் ஓட்டுனரை விசாரித்ததில் என்ன நடந்ததென்று எங்களுக்குத் தெரியாது,எல்லோரும் இறங்கியும் இவர் மட்டும் இறங்காமல் மயக்கத்திலே இருந்தார்,நாகைதான் கடைசி நிறுத்தம்,டிக்கெட்டும் நாகைக்குதான் எடுத்திருந்தார் எனவே எங்களுக்கு வம்பெதற்கு,அடுத்த ட்ரிப் போகனும்னு அவரை இறக்கி கீழே போட்டுவிட்டோம்.வேட்டி அவிழ்ந்த நிலையில்தான் இருந்தார்,என்றும் தெரிவித்திருந்திருக்கின்றனர். இந்த நிகழ்வு தெரிந்த அனைவருக்கும் பாடமானது.அதற்கு பிறகு என் தாத்தா அம்மாச்சி பயணத்தில் சக பயணிகளுடன் வெகு ஜாக்கிரதையாக பயணிப்பார்கள்.

பயணங்களில் எவ்வளவோ பொன் பொருட்களை பரிகொடுத்தவர்களின் நிலை எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும்!

பேருந்து மட்டுமல்ல அனைத்து பயணங்களும் நாம் வாழும் உலகின் மறுபக்கங்களில் ஒன்றை உணர்த்துவதாகவே அமைகிறது.

கள்வர்களே!

வீரமும்,மானமும் உள்ள கள்வர்களாயின் ஸ்விஸ் பேங்கிற்கு போய் இந்தியப் பணத்தை களவாடிட்டு வாங்க பாப்போம்!இந்தியா பாராட்டும்.(இந்தியா டு ஸ்விஸ் ரயில், பஸ் இன்னும் விடலையோ).இந்தியாவின் பேங்குகளில் அப்பாவி மக்கள் அதுவும் அப்பாவி பேங்குகளில் சேர்த்து வைத்திருப்பதில் கை வைத்தால் என்கவுண்டர்தான்.

பீ கேர்ஃபுல்...........................................

மக்களை சொன்னேன்,,,,

என்றும் மறக்க முடியாத பேருந்து நினைவுகள்-4

2012-02-21T02:28:00.001+05:30

இந்த பதிவில் பஸ் காதல்களை,வயதுக்கோளாறுகளை,சில சில்மிஷங்களை பகிர்கின்றேன்.

காதல் எங்கும் நிகழ்கிறது.படிக்கும் பள்ளி,கல்லூரி மாணவ மாணவிகளாகட்டும் பயணிக்கும் சக பயணியாகட்டும் பயணம் செய்ய மட்டுமே அதுவும் நடுத்தர வர்க்கத்தினர்களின் போக்குவரத்து பகவான் பல வித குணங்களுடைய பயணிகளை சுமந்து செல்வதோடு காதலையும்,சில்மிசங்களையும் சுமக்கத் தவறுவதில்லை.எங்கிருந்தோ புறப்பட்டு,எங்கெங்கோ நிறுத்தப்படுவது போல பல காதல்களும் நிறுத்தப்படுகிறது.காணாமல் போகிறது.இதற்கு பெயர் காதலா என்று பார்ப்பவர்களால் பேசப்பட்டு,தோல்வியோ ஏமாற்றமோ ஏற்படும்போது மட்டுமே அந்த காதலர்களுக்கும் காதல் மீது சந்தேகம் வருகிறது.காலம் கடந்து உணர்வது மட்டுமே மிச்சப்படுகிறது.

தினமும் பார்க்க நேரிடும்போது எதோ ஒரு ஈர்ப்பில் பழகப்படுவதே பயணத்தின் நட்பு.பெண்ணுக்கும் பெண்ணுக்கும் ஆணுக்கும் ஆணுக்கும் பயண நட்பு அப்படியே இருக்கிறது.ஆண்,பெண் நட்புதான் 80% காதல் நாடகமாகிறது.இதில் திருமணம் ஆனவர்களா/ஆவாதர்களா என்ற கேள்வி வந்தால் அதுவும் 90% திருமணம் ஆகாதவர்கள்தான் இந்த பயணக் காற்று காதலில் சிக்குபவர்கள். நம்மை பார்க்கும் மனிதர்களின் குணங்கள் புரியாவிட்டாலும் கண்களின் இரண்டு பார்வையிலே பார்வையின் அர்த்தங்கள் புரியக்கூடும்.எதார்த்தமாக இருக்கலாம்,மீண்டும் பார்த்து புரிந்துகொள்வதில் தவறில்லை,வேணுமென்றே பார்க்க வைக்கப்படுவதுதான் தவறு.

உடையாகட்டும்,பேச்சாகட்டும் எனக்குத் தெரிந்து நான் பார்த்தவரை அப்படி வேணுமென்றே பார்க்க வைப்பதில் பெண்கள்தான் முதலிடம் பிடிக்கின்றனர்.இதை எவரேனும் எதிர்ப்பார்களாயின் என் ஊர் மட்டுமில்லை,பல ஊர்களில் என்ன நடைமுறை நிகழ்கிறது என்பதை நேரில் காண்பிக்க என்னால் முடியும்..எனக்கு இப்படிபட்ட பெண்கள் விட்டில் பூச்சிகளாய் தெரிகின்றனர்.வழிகாட்டுதல் தேவையில்லை என்ற நினைப்பு,ஊடகங்களின் தாக்கம்,எதையும் சமாளித்துவிடலாம் என்ற தன்னம்பிக்கை,தனக்கு கிடைத்த புது உறவினால் இது நாள்வரை வளர்த்தவர்களையும் சமாளித்துவிடலாம்,எதிர்க்கலாம் என்று நினைக்கிறார்களே தவிர,தாம் வயதென்ன,பக்குவமென்ன,இப்போது இது தேவைதானா,தனது நண்பன்/காதலன் எனப்படுபவன் எப்படிப்பட்டவன்,இந்த உறவு எதுவரை,எத்தனை நாட்களுக்கு இதெல்லாம் யோசிப்பதும் கிடையாது,தனக்கே தெரியவந்தாலும் தனக்கு எந்த கெடுதலும் இருக்காது,வராது என்ற நம்பிக்கை.

படிப்பில்,உத்யோகத்தில் ஆர்வமுள்ளவர்கள்,தன் குடும்ப மற்றும் சமூக சூழலை உணர்ந்தவர்கள் மட்டுமே யோசித்து செயல்படுகின்றனர்.இப்போதும் ஊர் பக்கம் மளிகைக் கடையிலும்,ஜவுளிக் கடைகளிலும் வேலை பார்க்கும் சில பெண்கள்,படிக்கும் சில பெண்கள் பஸ்ஸில் தன் ஆண் நண்பர்களுடன் மறைந்து,மறைந்து,தயங்கி தயங்கி பேசி வருவதை பார்க்கும்போது “அடி பேதையே! என்ன மயக்கத்தில் இப்படி நடந்துகொள்கிறாய்,வெற்றியும்,ஏமாற்றமும் எதிலும் உண்டு,ஆடவனுக்கு ஆயிரம் வழி உண்டு,உன் கதி என்ன?, எப்படியும் இணைந்துவிடுவோம் என்ற உன் நினைப்பு,நம்பிக்கை வெற்றி பெற்றால் நீ அதிர்ஸ்டசாலி” என்றே சொல்லத் தோனுகிறது.

ஃபேசனுக்காகவும்,டைம் பாஸிற்காகவும் நட்பும்,காதலும் கொண்டுள்ளவர்கள் எந்த காலத்திலும் எதையும் எதிர்கொள்ளும் பிறவிகள்.
என் காலத்தில் பஸ்ஸில் தினமும் பயணி்த்த பெண் ஒருவர் வீட்டிற்கு தெரியாமல் நடத்துனரை திருமணம் செய்துகொண்டார்.மற்றொரு பெண் ஏற்கனவே திருமணமான ஓட்டுனரை திருமணம் செய்துகொண்டார்.அவர்களின் வாழ்க்கை தற்பொழுது எப்படி உள்ளது என்பதெல்லாம் தெரியவில்லை.தினமும் பஸ்ஸில் பயணித்த மாணவன் மாணவிக்கும் காதல் வந்து பல அவமானங்களை சந்தித்தபோதும் தைரியமில்லாத ஆடவனால் கைவிடப்பட்ட பெண்களை பார்த்திருக்கிறேன். காதலிக்கும்போது வரும் தைர்யம் இரு குடும்பத்தார்களையும் எதிர்கொள்ளும்போது மனம் திடமற்று முடிவை மாற்றிக்கொள்ளும் பெண்ணையும், ஆண்களையும் பார்த்திருக்கிறேன். ஒரு தலைக்காதலும் உண்டு.

நான் கல்லூரி சென்ற காலத்தில் ஆட்டோ மொபைல் என்பதுதான் தெரியும்.மொபைல் ஃபோன் பற்றி யாருக்கும் தெரியாது.இப்போ எல்லோரிடமும் மூன்றாவது கை போல செல்பேசி உள்ளது.செல்பேசி இல்லாத அந்த கால பயணத்தை நினைத்துப் பார்க்கும்போது உடனடித் தொடர்பிற்கு சிரமங்கள் இருந்தாலும் அது ஒரு அமைதியான காலமாகவே இருந்தது.அப்போது வாகனங்களின் சப்தம்,நடத்துனரின் விசில் சப்தம் மட்டுமே இருக்கும்.இப்போது பயணிக்கையில் திடீர்,திடீரென்று ரிங்டோன்கள் ஒலிப்பதும்,பாட்டி முதல் பள்ளி மாணவர்களிடத்தும் இந்த செல்பேசி உபயோகம் தற்கால மாற்றமே!

தகவல் தொடர்பில் நவீனம் கண்டு உலகம் சுருங்கிவிட்டது போல,காதலை அனுபவிப்பதும் நவீனமாகிவிட்டது.தற்போழுது பேசவோ பார்க்கவோ தனியிடமும்,பொது இடமும் தேவைப்படுவதற்கு முன்னர் வேண்டியவர்களின் நம்பர் பரிமாற்றம் இருந்தால் போதும் .யாருக்கும் பயந்தோ,அருகே வந்தோ அன்பை,விருப்பத்தை தெரிவிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.முக்கால்வாசி காதல் தொலைபேசியிலே முடிந்துவிடுகிறது.தனக்கு முன் நாலு பேருக்கு முன்னால் நிற்கும் பெண்ணிடம் மாலை சந்திப்போம்னு சொல்வதற்கு பட்ட பாடும்,அரை மணி நேரம் பயணித்தாலும் பார்வையிலே காதல் பரிமாற்றம் நடந்தாலும் மனதில்பட்டதை உடனே சொல்ல முடியாமல் தவித்ததும் இப்போ மலையேறிப்போச்சு.முன்பு தகவல் தொடர்பு சரியில்லாததால் சங்கடம்,பிரிவு,முறிவு வரும்.இப்போ தகவல் தொடர்பு அதிகமானதால் பிரிவு,முறிவு அதிகமாகிறது.

பிற்காலத்தில் என்ன மாற்றங்கள் நிகழும் என்பதை அறியாத அப்போதைய பல பெண்களும், இப்போது சில பெண்களும் காதல் தோல்வி,ஏமாற்றம் அடைந்தாலும் இனி யாருக்கும் என் மனதில் இடமில்லை, யாரையும் திருமணம் செய்யமாட்டேன் என்பார்கள்.
இவர்கள் மறுமணத்தை ஆதரித்தாலும் ஆதரிப்பார்களே தவிர மறு காதலை ஆதரிக்கமாட்டார்கள்.

சமீபத்தில் விஜய் டீவி நீயா நானா நிகழ்ச்சியில் காதல் தலைப்பில் பேசிய இளம் பெண்கள் பலர் காதல் ஒரு முறை மட்டும்தான் வரும் என்பது பொய்.காதலில் தோல்வியுற்றால் காலப்போக்கில் சந்திக்கும் மற்றவரிடத்தும் காதல் வரும்,ஏற்பதில் தவறில்லை என்று பேசியதில் வியந்துபோனேன்.திருமணம் ஆகாத அந்த பெண்கள் அந்த சபையில் பேசியது வியப்பாக இருந்ததைவிட தற்கால பெண்களின் மன மாற்றத்தைக் கண்டு வியந்தேன்.எனினும் ஒரு முறை வந்த காதலி்ல் தோல்வியும் ஏமாற்றமும் இல்லாமல் இருக்கட்டும்.

அடுத்து உரசல் மன்னர்கள்:

இவர்களால் பாதிக்கப்பட்ட,இம்சைகளை அனுபவித்த பெண்களுக்கு மட்டுமே இவர்களின் தரம் தெரியும்.வழக்கமான வசனம்தான் கேக்க நினைக்கிறேன் ”உன் சகோதரி அல்லது உன் அம்மாவிடமும்” இப்படி நடந்துகொள்(வாயா?).

எனக்கு கேல்(girl) ஃப்ரண்ட் இருக்குடா மச்சி,இன்னைக்கு என் ஆளிடம் இன்னது பேசினேன்,அல்லது இங்கே சென்றோம்,அல்லது இன்னைக்கு ஒரு சூப்பர் ஃபிகரை பார்த்தேன் என்று தன் நண்பர்களிடம் பெருமை பிதற்றும் சில ஆண்கள் இருப்பது போல இந்த உரசல் மன்னர்களில் சிலர் தன் நண்பர்களிடம் எதாவது பெண்களை உரசி தன் சாதனையை பெருமை பேசுவதும் நடக்கிறதாம்.

சேலையில் முள் விழுந்தாலும்,முள்ளில் சேலை விழுந்தாலும் பாதிப்பு சேலைக்குத்தான் என்பது போல பேருந்தில் மட்டுமல்ல இது போன்ற நிகழ்வுகள் எங்கு நடந்தாலும் அதிகம் பாதிக்கப்படுவது பெண்கள் மட்டுமே.

என்றும் மறக்க முடியாத பேருந்து நினைவுகள்-3

2012-02-18T16:01:00.002+05:30

சில மாதங்கள் வித்யாசமாகவே இருந்த பேருந்து பயணம் பிறகு எந்த பேருந்தாக இருந்தாலும் சொந்த வீட்டிற்குள் போவது போன்று சகஜமாகிவிட்டது.நடைமுறையில் ஓட்டுநர் எந்த நிறுத்தத்திலிருந்து எந்த நிறுத்தம்வரை செல்ல வேண்டும்,இடையே எங்கெங்கு நிறுத்த வேண்டுமென்பதில் கவனமாக இருக்கிறாரோ அப்படித்தான் பெரும்பாலான பயணிகளும் ஏறி,இறங்க வேண்டிய ஸ்டாப்பிங்குகளை மட்டும் கவனித்தில் கொண்டு பயணிக்கிறோம்.ஆனால் அந்த பயணத்தில் பலவற்றை பார்க்கிறோம், அவற்றில் சில மனதில் பதியும்,பல காற்றோடு காற்றாக போய்விடும்.சிலருக்கு பயணத்தில் என்ன நடந்தாலும் தன் உள்மனதோடு,சொந்த உணர்வுகளோடு மட்டும் பயணிப்பார்கள்.அதாவது வெளி உலகோடு ஒன்றமாட்டார்கள்.இது அனைத்து வகை பயணத்திற்கும் பொருந்துமென்று நினைக்கிறேன்.

ஒரு நாள் பயணத்தில் இடம் இல்லை,ஓட்டுனர் இருக்கைக்கு பின் கம்பிகளை பிடித்துக்கொண்டு நின்றுகொண்டிருந்தேன்.ஒரு ஸ்டாப்பிங்கில் மிக அழகான சுடிதார் அணிந்த அழகான பெண் ஒருவர் பொம்மை போல நின்றார்.என் தோழியிடம் அந்த பெண்ணை எவ்ளோ அழகா இருக்கு பாருன்னு காண்பித்தேன்,அதற்கு அந்த ஓட்டுனர் ”அழகா,இல்லையான்னு நாங்க சொல்லனும்”னு சொல்லிகிட்டே அவர்பாட்டுக்கு வண்டி ஓட்டிகிட்டிருந்தார்.நம்ம சொன்னதை காதில் வாங்கிட்டு பதில் சொல்றார்ன்னு சின்ன நகைப்பு.

ஒரு நாள் மாலை பயணத்தில் ஒரு ஸ்டாப்பிங்கில் பஸ் நிறுத்தப்பட்டபோது இறங்க வேண்டியவர்கள் இறங்கியாச்சு,ஏற வேண்டியவர்கள் ஏறியாச்சு,பஸ்ஸூம் சற்றே கிளம்பிவிட்டது,சற்று வயதான பெண்மணி ஒருவர் அவசரமாக ஓடிவந்து ஏறினார். ஏறின வேகத்துக்கு படியில் நின்ற ஒரு கல்லூரி மாணவன் அவ்வை... சண்முகி... என்று அந்த பாடலில் வருவது போலவே சொல்லிவிட்டு வேடிக்கை பார்த்து வந்தார்.எங்களுக்கு செம சிரிப்பு.ஆனால் அந்த பெண்மணிக்கு எதுவும் புரியவில்லை.

பஸ் பயணத்தில் அமர்ந்திருக்கும்போது என் பக்கத்தில் வயதானவர்கள்,குழந்தை வைத்திருக்கிறவர்கள் நின்றால் அவர்கள் கேக்காமலே என் இடத்தை தருவதுண்டு .(இப்போதும் அப்படித்தான்)பிரச்சனை என்னவெனில் கைக் குழந்தையென்றால் அம்மாவும்தான் உட்கார்ந்தாக வேண்டும்.சற்று வளர்ந்த குழந்தையெனில் கொடுங்கள் மடியில் வச்சிக்கிறேன்னு சொன்னால் சிலர் குழந்தைகளை தந்துவிடுவார்கள்,நம் பக்கத்திலும் உக்கார வைத்துக்கொள்ளலாம்.சில குழந்தை அம்மாவை விட்டு வராது.அதனால் பரவாயில்லம்மா என்று நின்றே வருவார்கள்.

பாவம் பார்த்த குற்றத்திற்கு,உரிமையாக அவன் பயப்டுவான்/ அழுவான்/ தேடுவான் நீ எந்திரிச்சுக்கன்னு சிலர் சொல்லிடுவாங்க,மறுத்து சொல்ல முடியாம நின்னுகிட்டு வரவேண்டியதுதான். சிலர் குழந்தைய கொடுங்கன்னு சொன்னால் இத்துனூண்டு இடத்தில தானும் உட்காந்து நெருக்கித் தள்ளி என்னைய நோயாளி மாதிரி உட்கார வச்சிடுவாங்க.
சில நேரம் நமக்கு முன் சீட்டில் அல்லது பக்கத்தில் குழந்தை இருந்தால் அந்த குழந்தையை சீண்டி லைட்டா கொஞ்சுவதுலாம் பிடிக்கும்.என்னவோ சில குழந்தையைப் பார்த்தால் கொஞ்சத் தோன்றாது.

சில யுவன்,யுவதிகள் தங்கள் பாய்/கேள்(girl) ப்ரண்ட்ஸ்களுடன் பேசுவதற்காக இடம் இருந்தாலும் நின்றுகொண்டே வருவார்கள்,அவர்கள் பேசிக்கொண்டு வருவதை பார்க்கும்போது சுவாரஸ்யமாக இருக்கும்.
யாருக்கும் பயப்ட வேண்டிய அவசியமில்லாத,யாருடைய அனுமதியும் தேவையில்லாத தம்பதிகள் சிலர் பக்கத்திலே அமர்ந்திருந்தாலும் வேற்று மனிதருடன் அமர்ந்திருப்பது போல கம்முன்னு வருவார்கள்.வீட்டில் பேசிப் பேசி போரடிச்சுடுமோ அல்லது கண்ணியமோ தெரியல.

எனக்கு உப்புத் தடவிய வெள்ளரிக்காய் வாங்கி தோழிகளுடன் பேசிக்கொண்டே சாப்பிட பிடிக்கும்.சுண்டல், வேர்கடலை, வெல்லரி, பனங்கிழங்குகளை சீசனுக்கு வருபவைகளை சைக்கிள்,ட்ராலிகளில் வைத்து வியாபாரம் செய்யும் வியாபாரிகள் பஸ்டாண்டில் பஸ்நிற்கும்போது ஜன்னலோரம் குரல் கொடுப்பார்கள். ஒரு நாள் நான் அமர்ந்திருக்கும் பஸ்சின் வெளிப்புறம் ஒரு வியாபாரி சுற்றி, சுற்றி குரல் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.திடீரென பனங்கொரங்கு,பனங்கொரங்கு என்று கூவினார். எல்லோருமே திரும்பி பார்த்தோம், எங்கள் பார்வையின் சந்தேகத்தை புரிந்துகொண்டு, பனங்கிழங்குன்னு கத்தினா யாரும் கண்டுக்கமாட்றீங்க,இப்ப பாத்தீங்கள்ல,சரி ஆளுக்கொரு பனங்கிழங்கு கட்டு வாங்கிக்குங்க என்றார்.அவரின் வியாபார ட்ரிக்கை ரசித்து சிலர் வாங்கினார்கள்.

பெரும்பாலும் தனியார் பஸ்களில்தான் பாடல்களை கேட்டபடி பயணிக்க முடியும்.அதற்காகவே நாங்கள் பல நாட்கள் அரசுப் பேருந்து வந்தாலும் அதில் பயணிக்கமாட்டோம்.அப்படியொரு நாள் பாடல் இசைத்துக்கொண்டிருந்த பஸ்ஸில் ஏறியாச்சு,இடமும் கிடைத்துவிட்டது.அந்த பஸ் கிளம்ப 4,5நிமிடங்கள் இருந்தது.அதற்குள் என் தோழிக்கும் எனக்கும் பக்கத்தில் உள்ள கடையில் சாக்லேட் வாங்கிட்டு வந்திடலாம்னு ஆசை வந்துவிட்டது.உடனே ரெண்டு பேரும் இறங்கி கடைக்கு ஓடிப்போய் சாக்லேட் வாங்கிட்டு திரும்பி பார்க்கிறோம் அந்த பஸ்ஸைக் காணும்.அடப்பாவி அதுக்குள்ளையும் அவன் கடிகாரத்தில மணியாகிட்டு போலன்னு,ஒரு சாக்லேட்டுக்காக பாட்டு பாடுற பஸ்ஸை விட்டுவிட்டோமேன்னு புலம்பிக்கொண்டோம்.நீண்ட நேரத்திற்கு பின்னரே அடுத்த பஸ் வந்தது பாடலுடன்.

என்றும் மறக்க முடியாத பேருந்து நினைவுகள்-2

2012-02-16T17:40:00.001+05:30

தினமும் அதே வழியில் பஸ்ஸில் பயணிக்கும்போது சாலையின் இரு புறத்திலும் பெரும்பாலான கடைகளும்,அங்கிருக்கும் மனிதர்களின் முகமும் பதிந்துவிடும்.ஆனால் அவர்களுக்கு நம்மை தெரிந்திருக்காது.ஒரே நேரத்தில் ஒரே பஸ்ஸில் பயணம் செய்யும்போது நான் கல்லூரிக்கு செல்வது போல பல மாணவ,மாணவிகள் கல்லூரிக்கும்,பள்ளிக்கும் வழக்கமாக அதே பஸ்ஸில் வரும்போதும்,உத்யோகத்தில் இருக்கும் நபர்களும் அதே பஸ்ஸில் வரும்போதும் முகங்கள் ஒருவருக்கொருவர் நன்கு பரிச்சையமாகும்.

பரிச்சையமாகி என்ன புண்யம்?சிலரை பாக்கும்போது நம்ம பஸ்ஸில் வருபவர்ன்னு மைண்ட் வாய்ஸ் அறிமுகம் தரும்,கொஞ்சம் நல்லவங்களா இருந்தால் நம்முடன் வருபவர்களிடம் “ஏய் அவங்க நல்ல டைப்“னு சொல்லிக்கலாம்,இல்லைன்னா அது ஒரு கொரங்குன்னும் சொல்லிக்கலாம்.எங்கையாவது வழியில் பார்த்தால் சின்ன புன்னகைக்கு கூலி கொடுக்கனும்,இல்ல சிலரின் வழிசல பார்த்து நம்முடன் வருபவர் ஏன் இப்படி பட்டவங்ககிட்டலாம் பேச்சு வச்சுக்கிறன்னு கேக்கும் அளவிற்கு இருக்கும்.அதனால நாமே தெரியாத மாதிரி போயிடனும்.இதனால் இன்னொரு வியாதியும் வரும்.யாரபாத்தாலும் எங்கையோ பார்த்த மாதிரியே தோனுவதுதான் அந்த வியாதி.

நான் சென்ற பஸ்ஸில் வழக்கமாக வரும் மனிதர்களில் அவ்வப்போது காய் வியாபார மூட்டை வரும்,சில நாட்களில் பூக்கூடை வரும் ஆனால் தினமும் டிக்கெட் எடுக்காம ஒருத்தர் வருவார்,வந்து நம்மகிட்டயே காசு கேப்பார்,அவர்தாங்க பிச்சக்காரர்.யாராவது நடத்துனரான்னு யோசிச்சிங்களா?அதுக்கு நான் பொறுப்பில்லை.இப்படி சொல்ல வச்சதே ஒரு நடத்துனர்தான்.

நாகையின் மெயின் பஸ்டாண்டை இன்னமும் எல்லோரும் பெரிய பஸ்டாண்டுனுதான் சொல்வாங்க. நாகூர் செல்லும் வழியில்தான் எங்க கல்லூரி.எங்க ஊரிலிருந்து வரும் பஸ்கள் அந்த பெரிய பஸ்டாண்டு வந்து சற்று நேரம் நிக்கும் அதற்கு பிறகுதான் பஸ் கிளம்பும்.அப்போ அங்க தினமும் கண்ணு தெரியாத ஒரு பிச்சைக்காரு எம்.ஜி.ஆர் பாட்டுகள பாடிகிட்டு பஸ்ஸுக்குள் வருவார்,அவர போனா போவுதுன்னு விட்டுவிடுவாங்க.அவ்வப்போது வேற்று பிச்சைக்காரர்கள் வரும்போது நடத்துனர் அல்லது ஓட்டுனரால் சற்று விரட்டப்படுவார். ஒரு நாள் வேற ஒரு பிச்சைக்காரர் வந்தபோதுதான் நடத்துனர் சொன்னார் “ போய்யா இப்பதான் நான் எடுத்துட்டு வந்தேன்,அடுத்து நீ போ” என்றார்.இந்த வசனத்தை எப்படி மறக்க முடியும்.அந்த பிச்சைக்காரர் எதையும் காதுல வாங்கல,பஸ்ஸிற்குள் ஒரு ரவுண்ட் போயிட்டுதான் வந்தார்.

பார்வையற்ற மற்றும் பார்வையுள்ள பிச்சைக்காரருக்கும் வித்யாசம் என்னவெனில் இதே பஸ்ஸில்தான் நாமும் தினமும் வருகிறோம்னு பார்வையற்றவருக்கு தெரியாது.பார்வையுள்ள பிச்சைக்காரர்கள் இதுங்களும் தினமும் வருதுங்கன்னு நம்மகிட்ட நிக்காமல் போய்டுவாங்க. ஆனால் பார்வையற்றவர் எப்படி தினமும் அதே நேரத்திற்கு அதே பஸ்ஸிற்குள் வருகிறார்ன்னு ஆச்சர்யமா இருக்கும்.

நாம தினமும் அதே பஸ்ஸில் போறதால சிலரை நமக்குத் தெரியும்,நம்மூரார் ஒருத்தர் திடீர்னு அந்த பஸ்ல வர்றார்னு வச்சுகங்க,தினமும் பே...பே..ன்னு போனாலும் அன்னைக்குன்னு பாத்துதான் அந்த தின பஸ் பயணிகிட்ட பேசும் சூழ்நிலையோ,அல்லது புன்னகைக்கும்படியோ வரும்.உடனே ந்யூஸ் பிபிசி வழியா ஊருக்குள்ள புகுந்திடும்.இந்தருப்பா இந்நாரு பொண்ணு அந்த பஸ்சுல யார்கிட்டயோ பேசுது,டன்,டன்,.டன்ன்ன்ன்ன்...........

இதனாலையே படு உஷாரா இருப்பேன்,இருந்தாலும் ஊருக்கெல்லாம் செய்தி சொல்லும் பல்லி தவள பானைக்குள்ள விழுந்து தத்தளிக்கும்மா,நாம சும்மாயிருந்தாலும் நம்ம சுத்திருக்கிறவங்க சும்மா இருக்கமாட்டாங்க என்பதையும் அனுபவச்சிருக்கேன்.ஆனாலும் ஒரு சந்தேகம் சில இளைஞர்களும்,இளைங்கிகளும் தன்னை தனியா காமிச்சிக்க பேசுவாங்களே பேச்சு,விடுவாங்களே பந்தா இதெல்லாம் யாரு எப்ப கத்துக்கொடுத்தாங்கன்னே தெரியாது.அவங்களுக்கு அது சந்தோசமாதான் இருக்கும்,பயணிக்கும் சக பயணிகள் சிலர் இவர்களின் நடவடிக்கைகளை பாக்கும்போது தான்பிள்ள என்னாகும்மோன்னு பயப்டுறாங்களோ இல்லையோ இந்த அல்டாப்புகளை பார்த்து முனங்குவதோடு இல்லாமல் பெத்தவங்களையும் சேத்து திட்டுவாங்க. இதப்பத்திலாம் யோசிச்சிட்டிருக்க அந்த யுவன் யுவதிகளுக்கு ஏது அவகாசம்,காதில் விழுந்தாலும் அந்த சோசிலிசவாதிகளுக்கு வேற வேலையில்ல,சொன்னா சொல்லிட்டு போகட்டும்.டேக் இட் ஈசி........ங்றவங்க காதுல சங்கூதினாலும் கேக்காது.

ஒரு நாள் என் தோழிகளுக்கும் சேர்த்து டிக்கெட் எடுப்பதாக இருந்தேன்,மொத்த டிக்கெட் பைசாவை கூட்டி கணக்கு பார்க்க அழுப்பு,அதனால் நடத்துனர் அருகில் வந்ததும் இறங்குமிடத்தை சொல்லி 3 டிக்கெட் எவ்ளதுன்னு கேட்டேன்.நடத்துனர் இந்தா இவ்ளதுன்னு தன் ரெண்டு கைகளையும் விரிச்சு காட்டினார்.சிரிப்பும் கோபமா வந்தாலும் கம்முன்னு நின்னேன்,அப்றம் அவரே எவ்ளோ பைசான்னு சொல்லிட்டாரு.டிக்கெட் எடுத்தாச்சு.என்னவோ இதுவும் இன்னமும் நினைவிருக்கு.

பணம் ( நோ காசு) கையில வச்சிருந்தாலே அநிச்சை செயலா அந்த பணத்தை சுருட்டி சிகரெட் மாதிரி வச்சுக்குவேன்,இப்படி செய்யாதன்னு என் பெற்றோர் என்னை எத்தனையோ வாட்டி திட்டிருக்காங்க,நானும் செய்யக் கூடாதுன்னு நினைப்பேன்,என்னை மறந்து மறுபடியும் சுருட்டி வச்சுக்குவேன்.ஒரு நாள் பஸ்ஸில் பத்துரூபாயை அப்படி என்னையறியாமலே சுருட்டி வச்சிருந்திருக்கேன்,நடத்துனர் அருகில் வரவும் அப்படியே சுருட்டிய பணத்தை கொடுத்துட்டேன் போல,இவ்ளோதான் சுருட்ட முடியுமான்னு கோபமா கேட்டாரு,பிறகுதான் நானே கவனிச்சேன் அவர் சுருட்டிய பணத்தை விரிச்சு மடிச்சு விரலுக்கு இடையில் வச்சிகிட்டுருந்தாரு.இந்த பழக்கத்தை விடுன்னு அம்மா அப்பா சொன்னபோதுலாம் உரைக்காத எனக்கு அந்த நிகழ்விற்கு பின் பணம் கையில் வச்சிருந்தால் சுருட்டாமல் இருக்க ரொம்பவே கவனமா இருந்தேன்.நாளடைவில் சுத்தமாக அந்த பழக்கம் என்னிடம் மறைந்துபோனது.

என்றும் மறக்க இயலாத பேருந்து நினைவுகள்- 1

2012-02-15T11:25:00.001+05:30

பேருந்தில் பயணம் செய்தவர்களுக்கு பல அனுபவங்கள் கிடைத்திருக்கும்.ஜன்னலில் வேடிக்கை பார்ப்பது,ஜன்னலோரம் இடம் கிடைக்கலைன்னா வருந்துவதும்,லேசா ப்ரேக் போட்டாலே பக்கத்தில் இருப்பவங்க மேல விழுந்திடாம ஆர்மியில் பயிற்சி எடுப்பது போல உறுதியாக நிற்கவோ உக்காந்திருக்கவோ முயற்சிப்பதும்,வீசும் காற்றில் தூங்கிக்கொண்டே போவதும் ரொம்ப பிடிக்கும்.

பயண நேரத்தில் புது மனிதர்களையும்,வெளிப்படும் சிலரது குணங்களை பார்க்கமுடிவதும்,அவரவர் நிறுத்தங்களில் இறங்குவதும்,மற்ற மனிதர்கள் வருவதும்,இதில் நடத்துனரின் குணமும்,அவர் நடமாடுவதும்,பயணிகளுக்கும் நடத்துனருக்குமிடையே நடைபெறும் கதை தனிக் கதையாக இருக்கும்.பயணிப்பவர்கள் அனைவருக்கும் நடத்துனரின் முகம் தெரிந்திருக்கும்,பலருக்கும் ஓட்டுனர் முகம் தெரியாது.முகம் தெரிந்தால் மட்டும் கோப்பையா கொடுக்கப்போகிறோம்,பயணிகள் இருக்கை எங்கிருக்கோ எங்க வேணாலும் உக்காரலாம்,நிக்கலாம்,நடமாடலாம் ஆனால் பாவம் ஓட்டுனர் எவ்ளோ தொலைவு சென்றாலும் அந்த ஒரு இருக்கை மட்டும்தான் அவருக்கு சொந்தம்,வேறு யாரும் அவர் இடத்தை பிடிக்கவும் முடியாது.

பத்தாம் வகுப்பு வரை உள்ளூர் பள்ளியிலே படித்தேன். எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும்போது சமூகஅறிவியல் பாடம் எடுக்கும் ஆசிரியர் ஒருவர் "பஸ்ஸில் பல நல்லவர்களையும் பார்க்க முடியும்,பல

கிறுக்குகளையும் பார்க்க முடியும்".என்பார்.பெற்றோருடன் பேருந்தில் செல்லும்போது வெளி வேடிக்கை மட்டும் பார்த்து பழக்கப்பட்ட நான், அந்த ஆசிரியர் சொன்னது நினைவிற்கு வரும்.உடன் பயணிக்கும் மனிதர்களையும் கவனிக்கத் தூண்டியது.அப்பாவுடனோ,அம்மாவுடனோ போகும்போது எனக்கு டிக்கெட் அப்பா,அம்மாதான் எடுப்பாங்க,என்னை பத்திரமாக அழைத்துச்செல்ல பெற்றோரின் பார்வை என் மீது இருக்கும்.கூட்டத்தில் எங்க இறங்கனும்னு தெரியாட்டாலும் என்னை அழைத்து வந்தவர் என்னை கூப்பிட்டோ ,தட்டி எழுப்பியோ அழைத்துச்செல்வார்கள்.

எதாவது பொருட்கள் வாங்கி வந்தாலும் எனக்கு சிரமம் இல்லாமல் பெற்றோரே எடுத்து வருவதால் சுமையுடன் பயணப்பட்டும் பழக்கமில்லை.பேருந்து பயணம்,பயணம் என்கிறேனே,என் பயணத் தொலைவு எனது ஊரிலிருந்து 7 கி.மீ அல்லது மதுரை,அல்லது சிலமுறை வெளியூர் கோவில் பயணங்கள் மட்டுமே.பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும்போது ஒரு ஆசிரியர் தனது பேருந்து பயணத்தின் அனுபவங்களை குறிப்பாக சில நகைச்சுவை அனுபவங்களை பாடத்தின் நடுவே சொல்வார்.

பத்தாம் வகுப்பு முடித்து பாலிடெக்னிக்கில் சேர்ந்தேன்,எனது ஊரிலிருந்து 12 கி.மீ.(இனி நோ பேருந்து ஒன்லி பஸ்)இனி தினம் பஸ்ஸில் போகப்போறோம்னு உற்சாகத்தில் காலை தூக்கம் கெடுவதும் பெரிதாகத் தெரியவில்லை.எனக்கு முன்னடியே எழுந்து அம்மா எனக்காக குளிக்க,குடிக்க வெந்நீர்,காலை,மதிய சாப்பாடு என ஆர்வமாக செய்து என்னை கல்லூரிக்கு அனுப்பிவிடுவாங்க,தெருமுனை திரும்பும் வரை அம்மா வாசலிலே நின்னு வழியனுப்புவாங்க,மாலை நேரத்திலும் என் வருகையை எதிர்பார்த்து அம்மா வாசலிலே காத்திருப்பாங்க.சில நாட்கள் அப்பாவும் பஸ்டாண்ட் வரை வந்து விட்டுட்டு போவார்.

இப்ப என் பஸ் பயண அனுபவம் என்னவென்றால்

பேக்கை(bag) பிடிச்சிகிட்டு பஸ்ஸில் ஏறனும்,ஏறியவுடன் எதாவது சீட்டு காலியா இருக்கான்னு கண்டுபிடிக்க சுத்திலும் ஒரு லுக் விடனும்,பேக்கை பிடிச்சுகிட்டு ஸ்டடியா நிக்கனும்,நகரனும்,பைசாவை நானே எடுத்து டிக்கெட் எடுக்கனும்,யாராவது என்னை வித்யாசமாக பார்த்தால் அழகா இருக்கேன்னு பாக்கிறாங்களா,அசிங்கமா இருக்கேன்னு பாக்கிறாங்களா,உடுத்தியிருக்கும் உடை சரியா இருக்கான்னு வேற அந்த பார்வை செக் செய்ய வைக்கும்,இப்படி பார்வை மாற்றங்கள் பல சந்தேகங்கள்,கேள்விகள்,பாடங்களை உணர்த்தும்.வெளியூரில் படிக்கும் பள்ளி மாணவர்கள்,சிறுவர்கள் என்னைவிட அதிக கனமுள்ள புத்தக மூட்டையை சுமந்து வருவதும்,பஸ்ஸில் சாதரணமாக இருப்பதும் எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருக்கும்.

கிட்டதட்ட ஒரு மாதம்வரை பஸ் பயணம் போராட்டமாகவே இருந்தது.ஸ்டாப்பிங்கில் நிறுத்த பிரேக் போட்டாலே கம்பிகளில் முட்டிக்குவேன்,பேக்கை விட்டுவிடுவேன்,பாலிடெக்னிக் என்பதால் முதலாம் ஆண்டு புத்தகம் அதிகம் எடுத்துச்செல்ல வேண்டியிருந்தது.ட்ராஃப்டர் எடுத்துச்செல்லும் நாள் ரொம்ப மோசம்,யார்கிட்டயும் கொடுக்கவும் மாட்டேன்.டிக்கெட் எடுக்க பைசா எடுத்து கொடுப்பதும் டிக்கெட்டை வாங்கி பத்திரமா வச்சிருப்பதும் பெரிய சோதனையா இருந்தது.எத்தனையோ தட பைசாவ தவிறவிட்டிருக்கேன், அல்லது டிக்கெட்டை பறக்க விட்டுவிடுவேன்.

கல்லூரி முதல் நாள் முடிந்து மாணவிகள் பஸ்டாண்டில் பஸ்ஸிற்காக காத்திருந்தோம்,எங்களுடன் ஒரு லேடியும் காத்திருந்தார்.இரண்டு பஸ் மாறிப்போகனுமா,அல்லது ஒரே பஸ்ஸில் போகும்படி இருக்கும்மான்னு விசாரித்துக்கொண்டிருக்கையில் சுந்தரராமன் வரும்,ரமேஷ் வருவான்னு மாணவிகள் சொன்னதில் எனக்கு ஒரே குழப்பம்,பிறகுதான் தெரிந்தது பிரைவேட் பஸ்களின் பெயர்கள்தான் ரமேஷும்,சுந்தரராமனும் என்பது.உண்மையா சொல்றேன் அப்போதுவரை அரசு பஸ் என்றால் சிகப்பு கலரில் இருக்கும்,டிக்கெட் பைசா குறைவு,தனியார் பஸ்கள் கலர் கலராகவும், டிக்கெட் கட்டணம் சற்று அதிகமாக இருக்குமென்றுதான் தெரிந்து வைத்திருந்தேன்.தனியார் பஸ்களுக்கு பேர் இருக்குன்னு அப்பதான் தெரிஞ்சுகிட்டேன்.

என் ஊர்வரை நேராக போகும் பஸ்ஸில் ஏறினேன்,யுவன் யுவதிகள் கூட்டம் அதிகம் இருந்தாலும் சின்ன பயமும் இருந்தது.பஸ்டாண்டில் பார்த்த லேடியும் எங்களுடந்தான் ஏறினார். சில நிமிட பயணத்தில் அந்த லேடி தன் பின்னிருப்பவர் தன்னை வேணுமென்றே முதுகில் கைவைத்து வம்பிழுப்பதாக சொல்லி அந்த ஆளிடம் சண்டையிடத் தொடங்கினார்.பார்த்து பயம் அதிகமானது.அந்த ஆளும் தான் அப்படி செய்யவில்லை இந்த லேடி பொய் சொல்கிறார் என்கிறார்,இத்தனை பேர் இருக்கும்போது உன்னை ஏன் சொல்லனும்,போலிஸில் கம்ப்ளைண்ட் செய்வேன்னு சப்தமிட்டார் அந்த லேடி.பலரும் சமத்துவம் பேசி அந்த ஆளை பாதி வழியிலே இறக்கிவிட்டு விட்டார்கள். அந்த ஆள் கிராஸ் செய்யும்போது பிராந்திவாடையும் வந்தது.அந்த லேடி நல்ல தைர்யமானவர் இப்படித்தான் இருக்கனும்னு நினைத்தேன்.பிறகு கண்ணில்பட்ட தனியார் பேருந்துகளின் தலையில் பெயர்கள் எழுதியிருப்பதையும் கவனித்தேன்.அட ஆமா..இவ்ளோ பெரிசாதான் எழுதிருக்காங்க,இத்தனை நாளும் கவனிக்கலையேன்னு நினைத்தேன்.

மறுநாள் கல்லூரியில் நேற்று பஸ்ஸில் சண்டையிட்ட லேடி அங்குமிங்கும் நடமாடுவதை பார்த்தபோது இவங்க எதாவது மேடமாக இருப்பாங்களோன்னு சந்தேகம் வந்தது.அன்று அந்தந்த சப்ஜெக்ட்களின் ஆசிரியர்கள் வகுப்பு எடுக்கத் துவங்கினார்கள்.லன்ச் ஹவருக்கு பின் முதல் வகுப்பு கெமிஸ்ட்ரி.கெமிஸ்ட்ரி எடுக்க வந்தவர் நேற்று பஸ்ஸில் தைர்யமானவர்னு நினைத்த அதே லேடிதான்.அந்த நிமிடம் எனக்கு ஏற்பட்ட பயத்த என்னனு சொல்றது...அதை விட கொடுமை அவர் ஆங்கிலத்திலேயே பேசியதும்,பாடம் எடுத்ததும் கண்ணை கட்டி காட்டில்விட்ட மாதிரியாகிட்டு.அவர் விளக்கிய சமன்பாடுகள் எனக்கு எதும் புரியாமல் அழுகை வந்துவிட்டது.தமிழில் சமன்பாடுகளை விளக்கினாலே எனக்கு புரியாது.என்னை எழுப்பி அவர் ஏன் என்னனு கேள்விகேட்டதும் அழுகையை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.முதல் வகுப்பிலே என்னம்மா இப்படி பிஹேவ் பன்றன்னும் கேட்டார்.பிறகு எனக்கு பாடம் புரியலை என்றதும் மீண்டும் விளக்கம் தந்தார்.அன்றே எனக்கு கெமிஸ்ட்ரி பாடத்தின் மேல் மிகுந்த வெறுப்பு உண்டாகிவிட்டது. கெமிஸ்ட்ரி பிடிக்காமல் போனாலும் அந்த மேடமிற்கும் எனக்கும் நாளடைவில் நல்ல நட்பு உண்டானது.

பேருந்து நினவிலிருந்து தடம் மாறுவது போல உள்ளதா?ஆரம்பத்தில் அப்பாவியாக பேருந்தில் பயணித்த நான் மூன்று வருட பயணத்தில் அறிந்தும்,அறியாமலும் பல பிரச்சனைகளை சந்தித்தேன்,இனிமையான அனுபவங்களும் கிடைக்கப்பெற்றேன்.நினைவிருக்கும் சில நகைச்சுவையான பேருந்து தருணங்களை மட்டும் அடுத்த பதிவில் பகிர்கின்றேன்.

காதலன் தன் காதலிக்கு எழுதியது

2012-02-14T08:37:00.000+05:30

வாடிய வார்த்தைகளில் கலங்கிப்போகிறேன்

வதங்கிப்போகிறேன்,வினையை என் சொல்வேன்

விரைந்து வர துடிக்கின்றேன்

வினை விரட்டிவர வெளிரிச் சிரிக்கின்றேன்!

சில்லென்ற மழைத்துளி தெளித்து

சிலிர்த்து எழும் ரோஜா முகையைப்போல

தினம்தினம் உன் உன் விழிகள் பார்த்து

உயிர்த்தெழுந்தது ஒரு காலம்!

செவ்விதழ் தேன் உறை கனி மேலே

சிரித்து நிற்கும் விளக்கினது ஒளிதெரித்து

வெட்கத்தில் குவிந்தும்,விரிந்தும்

முத்துக்களை தெரித்தும் என்னுயிரை

வெண்டாடி,திண்டாடி கால்பந்தாய் உதைத்திருந்தாய்!

மஞ்சள் முகம் வெட்கமேறி,மஞ்சள் வானம்

சிவந்தபோதெல்லாம் உன் மழை மேகக்

கண்களிலிருந்து என் உயிர்த்துளி அருவியாய்

முகிழ்த்தபோதெல்லாம் என்னுயிர் உருகி

ஒன்றுமில்லாமல் ஆனேனடி!

சிறு மழை சிரிப்பினிலே,சிறு மலரிதழ்

சுழிப்பினிலே உந்தன் பனி முகம் தோன்றுதடி

துடித்த மனம் ஏங்கித்தான் போனதடி

மொட்டுக்கள சிரித்தது போன்ற மலர்ந்த உன் முகத்தை

பார்த்தேனென்றால் சக்தி முழுவதும் பெறுவேனடி!

முகையாய் ,முழுமையாய் நிறைந்தவளே !

எத்தனை பிறவி அலைந்தேனோ!

எங்கெல்லாம் திரிந்தேனோ!

என்ன தவம் செய்தேனோ!

என்னவளை கண்டுகொள்ள!

வெறுமையில் உழல்கிறேன்,என் முன்னே

நீ என்றால் எல்லையில்லா உற்சாகம்!

நிறை அன்பின் வடிவாய் என்னுள் வளமோடு

நலமோடு வளர்கின்றாய்!வலி தரும் விருந்தே!

என் இதயத் தொட்டிலில் உறங்குபவளே!

நம் சுவாசம் இணையப்போவது எப்போது?

இந்த கவிதை நான் எழுதவில்லை.எழுதியவர் தன் பெயரை குறிப்பிட மறுத்துள்ளார்.எனவே கவிதையை மட்டும் பகிர்ந்துகொண்டுள்ளேன்.

இதெல்லாம் எந்த ஊர்ல?.......

2012-02-11T15:24:00.000+05:30

குரங்கால மட்டும்தான் மனுசனாக முடியுமா?

நாங்களும் மனுசனாகி சாதிக்கிறோ...ம்...மா இல்லையான்னு பாருங்க!!!

இந்த உணவகம் அவசியம்தான்.வெள்ளத்தில் தத்தளிக்கும் எத்தன பேர் பசி்யைத் தீர்க்கும்.உணவக ஓனருக்கு வாழ்த்துகள்.

இதைத்தான் பகுமானம்னு மதுரைத் தமிழில் சொல்லுவாங்க.

என்னம்மா யாரோடையாவது சண்டையா?இல்ல வீட்ல தூங்க இடமில்லையா?இல்ல எதாவது சாதனை முயற்சியா?

என்ன ஒரு பாதுகாப்பு!இனிமே கண் எரியுதுன்னு சொல்ல முடியாதுல்ல!

இந்த ஐடியா உங்களுக்கு வருமா?

என்ன ஒரு கண்டுபிடிப்பு.......இப்படி போறவங்களுக்குத்தான் இதன் அருமை தெரியும்.

நிச்சயம் செருப்பு காணாப்போகாதுங்க,ட்யூப்பை கட் செய்துட்டாங்கன்னா கம்பெனி பொறுப்பு கிடையாது.

தலையறுத்து பிரியாணி ஆக்கினாலும் அடங்கமாட்டோம்!

பக்கத்து வீட்லையுமா ஃப்ரிஜ் இல்ல போலருக்கு,இிதை பக்கத்து வீட்ல எப்படி வைக்கிறது...

எழுதினவன் தப்பா?உக்காந்திருக்கிறவங்க தப்பா?

கடலுக்குள்ள போகும்போது தாகம்மா இ்ருந்தா கடல் தண்ணியவா குடிக்க முடியும். இல்ல உப்பு நீர் எடுக்கப் போறாங்களா?...ஓ மிதக்கப்போறாங்களா?....

அந்த அம்மா பக்கத்துல இருக்கிற நாற்காலிக்கும் ஆள் வல்ல போலருக்கே!உங்க பேச்சை கேக்க வந்திருக்கிறவருக்கு அந்த நாற்காலியைக் கூட கொடுக்கமாட்டிங்களா?

ஃபோட்டோ எடுக்கும்போது தொல்ல செஞ்சா இதான் தண்டனை.

எல்லோரும் அவங்க வேலைய பார்ப்பாங்களா?உங்களுக்கு ஓடி வந்து உதவி செய்வாங்களா?....இவ்ளோ நல்ல ஆட்டோ வச்சிருக்கிற உங்களுக்கே இந்த நிலமைன்னா...உங்களவிட கில்லாடி ஒருத்தரு ஜம்முன்னு போறார் பாருங்க, அடுத்த படத்த பாருங்கப்பா.

இதற்கு நிகர் எதுவுமில்லை.எதோ புதுசா கண்டுபிடிச்சிருக்காறோ!!

அடடா! ஒரே ஏர் கூலரிலிருந்து இரண்டு ரூமிற்கு காற்று போறது புரியுதா?என்ன ஒரு சிக்கனம்,கண்டுபிடிப்பு....

இதுக்கு என்ன காரணம்னு நீங்களே யோசிச்சுக்கோங்க!

நீங்க மட்டும் என்னை கடிச்சு சாப்பிடுறீங்களே!எனக்கு எவ்ளோ வலிக்கும்.இனி நான் உங்கள கடிச்சு வச்சித்தான் வலின்னா என்னான்னு புரியவைக்கப் போறேன்னு ஆப்பிள் சொல்லுது.

இதான் முட்டை கண்ணுல பார்ப்பதா?.

நான் தான் வாட்டர் மேன்

நம் பல் பிரச்சனை மருத்துவர்களுக்கு பலே!,பலே!

2012-02-10T18:15:00.005+05:30

உடலின் பாகங்கள் அனைத்தும் நலமுடன் இருப்பது அவசியமானதுதான்.நலம் குறையும்போது மருத்துவர்களை நாடுகின்றோம்.அனைத்து மருத்துவர்களும் பணம் சம்பாதிக்க மட்டுமே பணியாற்றுகிறார்கள் என்று சொல்லிவிட இயலாது. மருத்துவர்களும், மருத்துவமுறைகளும் பெருகிவிட்டதற்கு இணையாக நோய்களும் பெருகிவிட்டன. ஒரு சில அரசு மருத்துவமனைகளில் மட்டுமே இலவசமாக நமக்கு நல்லபடியாக வைத்தியம் பார்க்கப்படுகின்றது.

பல் நலக்குறைவும்,அதற்கு மருத்துவர்கள் வசூலிக்கும் பணமும் என்னை பாதித்ததில் மருத்துவர்களிடம் வாதிடுவதற்கு பதிலாக பதிவிடுகிறேன்.தற்பொழுது 20 ரூபாய் ,50 ரூபாய் மருத்துவக் கட்டணம் வசூலித்ததெல்லாம் மலையேறிப்போய் குறைந்த கட்டணம் 100ரூபாய் முதல் 600 ரூபாய் வரை உள்ளது.

தெரிந்த சகோதரி ஒருவருக்கு லேசான தெத்துப்பற்கள் இருந்தது.பல் மருத்துவரிடம் சென்று பற்களை சமப்படுத்தும் கிளிப் அணிந்திருந்தார்.அதன் விலை 8000 ரூபாய் என்றதும் பகீரென்று இருந்தது.அதே மாவட்டத்தில் இதே அளவு பல் கிளிப்பிற்கு 3000 ரூபாய்தான் மற்றொரு மருத்துவர் வசூலிக்கிறார்.தரம் வேறுபாடு இருக்குமா என்பதுபற்றி தெரியவில்லை.

நகரங்களில் மற்றும் நவீன மருத்துவமனைகளில் கட்டணங்கள் எழுதப்படாத சட்டமாகவே உள்ளது.நான் தற்பொழுது வசிக்கும் பகுதியில் பல் மருத்துவத்திற்கு வசூலிக்கும் பணத்திற்கு எல்லா பற்களையும் கழற்றி வைத்துவிடலாம்னு தோன்றுகிறது.ஒருவர் தன் பற்களில் காரைப்பிடித்திருப்பதை சுத்தம் செய்ய சென்றிருக்கின்றார்.மருத்தவர் கட்டணம் தனி,காரை நீக்கம் செய்ய ஒரு பல்லுக்கு 200 ரூபாய் வீதம் 3 பற்களை ரூ600க்கு சுத்தம் செய்து வந்துள்ளார்.மாத்திரை,பேஸ்ட் என்று அது தனி விவகாரம்.

பல் வேர் சிகிச்சை ஒரு வாரத்தில் செய்திடலாம்.ஆனால் வசூலிக்கும் பணத்திற்கு வேலை காட்ட 10 அல்லது 15 நாட்கள் வரை அலையவைக்கின்றனர்.

பல் வேர் சிகிச்சை செய்து பொருத்தப்பட்ட பல் விழுந்துவிட்டால் மீண்டும் ஒரு பசையின் மூலம்தான் ஒட்டவேண்டும்,அந்த பசைக்கு ரூ150 செலுத்தவேண்டும்.

பற்குழி அடைக்க ஒரு பல்லிற்கு ரூ250 முதல் ரூ400 வரை வசூலிக்கப்படுகிறது,மருத்துவர் கட்டணமும் செலுத்த வேண்டும்.

சமீபத்தில் 50 வயதிருக்கும் ஒரு பெண்மணி கீழ்த்தாடை பற்களில் பிரச்சனை என்று வைத்தியம் செய்ய சிறிய பல் மருத்துவமனைக்கு சென்று சிகிச்சை எடுத்துள்ளார்.நான் கொடுத்த மருந்துகளை சரியாக உபயோகிக்கவில்லை,கிருமி அடுத்த பல்லிற்கு பரவிவிட்டது,நீங்கள் உங்கள் பற்களை சரியாக பராமரிக்கவில்லை என்று சொல்லி அந்த மருத்துவர் அந்த வைத்தியம்,இந்த வைத்தியமெல்லாம் பார்த்தும் அந்த பெண்ணிற்கு கீழ் பற்கள் அனைத்தும் வலியெடுக்கத் துவங்கி,கீழ் பற்கள் முழுவதும் நீக்கப்பட்டுவிட்டு செயற்கைப்பற்கள் பொருத்தியாகிவிட்டது.இருப்பினும் விரும்பிய நேரத்தில் விரும்பிய உணவை சாப்பிட முடியவில்லை என்று வருந்துவார்.ஆன செலவு 60,000 ரூபாய் என்றால் நம்பமுடியுமா?உண்மைதான்.வீட்டுக்கும் மருத்துவமனைக்கும் அலைந்தது இல்லாமல் வலி,மன வேதனை,வீடு,கணவன்,பிள்ளைகளை கவனிக்க முடியாமல் போனதில் தவித்துப்போனார்.

பல் வேர் சிகிச்சை, பற்களை வெண்மையாக்குவது, சீரமைப்பது,செயற்கைப் பற்கள் இவைகளுக்கு எக்ஸ்ரே இப்படி பல நவீன முறைகளுக்கும் மருத்துவர்,மருத்துவமனைகளின் தரத்தைப்பொறுத்து கட்டணங்கள் செலுத்த வேண்டியுள்ளது. இது அனைத்து நோய்களுக்கும் பொருந்தும். உண்மையில் இந்த கட்டணங்கள் இந்த மருத்துவமுறைக்கு தகுமா?அல்லது மக்களை ஏமாற்றுகிறார்களா என்று தெரியவில்லை.கேட்டால் உங்களை நாங்கள் அழைக்கவில்லை,எங்கு உங்களுக்கு சரி வருமோ அங்கு செல்லுங்கள் என்று பதில் வருகிறது.அதனால்தான் சிலர் இந்த செலவுகளுக்கு பயந்து அரசு மருத்துவமனை அல்லது நம் சொல் கேக்கும் தனியார் மருத்துவரிடம் சென்று இந்த பல்லை பிடுங்கிவிடுங்கள் என்று சொல்லி ஒரு நாள் வேலையாக முடித்துவிடுகின்றனர்.

எதுவும் நல்லபடியாக இருக்கும் வரை,இயங்கும் வரை அதன் அருமை நமக்கு விளங்குவதில்லை.பல் மட்டுமல்ல உடல் முழுவதையும் இயன்றவரை பேணிக்காப்போம்.முடியாமல் போகும்பட்சத்தில் கடவுள் மேல் பாரத்தை வைக்க முடியாது,கடவுளின் தூதர்களான மருத்துவர்களைத்தான் சரணம் அடைய வேண்டியுள்ளது.

எனக்கு விருது வழங்கிய வை.கோபாலகிருஷ்ணன் சார் அவர்களுக்கு நன்றிகள்

2012-02-09T17:46:00.001+05:30

வை.கோபாலகிருஷ்ணன் சார் அவர்கள்

7/2/2012 அன்று

என்ற ஜெர்மன் விருதை

அன்புடன் எனக்கு வழங்கியுள்ளார்.

எனது நன்றிகளை தெரிவித்து

என்றும் அவரின் ஆசிர்வா்தங்களை

வேண்டும் - ஆச்சி

சாலைகளிலும்,பாதைகளிலும் மட்டுமா பிரமிக்கும் ஓவியங்கள், உதட்டிலும்....

2012-02-04T23:39:00.002+05:30

கைகளால் வரையப்பட்டுள்ள ஓவியங்கள் பிரமிப்பை ஏற்படுத்துகிறதா?

ஒரு பெண் தன் உதடுகளாலும் வரைகிறார். இங்கே பாருங்கள்.

கதம்பம் @ 1/02/2012

2012-02-01T20:56:00.003+05:30

சமையல் டிப்ஸ் சொல்லும் அளவிற்கு சமையல் வராது. சமீபமாக நான் செய்துபார்த்த சில குறிப்புகளை - கலப்படங்களை, ஆராய்ச்சிகளை செய்முறைகளை பகிர்ந்துகொள்கின்றேன்.

குலாப் ஜாமூன் செய்ய ரெடிமேட் பவுடர் கிடைப்பது அனைவருக்கும் தெரியும்.தண்ணீர் விட்டு பிசையாமல் தண்ணீருக்கு பதிலாக நன்கு காய்ச்சிய பாலுடன் பிசைந்தால் ருசி கூடுமென ஒரு வட இந்தியப்பெண் சொன்னார்.அப்படி செய்துபார்த்ததில் ருசி கூடியது உண்மைதான்.

சில சமயம் கவனமின்றி கூடுதலாக பால் கலந்துவிட்டால் குலாப்ஜாமூன் உருண்டை பிடிக்கும் பதம் வரவில்லையெனில் வீட்டில் மைதா அல்லது நன்கு சலித்த கோதுமை மாவு கொஞ்சம் கலந்து உருண்டை பிடிக்கலாம்.ருசியில் வித்யாசம் இருக்காது.ரெடிமேட் மாவுடன் மைதா அல்லது கோதுமை மாவு அதிகம் கலந்து்விட்டால் மிருதுவாய் இருக்காது.

சிறுவயதில் கமர்கட்டு மிட்டாய் சாப்பிட்டுருக்கேன். ரொம்ப பிடிக்கும். கணேஷ் சார் அவர்களின் பதிவு ஒன்றில் கமர்கட்டு மிட்டாய் செய்ய குறிப்பு கொடுத்திருந்தார். எளிமையாகவும் இருந்ததால் ஆர்வத்தில் செய்துபார்த்தேன்.கிட்டத்தட்ட அந்த டேஸ்ட் கிடைத்தது.அவர் சொல்லியிருந்த செய்முறைகளை காப்பி பேஸ்ட் செய்கிறேன்.விரும்பியவர்கள் செய்துபாருங்கள்.

1கப் தேங்காய்த் துருவலையும், வெல்லத் துருவல் 2 கப்பும், 1 டேபிள் ஸ்பூன் நெய்யையும் எடுத்துக்கங்க. முதல்ல வெல்லத் துருவலை கால் தம்ளர் தண்ணி விட்டு அடுப்புல வெச்சுக் கரைய விடணும். அப்புறம் அந்த வெல்லக்கரைசலை இறக்கி வடிகட்டிக்கோங்க. அடுத்து, வடிகட்டிய வெல்லக் கரைசலை மறுபடி அடுப்புல வெச்சு லேசாக் கொதி வந்ததும் அதோட தேங்காய்த் துருவலை சேர்த்துக் கிளறுங்க.

ஆச்சா... இரண்டும் சேர்ந்து திரண்டு வர்ற சமயத்துல நெய் ஊத்தி நல்லாக் கிளறுங்க. நெய் சேர்ந்து கெட்டியான கலவையா ஆனவுடனே இறக்கிடுங்க. அது சூடு ஆறுவதற்கு முன்னாலயே சட்டுன்னு உருண்டைகளா உருட்டிப் போட்ருங்க. அவ்வளவுதான்!

குளிர்காலங்களில் இட்லி தோசைக்கு மாவு புளிக்க இரண்டு நாளாகலாம்.வட இந்தியா வந்த காலத்தில் அருகிலிருந்த ஒரு தமிழ்பெண் மாவு வைத்திருக்கும் குவளைக்கும் கம்பளி போர்த்தி வச்சிருப்பார்.திவான் எனப்படும் கட்டிலினுள் மாவு வைத்திருக்கும் பாத்திரத்தை வைத்து மூடிவிடுவார்.ஏற்கனவே வைத்திருந்த புளித்த மாவை புதிதாக அரைக்கப்பட்ட மாவுடன் கலந்துவிடுவதாலும் விரைவில் புளிப்புத்தன்மை கிடைக்கும் என்பதும் பலருக்கும் தெரிந்திருக்கும்.

சில வாரங்களுக்கு முன் இட்லிக்கு அரைத்து வைத்திருந்த மாவு புளிக்காததால் சற்று கட்டியாக புளியைக் கரைத்து மாவில் கலந்தேன்.அரை டம்ளர் கரைசல் இருக்கும்.(கரும் புளியாக இருந்தால் கலர் மாறிவிடும்னு நினைக்கிறேன்.).மாவும் சற்று கெட்டிப்பதத்தில் இருந்ததால் இட்லி செய்வதில் பிரச்சனை இல்லை.விரைவில் மாவு புளித்தது.சுவையிலும்,மிருதுத் தன்மையிலும் வித்யாசம் தெரியவில்லை.விரும்பினால் ஒரு ட்ரையல் பாருங்கள்.சரி வல்லைன்னா கம்பெடுத்திட்டு வந்திடாதிங்க.

நெல்லை மாவட்டத்தில் உணவகங்களில் இட்லி மாவில் போரிக் பவுடர் கலந்திருப்பதை கண்டுபிடித்தாங்களாம்.என்னைவிட மோசமா யோசிக்கிறாங்கப்பா.

இட்லி தோசைக்கு மிளகாய்ப் பொடி பலரும் பல சுவைகளில் செய்வோம்.ஊரிலிருந்து வாங்கிவந்த மோர் மிளகாய் நிறைய இருந்தது.சிவப்பு மிளகாய்க்கு பதில் மோர் மிளகாயை வதக்கி உப்பு சேர்க்காமல் இட்லி பொடி தயார் செய்தேன்.அந்த சுவையும் நன்றாகவே இருந்தது.மோர் மிளகாயின் காரம் மற்றும் உப்புத்தன்மை அறிந்து தேவையான அளவு எடுத்துக்கொள்வது நல்லது.வெளிர் கலர்தான் கிடைக்கும்.

________________________________________________________________________

கண்ணைப் பறிக்காத ஒரு பச்சைக் கலர் சேலையில் பார்டர்,எளிய செமிக்கி வேலைப்பாடு,ரோஜாப்பூ எம்பராய்டரி வேலைப்பாடுடன் இருந்தது.வீட்டில் சும்மா இருக்கும் நேரங்களில் என் கைவண்ணத்தை காமிக்க முயற்சித்தேன்.ஒரு புத்தகத்திலிருந்து பூச்செடியை பட்டர் பேப்பரில் வரைந்து சேலையின் அடிப்பாகத்தில் வைத்து ட்ரேஸ் எடுத்துக்கொண்டேன்.3டி கலர்ஸ்,ஃபேப்ரிக் பெயிண்டிங் செய்துள்ளேன்.

சேலையின் முதல் முழம் விட்டு அடுத்தடுத்து 10 இடத்தில் வரைந்தேன். புகைப்படத்தில் சேலையின் வண்ணம் குறைவாகவே தெரிகிறது.

____________________________________________________________________

எங்கள் குடியிருப்பு பகுதியில் புத்தாண்டு கொண்டாட்டங்கள் நடைபெற்றது பற்றி கடந்த பதிவில் பகிர்ந்திருந்தேன்.அதில் மேலும் சில நிகழ்வுகளை சொல்ல வேண்டும்.வருடக் கடைசி நாள் அதாவது 31 டிசம்பர் இரவு கலைநிகழ்ச்சிகள்,பொது விருந்து,சிறிய ஆர்க்கெஸ்ட்ரா குழுவின் பாடல் நடனங்களும் நடைபெறும்.

ஒரு ராஜஸ்தானி தாய் விருந்திற்கு வரவில்லை.ஏன் என்று கேட்டதற்கு தன் பிள்ளைகள் இருவருக்கும் விடுமுறை இல்லை.அதனால் பிள்ளைகள் வரவில்லை.பிள்ளைகள் இல்லாமல் விருந்திற்கு வர மனதில்லை என்றார்.அந்த தாயின் பிள்ளைகள் இருவரும் வெளியூரில் ஹாஸ்டலில் தங்கி இன்ஜினியரிங் கல்லூரிகளில் படிக்கின்றனர்.பிள்ளைகளின் கல்லூரி புத்தாண்டு கொண்டாட்டத்திற்கு பணம் அனுப்பியதையும் கிறிஸ்துமஸின் போது தெரிவித்தார்.

குடியிருப்புவாசிகளின் 15 வயதுக்குட்பட்ட சிறுமிகளின் நடனம் நடைபெறும்.குடியிருப்புவாசிகளின் நிகழ்ச்சிகளெல்லாம் அமைதியாக நடைபெறும்.வெளி நடனக்குழுவினர் (அதுவும் வட இந்திய நடனக் குழு)அதே குடியிருப்புவாசிகளிடம் ஆர்ப்பாட்டம்,அதிகக் கைத்தட்டல்,விசில் பறக்கும்.

ஆந்திர பெண்மணியின் ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும் மகளும் 3 பாடல்களுக்கு அழகாக எளிமையாக நடனமாடினாள்.எந்த நிகழ்ச்சி நடந்தாலும் நடனம் ஆடும் சிறுமிகளில் இவளது நடனமும் இடம்பெறும்.ஆனால் அந்த சிறுமியின் அம்மா என்னிடம் பகிர்ந்துகொண்டது என்ன தெரியுமா?

அவர் ஆந்திராவிலிருந்து பத்து வருடங்களுக்கு முன் இங்கு குடித்தனம் வந்தாராம்.அப்போது 8,10 வயதிலிருந்த ஆண் பிள்ளைகள் இன்று இளைஞனாகி குடியிருப்புவாசிகளின் நிகழ்ச்சிகளுக்கு அமைதியாகவும்,வெளி நடனக் குழுவினரில் பெண்கள் ஆடும்போது இத்தனை ஆர்ப்பாட்டங்கள் செய்கின்றனர்.அந்த இளைஞர்களின் பெற்றோரும் இங்குதானே அமர்ந்துள்ளனர்.இவர்களுக்கு அச்சமும் இல்லை.பெற்றோர்கள் கண்டிக்கவும் இல்லையே.என் மகளும் நடனத்தில் ஆர்வமாக இருப்பவள் நாளை வெளியிடங்களுக்கு சென்று நடனமாடும்போது என் மகளையும் இப்படித்தானே வெளியாட்கள் எடைபோடுவார்கள்.

இதனால்தான் என் மகளை நடனங்களில் பங்குபெற வேண்டாம்.உன் திறமையை ஓவியம், பேச்சுப்போட்டி, பியனோ வாசித்தல் போன்ற போட்டிகளில் காண்பி என்கிறேன்,அல்லது கிளாசிக்கல் நடனத்திற்கு என்றுமே தனி மதிப்புண்டு அதில் மட்டும் கலந்துகொள் என்கிறேன்.என் மகள் நான் சொல்வதை கேட்பதில்லை,என் கணவரும் என் மகள் பக்கம்தான் என்கிறார் அந்த ஆந்திர பெண்மணி.

விளைவு குடியரசு தின நிகழ்ச்சியில் அந்த சிறுமி தன் அம்மாவிற்கு தெரியாமல் தன் அப்பாவின் துணையுடன் .ஏ.ஆர்.ரகுமான் இசையமைத்த தேசியநலன்,பெருமை சொல்லும் பாடல் ஒன்றிற்கு பரதநாட்டிய மற்றும் மேற்கிந்திய நடனக் கலவையாக சிறப்பாக அடினாள்.எப்ப ப்ராக்டிஸ் செய்தாள்னே எனக்குத் தெரியாது,எல்லாம் என் கணவரின் சப்போர்ட்டில் நடைபெறுகிறது என்கிறார் அந்த பெண்மணி.

பிள்ளைகளை எதற்காகவும் கட்டாயப்படுத்தக் கூடாதுதான்.ஆனால் என்ன நடந்தாலும் பிள்ளைகளுக்கும் பெற்றோர்க்கும் இடையேயும்,தாய் தந்தையருக்கிடையே பிள்ளைகள் வளர்ப்பிலும், ஒளிவு மறைவு இல்லாமல் இருத்தலும் அவசியம்தானே.

நிகழ்ந்தவைகளும், நிகழுபவைகளும் @ 20/1/2012

2012-01-20T19:56:00.000+05:30

விசயம் இருக்கு,ஆனால் இந்த பதிவு சுயதம்பட்டமாக இருக்கலாம் சற்று
பொறுத்துக்கொள்ளவும்.புத்தாண்டு,பொங்கல் எல்லோர்க்கும் நல்லபடியாக அமைந்திருக்கும்னு நினைக்கிறேன்

எங்களுக்கு உதரலும்,உலரலுமாய் புத்தாண்டு பொங்கல் அமைந்தது.(எங்கள் பகுதியில் அதிகமான குளிர்).இந்தியாவில் இருந்தாலும் நம்மூர் பொங்கல் தினங்களுக்கான ஒரு சதவீத ஒற்றுமையும் இல்லாமல் குக்கர் பொங்கல் செய்ததில் ஆற்றாமையில் வந்தது உலரல்.தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளுக்கிடையே வந்த கிராமத்து பொங்கல் காட்சிகள் மனதில் ஏக்கத்தை உண்டாக்கியது.

எங்கள் குடியிருப்பு பகுதியில் பல மாநிலத்தவரும் வசிக்கிறோம்.பேச்சுலர்களும் பல மாநிலத்தவர்களே.கிறிஸ்துமஸிலிருந்து புத்தாண்டு தினம் வரை குழந்தைகள்,பெரியோர்களுக்கான நிகழ்ச்சிகள் போட்டிகள் நடைபெறும்.டிசம்பர் 27 ஆம் தேதி பெண்களுக்கான சாலட்(காய்&கனி) அலங்கரித்தல் போட்டி அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது.இரண்டு வருடமாக வேறு சில அலங்கரிக்கும் போட்டிகளில் ஆறுதல் மற்றும் இரண்டாம் பரிசு பெற்று நொந்துபோனதில் இந்த சாலட் அலங்காரத்தில் நான் கலந்துகொள்ளவில்லை. இங்குள்ளோரின் கலை & அலங்காரத்திறனிலும் என்னால் ஈடுசெய்ய முடியலப்பா.

120 குடும்பங்களில் 7 பெண்கள் மட்டுமே கலந்துகொண்டனர்.போட்டிக்கு வந்திருந்த 7 பேரின் அலங்கார சாலட்டுகளை பார்த்தவுடன் “நல்லவேளை நான் கலந்துகொண்டு அசிங்கப்படலன்னு” பெருமூச்சு இழுத்துகிட்டேன்.கீழ்வரும் படங்களை பார்த்தால் உங்களுக்கும் புரியும்.

தக்காளியால் செய்யப்பட்ட ரோஜாக்கள்,ஆப்பிளால் செய்யப்பட்ட பறவை. பச்சை மிளகாய், கேரட், முல்லங்கி, மாதுளை, வெல்லரி, மிளகு, கருந்திராட்சையால் செய்யப்பட்ட படைப்பு.

குடைமிளகாய்,முல்லங்கி,கேரட் துருவல்,சிவப்பு முல்லங்கி ரோஜா,தக்காளியால் செய்யப்பட்டுள்ள சாலட் தோட்டம்.அடுத்த சாலட்டில் உருளைக்கிழங்கு பொம்மை குடைமிளகாய் தொப்பி போட்ருக்கு பாருங்க.

மற்ற சாலட்டுகளை நான் கிளிக்கியது தெளிவாக இல்லை.

பதிவை படிப்பவர்கள் மனதை திடப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்.என்ன விசியம் என்றால் டிசம்பர் 29 ஆம் தேதி பெண்களுக்கான மாநில வாரியான உடை,அலங்கார போட்டி அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது.அன்று மாலை வரை எனக்கு பங்குகொள்ள ஆர்வமில்லை.மாலை சில பெண்கள் அவரவர் மாநிலத்து சிறப்பு உடைகளை அணிந்து சென்றனர்.(மேக்கப்பை பற்றி சொல்லவே வேண்டாம்).கேரளத்து பெண்ணும் சென்றார்.போட்டியில் திருமதிகள் மட்டுமே பங்கேற்கின்றனர் என்பதும்,ஆண்களுக்கு இந்த போட்டியைக்காண அனுமதி இல்லை என்றும் அறிந்துகொண்டேன்.ஒரு பெண் என்னிடம்
"உன் மாநிலத்திற்காக நீ கலந்து கொள்ளவில்லையா,உன் மாநிலத்தை விட்டுத்தரப் போறியான்னு"கேட்டு என்னை உசுப்பேத்திவிட்டார்.

ம்.ஹீம்,,விடக்கூடாது,ஜெயித்தாலும்,தோற்றாலும் பரவாயில்லன்னு நம்மூரு பட்டுப்புடவைய கட்டிகிட்டு,சின்னதா திருநீரு,குங்குமம் இட்டுகிட்டு புறப்பட்டுவிட்டேன்.மேக்கப் அவ்ளோதான். 4,5 மாநிலப் பெண்கள் வலம்வந்து முடித்துவிட்டனர். நான்தான் கடைசி ஆளா பேர் கொடுத்தேன்.அப்பதான் இன்னொன்றும் பார்த்தேன் அந்தந்த மாநிலத்தின் நடனமும் ஆடினார்கள்.இரண்டு நிமிடம் போதுமானது.இசை எல்லோருக்குமே ராஜஸ்தானி இசைதான்.கேட்வாக்கும்((பூனை நடை) தமிழாக்கம் சரியா )போகனும்.

கேட்வாக் இருக்கும்,அப்படியே நடந்து போயிட்டு நம்மூரு சிறப்புகள் சிலவற்றை சொல்லிட்டு வந்திடலாம்னுதான் தைரியமா பேர் கொடுத்தேன்.இப்ப என்ன பன்றதுனு வேடிக்கை பாத்துகிட்டே யோசிச்சிட்டிருந்தேன்.மொத்தமா 15 பெண்கள்,3 ராஜஸ்தானி,2 உத்திரபிரதேசம்,2 ஒரிஸ்ஸா மற்றும் சிலர்.கடைசியா ஒரு முடிவு பண்ணிட்டேன்.கடைசி ஆள் நான்தான்.என் இதயத்துடிப்பு எனக்கே கேக்க ஆரமிச்சிட்டு.

கடைசி ஆளா போன நான் தைரியமா எனக்குத் தெரிந்த பரதநாட்டிய அபிநயங்களை தப்புத்தப்பாதான் ஆடினேன்.பரதநாட்டியம் தமிழகத்தின் கலை நடனங்களில் சிறப்பானது.நான் அணிந்துள்ள பட்டுப்புடவை வண்ணத்துப்பூச்சி லார்வா நிலையில் தயாரிக்கப்படுவது,பட்டுப்புடவை தென்னகத்தின் சிறப்பான முக்கிய ஆடை,அனைத்து சுப நிகழ்விற்கும் வசதிக்கு தகுந்தாற்போல பெண்கள் பட்டுப்புடவை அணிவதையும் வாங்குவதையும்தான் விரும்புவோம்.(வட இந்தியாவில் பட்டுப்புடவை கிடைக்காது).நெற்றியில் வைக்கும் பொட்டிற்கு மேல் திருநீரும்,கீழ் குங்குமமும் வைப்பது சாஸ்திரம்,மருத்துவ குணமும் உண்டு.அனைத்து வீடுகளிலும்,கோவில்களிலும் திருநீரும்,குங்குமமும் கிடைக்கும்,இருக்கும்.உங்களுக்கு செந்தூரம் கோவில்களில் வழங்கப்படுவது போல எங்கள் கோவில்களில் விபூதி,குங்குமம் வழங்கப்படும் என சிறுகுறிப்பு சொல்லிட்டு வந்த போதும்,போகும்போதும் நம்மூர் வணக்கம் தமிழிலே சொல்லி கைகூப்பி வணங்கிட்டு வந்துட்டேன்.

தேர்வு செய்ய 3 பெண் ஜட்ஜ்கள் மதிப்பீட்டில் பிசியாக இருந்தனர்.ரிசல்ட் அறிவிக்கும் இடைவெளியில் பெண்களுக்கு இரண்டு சின்ன சின்ன விளையாட்டுகள் வைத்தனர்.அதில் நான் தோற்றுவிட்டேன்.பெண்கள் நகைச்சுவை துணுக்குகளும் சொன்னார்கள்.ஒரு குஜராத்தி பெண் சர்தார்ஜி ஜோக் சொன்னார்.வட மாநிலத்தவரான நீங்களே சர்தார்ஜிகளை கலாய்ப்பது போலருக்கே என்றேன்.இது எப்படியோ சில சிந்திக்க வைக்கும் ஜோக்குகளெல்லாம் சர்தார்ஜி ஜோக்குகளாகிவிட்டது.சர்தார்ஜி கோவிச்சிக்க மாட்டார் என்றார்.

அவர் சொன்ன ஒரு ஜோக் மட்டும் நினைவில் உள்ளது.
சர்தார்ஜி ஃபோன் பன்றார்,
எதிர் முனையில் ஹலோன்னு ஒரு பெண்குரல் கேக்கிறது,
நீதான ஃபோன் பன்னின நீ முதல்ல சொல்லு நீ யாருன்னு,
நான் பஞ்சாப்லேர்ந்து சர்தார்ஜி பேசுறேன் ,
நான் சீதா பேசுறேன்,
ஹரே! நான் அயோத்திக்கு ஃபோன் செய்துட்டேனா,சாரி,ராங் நம்பர்னு சர்தார்ஜி அழைப்பை கட் செய்திட்டாராம்.

இப்போ ரிசல்ட் அறிவிக்கிறாங்க
மூன்றாம் இடம் முதலில் அறிவிக்கப்பட்டது,என் பேர் இல்லை
இரண்டாம் இடத்திலும் என் பேர் இல்லை,முதலிடத்தை கெஸ் பண்ண சில நொடி தந்தனர்.எனக்கு ஆறுதல் பரிசுதான்னு யோசிச்சுகிட்டிருந்தேன்,
முதல் இடம்,பரிசு.....என் பெயரை.....அறிவித்தனர்.

என்னால் நம்பவே முடியவில்லை,ஓவர் பீட்டர்னு நினைக்காதிங்கப்பா,நிஜமாதான்.முதல் பரிசு கிடைச்சுட்டுப்பா.

மறுநாள் காலை 30ஆம் தேதி தானே புயல் தமிழகத்தை தாக்கியது.என் தவறான பரதநாட்டியத்தால் தமிழ்நாட்டில் இயற்கை பொங்கி எழுந்துவிட்டதுன்னு வீட்டில் கலாய்ப்பு.

பொங்கல்:

வெண்பொங்கல் வெள்ளை நிறத்துடன் செய்திட்டேன்.கரும்பு ஜீஸ் விற்பனையாளரிடமிருந்து கரும்பு வாங்கியாச்சு.சர்க்கரைப் பொங்கல், நான் கலந்த வெல்லத்தின் கலர் மஞ்சளாக இருந்தாலும் இறுதியாக கரும்பொங்கலாகிவிட்டது.இதென்ன இப்படியாகிட்டுனு சுய சிந்தனையில் கொஞ்சம் மஞ்சள் தூளை கலந்தேன்.பச்சை வண்ண சர்க்கரை பொங்கலாகிவிட்டது. இன்றும் ஆராய்ச்சியா?சாப்பிட்டால் சக்கரை பொங்கல் போலதான் இருக்கிறது என்றார் கணவர்.தென்னகத்து பேச்சுலர் ஆசாமியும் இப்படியொரு பச்சை பொங்கல் இப்பதான் அக்கா சாப்பிடுறேன்னு சொல்லிட்டாரு.

நான் செய்த பொங்கலை பக்கத்து வீட்டுக்கு கொஞ்சம் கொடுக்கப்போனால், தட்டில் வைத்திருப்பதை பார்த்து என்னை வித்தியாசமாக பார்த்த சகோதரியிடம் ஆஜ் தோ ஹம்கோ மகரசங்கராந்தி ஹே (இன்றுதான் எங்களுக்கு மகரசங்கராந்தி),யே மீட்டாய் சாவல் ஹே(இது சக்கரை பொங்கல்) என்று விளக்கமளித்து கொடுத்துட்டு வந்தேன்.சாப்டாங்களோ,குப்பையில் வீசினாங்களோ தெரியாது.இங்குள்ளவர்களுக்கு 14 ஆம் தேதியே மகரசங்கராந்தி.அவரவர் முறையில் காலையில் சூரிய பகவானுக்கு பூஜை செய்தார்கள்.குளிரினால் சூரிய பகவான் 8.30க்கு மேல்தான் சற்றே வந்தார்.

ஒய் திஸ் கொலவெறின்னு இந்த பதிவை படிப்பவர்கள் மனதில் தோன்றிற்கலாம் அதனால் இத்துடன் முடித்துக்கொள்கிறேன்.

ஒன்னே ஒன்னு சொல்லிக்கிறேன்

இந்த கொலவெறி பாடல் உலகம் முழுவதும் ஃபேமஸ் ஆகிட்டு,சர்ச்சைகளும் ஆகிட்டு.வட இந்திய சேனல்களிலும் அடிக்கடி இந்த பாடல்தான் வருகிறது.எங்க பக்கத்து வீட்டு வாண்டு பாடுது,ரோட்டோர கடைகள்,செல்லும் வாகனங்களிலும் இந்த பாடலை கேட்கமுடிகிறது.இங்கு கல்யாணம் மற்றும் சில நிகழ்ச்சிகளில் இடம்பெறும் பாடல்களில் “அப்படிப் போடு(விஜய் பாடல்)” இடம்பெறும்,இப்போது இந்த கொலவெறி பாடலும் இடம்பெறுகிறது.

தொலைக்காட்சியில் பொங்கல் சிறப்பு நிகழ்ச்சியில் தொலைபேசியில் தனுசுடன் பேசிய விவேக் அவர்கள் இது தமிழ்பாடல் இல்லை, இங்கிலிஸ் பாடல்ன்னு இங்கிலிஸ்காரன்தான அவங்க அனுமதி இல்லாம பாடலை வெளியிட்டதற்கு எதிர்க்கனும்,ஏன் மற்றவங்களெல்லாம் எதிர்க்கிறாங்கன்னு கேட்டார்.

சரி இந்த வம்பு வேணாம்.அடுத்த பதிவில் சந்திக்கலாம்

என் வலைதளத்தின் முதல் வருட நிறைவு நாள்

2012-01-05T10:35:00.001+05:30

இந்த வலைதளத்தினை எப்போது துவங்கினேன் என்பது நினைவில்லை. எனது முதல் பதி்வு தேசிய மொழி . வெளியிட்ட நாள், கடந்த ஆண்டு 5/1/2011.இன்றோடு ஒரு வருடம் நிறைவாகிவிட்டது.பதிவுலகம் வந்ததற்கு முதல் காரணம் என் அம்மா என்று பலருக்கும் தெரிந்திருக்கும்.எனினும் பல பதிவர்களின் பதிவுகளை மனதில் கொண்டால் முதல் வருட நிறைவை பதியும் அளவிற்கு தகுதி பெற்றுள்ளேனா என்ற ஐயம் வருகிறது.இரண்டாம் காரணம் அதே சக பதிவர்களின் எழுத்துதான் என்னையும் எழுதத் தூண்டுகிறது.

நான் மிகச் சராசரியான தமிழ் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்த பெண் மட்டுமே.இலக்கண இலக்கியங்கள் பள்ளி படிப்பு வரைக்குமே.பள்ளி படிக்கும்போது தமிழுக்கு மட்டும் மன்றத் தேர்வு என்ற பெயரில் எட்டாம் வகுப்பு மற்றும் பத்தாம் வகுப்பிற்காக தேர்வு நடைபெறும்.அதே வகுப்பின் தமிழ் புத்தகம் முழுதும் படித்து எழுத வேண்டும். எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும்போது 100 க்கு 94 மதிப்பெண்கள் பெற்று நாகை மாவட்டளவில் முதல் மதிப்பெண் பெற்றேன்.அதைத் தவிர இன்று தமிழில் வலைதளம் வைத்துள்ளேன் என்பதில் மகிழ்கிறேன். இன்றும் எழுதும்போது எங்கெங்கு க்,த்,ப்,சேர்க்க வேண்டுமென்பதிலும் தடுமாறுவேன்.

கடந்த வருடம் இதே தினத்தில் முதல் பதிவு தொடங்கி,மொத்தம் 80 பதிவுகள் வெளியிட்டுள்ளேன்.இந்த வருட இதே தேதியில் இந்தப் பதிவு இரண்டாவது பதிவாகிறது.இன்று வரை 82 பதிவாகிறது.என் பதிவிற்கு முதல் பின்னூட்டமிட்டவர் திரு கே.ஆர்.பி செந்தில் அவர்கள்.திரட்டிகளில் இணைக்கவும் உதவினார்.பின்னூட்டங்கள் என்னை மேம்படுத்த உதவும் என்றெண்ணி சிலருக்கு மெயில் அனுப்பினேன்.அவர்களில் ஒருவர் மட்டுமே என் வலைதளம் வந்து பின்னுட்டமிட்டார்.அவர் கோவை2தில்லி ஆதி அவர்கள்.அதற்கு பின் நான் வெளியிடும் பதிவு எனக்கே சிறந்ததாகப்படும்போது பிறருக்கு மெயில் அனுப்புவேன்.அப்போதெல்லாம் யாராவது பின்னூட்டமிட்டால் மிகவும் சந்தோசப்படுவேன். பதிவு சிறப்பாக இருப்பின் படிப்பவர்கள் தானே முன்வந்து பின்னூட்டமிடுவார்கள் என்பதையும் நாளடைவில் புரிந்துகொண்டேன்.

ஆனால் பல பதிவர்களின் மிகச் சிறப்பான பதிவுகள்,பலருக்கும் சென்றடைய வேண்டிய பதிவுகள் படிப்பாரற்றும் கிடக்கிறது.பின்தொடர்வோர்கள் இல்லாமல் இருக்கிறது.பி்ன் தொடர்வோர்கள் அதிகம் இருந்தாலும் பின்னூட்டங்கள் இல்லாமல் இருக்கிறது.எல்லோராலும் அனைத்து பதிவர்களின் பதிவுகளையும் படிப்பது இயலாது என்றாலும் நட்பின் அடிப்படையில்,ஈர்ப்பான தலைப்புகளின் அடிப்படையில் ஒருசாராருக்கு சில காலம் பின்னூட்டங்கள் குவிவதும் நாளடைவில் அத்தகைய பதிவர்களுக்கும் பின்னூட்டங்கள் குறைவதையும் காணும்போது பின்னூட்டங்களின் மீதிருந்த ஆவல் எனக்கு மறைந்தது.

என் எழுத்தின் குறைகளை,பதிவுகளின் எதிர் விமர்சனங்களை ஏற்கும் மனதுண்டு.ஆனால் வீம்புக்கு பின்னூட்டம் வரும்போது அதே வீச்சில்தான் பதில் சொல்ல வேண்டியுள்ளது.நம் எழுத்திற்கு நாமே ராஜா நாமே மந்திரி என்றாலும் தரத்தோடு இருக்க வேண்டும்.அந்தரங்க விசயங்களோ,அல்லது பாலியல் விசயங்களோ ஆண் பதிவர்கள் வெளியிடும்போது படிப்பவர்களின் தேர்வுகளாக மட்டும் உள்ளது.அதே விசயங்களை பெண் பதிவர்கள் சொல்லிவிட்டால் அந்த பெண்ணின் சுயமரியாதையும் கெடுகிறது.பின்னூட்டம் எழுதினால் கூட பதில் எப்படி வருமோ,மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்களோ என்று ஐயப்பட்டு படிக்காதது போல சென்றுவிடுவதே நமக்கு மரியாதை என்பதுதான் பல பெண் பதிவர்களின் நிலைமை.

தொடக்கத்தில் பின்தொடர்வோர் இணைப்பை இணைக்காமல் இருந்தேன்.கற்றலும் கேட்டலும் ராஜி அவர்கள் பின் தொடர்வோர் இணைப்பை இணைக்கும்படி ஆலோசனை தந்திருந்ததால் அதற்கு பிறகு இணைத்தேன்.என் வலைதளத்தில் இன்று வரை 86 பின்தொடர்வோர்கள் இணைந்துள்ளனர்.என் கையில் பணம் சேர்ந்தால்கூட அப்படி ஒரு சந்தோசம் ஏற்ப்பட்டதில்லை,ஆனால் பின் தொடர்வோர்கள் அதிகரிக்கும்போது என் எழுத்தினால் சம்பாதித்த சொத்தாக பெரும் மகிழ்ச்சியடைவேன்.86 நபர்களுக்கும் என் நன்றிகளை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

ஒரு பதிவிற்கு 10 ரூபாய் அல்ல 10 பைசா கூட கிடைக்காதுன்னு அனைவருக்கும் தெரியும் அப்படியிருந்தும் பதிவர்களின் எண்ணிக்கை பெருகி வருகிறதே தவிர குறையவில்லை.பணியில் இருப்போரும் முன்வந்து எழுதிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றனர்.காரணம் எழுத்தின் மீதுள்ள ஆர்வம்,தனக்குத் தெரிந்ததை,கற்பனைகளை,கருத்துக்களை பகிர்தலில் ஆர்வம்,தன் எழுத்தின் மூலம் தன்னை நிலைநிறுத்துதலில் ஆர்வம்,கிடைக்கும் நேரத்தை பதிவுகளை படிப்பதற்கும்,எழுதுவதற்கும் செலவளிக்கும் ஆர்வம் போன்றவைகள் அவரவர் திறன்களுக்கேற்ப வெளிப்படுகிறது.

பள்ளி,கல்லூரியில் படிக்கும்போது சில புரியாத,தெரியாத பாடங்களை தெரிந்தவர்களிடம் கேக்க நேரும்போது வேணுமென்றே சொல்லிக்கொடுக்காமல் அல்லது தெரிந்தாலும் எனக்குத் தெரியாதுன்னு சொன்ன நபர்கள் உண்டு.பணி செய்த இடத்தில் டெக்னிக்கலான விசயங்களை அவ்வளவு எளிதில் யாரும் யாருக்கும் உடனே கற்றுத் தந்துவிட மாட்டார்கள்.வசிக்கும் பகுதிகளில் சமையல் சந்தேகங்கள் அல்லது கைவினைப் பொருட்கள் செய்ய கற்றுக்கொடுங்கள் என்றபோது உடனே யாரும் முன்வந்திடவில்லை.இதுவரை பழகியதை மறந்து,முகதாட்சண்யம் பாக்காமல் ”எனக்குத் தெரியாது” அல்லது மலுப்பல் பதில்களை கேட்டிருக்கிறேன்.இதைவிட மோசமாக ஒரு பெண் வேணுமென்றே தவறாக சொல்லிக்கொடுத்துருக்கிறார்.இப்படிப்பட்டவர்கள் அதீத திறமைசாலிகளாக எனக்குத் தெரிவார்கள்.

தனக்கென பணி,குடும்பம் இருந்தாலும் நேரம் ஒதுக்கி பொது விசயங்கள்,தமிழ் புலமை மட்டுமின்றி கணினி மற்றும் பிற துறைகள் சம்பந்தமான டெக்னிக்கல் பதிவுகளை எத்தனைபேர் பதிவு செய்கிறார்கள்.தனக்குத் தெரிந்த சமையல் கலைகள்,கைவினைப் பொருட்களின் செய்முறைகள்,மருத்துவக் குறிப்புகள்,பல துறைகள் சார்பான பதிவுகள்,ஆலோசனைகள் எத்தனை பேர் பகிர்ந்துகொள்கின்றனர்.அவர்களுக்கெல்லாம் கூகிளார் சம்பளமா தருகிறார்.தனது வலைதளத்தில் பிரச்சனை,டெக்னிக்கலான சந்தேகம், என்றால் முகம் தெரியாத சக பதிவர் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் உதவுவதையும்,வலைதள நட்பு சொந்த கஷ்டகாலத்தில் உதவுவதையும் இங்குதான் பார்த்தேன்.

இப்படி ஒருபுறமிருக்க சிறுபிள்ளைத்தனமாக போட்டி பொறாமையில் பதிவிடுவது,மற்றவர் பதிவின் கருத்துக்களை தனது பெயரில் வெளியிடுவது(காப்பியடிப்பது),அவதூறு பதிவுகள்,பின்னூட்டங்கள்,சென்சார் செய்ய ஆளில்லையா,ஒருவரும் எதிர்க்கவில்லயே,தன்னை விசித்திர சிந்தனைவாதியா காட்டிக்கிற பின்னூட்டவாதிகள்,பதிவர்கள், இதெல்லாம் படிக்கமாட்டாங்களா,எங்க போனாங்க அவங்களெல்லாம் போன்றவைகளையும் சுற்றிக் காட்டுகிறது பதிவுலகம். அவரவர் விருப்பத்திற்கு, திறனுக்கேற்றார் போல பதிவுலகி்ல் உலாவுகிறோம்.

பொதுவாக வலைதளம் அதுவும் தமிழில் வைத்திருப்போருக்கு வெட்டி ஆசாமிகள் என்ற முத்திரையும் உண்டு.யாரும் கோபிக்க வேண்டாம்.கேள்விப்பட்டதை சொன்னேன்.போனாபோவுதுன்னு பின்னூட்டமிடுபவர்களையும் பின்னூட்டமிட்ட பாவத்துக்கு இதே போல பல வெட்டிகள் இருக்காங்கன்னு சிலர் கிண்டலடிக்கிறாங்கப்பா.!

சராசரியான குடும்ப வாழ்க்கை கொண்ட நான் வலைதளம் வைத்து பதிவுகள் வெளியிடுவதே எனக்கு பெரியவிசியம். கடந்த வருடதில் 2011 அக்டோபர் 3 ஆம் தேதி முதல் 9ஆம் தேதிவரை வலைச்சர ஆசிரியாராகும் வாய்ப்பு கிடைத்திருந்ததில் என்னைவிட என் கணவருக்கு ஆச்சர்யம் (என் சுய விபரம் அவருக்குத்தானே தெரியும்).உன்னால் முடிந்தவரை நல்லபடியாக செய் என்று ஊக்கம் தந்தார்.இணையமும்,பதிவுகள் எழுதுவதும் உனக்கும்,குடும்ப வாழ்விற்கும் இடையூராகிவிடக் கூடாது,நல்ல வழியில் உனது நேரத்தினை செலவிடுவதிலும்,அறிவுசார் விசயங்களை தெரிந்துகொள்வதிலும் என் எதிர்ப்பு இருக்காது என்பார் எனது கணவர்.அவருக்கு என்றென்றும் எனது நன்றிகள்.

என் பதிவுகளை படிப்போருக்கும்,நிறை குறைகளை தெரிவிப்போருக்கும்,வாக்குகள் அளிப்போருக்கும்,ஊக்கம் தருபவர்களுக்கும் மீண்டும் ஒருமுறை நன்றிகளை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.நேரமிருக்கும்போது தரமான பதிவுகளை வெளியிட முயல்வதோடு,மற்றவர் பதிவுகளையும் படிக்கவும் விரும்புகிறேன்.

மார்கழி மாதமும், காலத்தின் கோலமும்

2012-01-02T15:16:00.000+05:30

சேனல்களை மாற்றினாலும் மனம் ஒருநிலைப்படாததால்,என் மனசுக்குதான் ஒரு ரிமோட் இல்லாமபோயிட்டு போ என்று ரிமோட்டை எரிச்சலுடன் அழுத்தி டீவீயை ஆஃப் செய்துவிட்டு அடுப்படிக்கு சென்றாள் மஞ்சு.அடுப்பங்கறையிலும் என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை.மஞ்சுவின் பார்வையில் மதியம் சமைத்த,சாப்பிட்ட பாத்திரங்கள் ”என்னை விளக்கு, துளக்குனு” சத்தம்போடுவதுபோல இருந்ததால் அடுப்பங்கறையிலிருந்தும் வெளியே வந்துவிட்டாள்.

வீட்டிற்குள் யார் இருந்தாலும்,என்ன சொன்னாலும்,செய்தாலும் எதையும் பொருட்படுத்தாமல் தான் உண்டு,தன் வேலை உண்டுனு இருக்கும்னு கடிகாரத்தை பார்த்தாள்.நேரம் நாலரையானது.அப்பா எப்படியோ இவ்ளோ நேரத்தை கடந்துட்டேன்னு கடிகாரத்தைப் பார்த்து பெருமூச்சுடன் புன்னகைத்தாள்.பதிலுக்கு கடிகாரமும் அடுத்த நொடிக்கு நகர்ந்தபடி புன்னகைத்தது போலிருந்தது மஞ்சுவிற்கு.திருமணத்திற்கு பின் கணவனை விட அதிக நேரம் மஞ்சுவுடன் இருப்பதும்,ஓயாமல் சுற்றி,இதோ வந்துடுவார்,இதோ வந்துடுவார்னு கணவன் வரும் நேரத்தை காட்டுவதும் கடிகாரம்தான்.

மொபைல் ஒலித்தது.ஹோ! மொபைல எங்க வச்சேன்,யாரோ ஃபோன் பன்றாங்களேனு சத்தம் வரும் இடத்தை கண்டுபிடித்து ஓடிப்போய் எடுத்தாள்.அம்மா காலிங் என்பதை பார்த்தவுடன் அதீத புத்துணர்வுடன் அம்மாவுடன் பேசத்துவங்கினாள்.நலம் விசாரிப்புகள் முடிந்ததும் ஒரே போரடிக்குதும்மா எதுலையும் மனசு ஒன்றமாட்டேங்கிறது என்றாள் மஞ்சு.உனக்குனு ஒரு குழந்தை வந்துட்டுனா சரியாகிடும்னு அம்மா சொன்னதும் ”அம்மா” என்று தீர்க்கமாக குரல் கொடுத்தாள் மஞ்சு.

சரி மஞ்சு, ஒரு விசயம் ஞாபகப்படுத்ததான் ஃபோன் செய்தேன்,நாளைக்குதான் மார்கழி பிறக்குது.போன மார்கழியில் எங்களோட இருந்த,நான் வேண்டின தெய்வங்கள் உனக்கு நல்ல வாழ்க்கைய அமைச்சு கொடுத்துருக்கு,இந்த மார்கழிக்கு உன் கணவன் வீட்டில் இருந்தாலும் நம்ம வீட்லமாதிரியே காலையில் எழுந்து குளிச்சிட்டு,சாமி படத்துக்கிட்டயும்,வாசலிலும் விளக்கேத்திவச்சுடு,கலர் மாவு கிடச்சதுன்னா கலர் கோலம் போடு..என்றதும் கொஞ்சலும்,டென்சனுமாய் “அம்மா நீ வேற ஏம்மா என்னை டென்சனாக்குற, க்வாட்ரசில் ரெண்டு ஆள் சேர்ந்தாப்ல நிக்கமுடியாத வாசல், அதுவும் இரண்டாம் மாடியில் இருக்கேன் .கல்யாணம் ஆகி வந்தப்பவே ஆசையா கோலம்மாவ கண்டுபிடித்து வாங்கி இந்த சின்ன வாசலில் சின்ன கோலம் போட்டதற்கே என் வீட்டு வாசல் வழியா போற பக்கத்து வீட்டுக்காரங்களெல்லாம் செய்யக்கூடாத குத்தம் செஞ்சிட்ட மாதிரி பார்த்தாங்க,சாக்பீஸ்ல கோலம் போடுங்க,கோல ஸ்டிக்கர் வாங்கி ஒட்டிவைங்கனு உலக அட்வைஸ் கொடுத்தாங்க.அன்னைக்கே கோலம் போடுற ஆசையே விட்டுப்போச்சுன்னு சொன்னேன்ல,கலர் கோலத்த ஞாபகபடுத்தி வெறுப்பேத்திறியேம்மா”

சரி மஞ்சு உனக்கு அங்க தோது எப்படியோ அப்படி செய்ம்மா.சாஸ்த்திர சம்பிராதயங்கள மறந்திடாதம்மா,உன் வீட்டுக்காரரையும் நீதான் பாத்துக்கனும்,சந்தோசமா இருக்கனும்மா,அனுசரிச்சு நடந்துக்கோம்மா சரி வச்சிடுறேம்மான்னு ஃபோனை வைக்க மனசில்லாமல் இருவரும் பேசி முடித்தனர். தன் பெற்றோருடன் வாழ்ந்த மார்கழி மாதங்களின் நினைவுகளை நினைத்து தனக்குத்தானே ரசித்துக்கொண்டிருந்தவளை வாசலின் அழைப்பு மணியோசை தடுத்தது.கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள் ஆறேகால்.ஹை... கணவராதானிருக்கும்னு ஆசையாய் ஓடினாள்.

கதவைத் திறந்தவுடன் “ஹ்ம்!..... மஞ்சு இன்னைக்கு பொழுது எப்படி போனுச்சு,எனிதிங் ப்ராப்ளம்னு” கேட்டவர் மஞ்சுவின் கணவர்தான்.அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல,உள்ள வாங்கன்னு அன்பாய் வரவேற்று அவளும் அந்த வீட்டிற்குள் புதிதாய் நுழைவது போல உணர்ந்தாள்.இனி கண்டுக்கவே மாட்டாள்னு கடிகார முட்கள் புலம்பியபடி சுற்றின.ஒரு டீ எடுத்துட்டு வரவா? ஸ்நாகஸ் எடுத்துட்டு வரவா என்றாள் மஞ்சு.ஒரு கப் டீ போதுமென பதில் வந்ததும் அதே அடுப்படிக்கு பறந்து செல்லாத குறையாக சென்று இரண்டு கப் டீ ரெடி செய்தாள்.விளக்கி கழுவ வேண்டிய பாத்திரங்கள் எதுவும் அவள் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை.

ஃப்ரஷ் ஆகிட்டு கணினி முன் அமர்ந்திருந்த கணவரிடம் டீ எடுத்துக்கங்க என்று சொல்லி தானும் அருகே அமர்ந்து டீயை பருகியபடி உங்களுக்கு இன்னைக்கு ஆபிசில் வேலையெல்லாம் நல்லபடியா நடந்துச்சா என்றாள்.அஸ்யூஸ்வல் என்றார் மஞ்சுவின் கணவர்.நாளைக்கு மார்கழி
மாதம் பிறக்குதுங்க,என் அம்மா ஃபோனில் பேசினாங்க,அம்மாவும் சொன்னாங்க.தென்,வேறென்ன விசேசம் என்றார் மஞ்சுவின் கணவர்.என்னங்க இப்படி சொல்றீங்க.மார்கழி பிறந்தால் எவ்ளோ ஜாலியா இருப்பேன் தெரியுமா!ஊதக்காற்றிலும்,குளிரிலும் விடியகாலையில் கோலம் போடுறதே தனி சந்தோசம்.

அப்ப கோலம் போடுவதில் வித்தகின்னு சொல்லு,மார்கழி மாத குளிரில் நல்லா தூங்கதான் எனக்கு பிடிக்கும் என்றார் மஞ்சுவின் கணவர்.என்னையவிட என் அம்மாதான் சூப்பரா கோலம் போடுவாங்க,எனக்கு கலர் அடித்து கோலத்தை அலங்கரிப்பதுதான் ரொம்ப பிடிக்கும்.கலர் மாவை டப்பாக்களில் சேகரித்து வச்சிருப்பேன்,கடை கடையா போய் கலர் பொடி வாங்குவேன்,எங்க தெருவில் வரும் கலர் பொடி விற்பவரையும் விடமாட்டேன்.இல்லாத மற்றும் வித்தியாசமான கலர்களை வாங்கிப்பேன்.

கலர் மாவுடன் வெளைக் கோலமாவை கலந்து அடித்தாலும் நல்லாருக்கும். அப்படியே அடித்தாலும் நேச்சுரலா இருக்கும்.கோலத்திற்கு கலர் கொடுப்பதிலும்,கலர் காம்பினேசன் கொடுப்பதிலும்,பிறகு வெளிக்கோடு கொடுப்பதிலும் எவ்ளோ டெக்னிக் இருக்குத் தெரியுமா?எங்க தெருவில் யாரு சீக்கிரம் எழுந்து கோலம் போடுறாங்கன்னு போட்டி போட்டு கோலம் போடுவோம்.கோலத்த போட்டு கலர் கொடுத்திட்டு அக்கம்பக்கத்து வீட்டு கோலத்தை போய் பாத்திட்டு யாரோட கோலம் நல்லாருக்குன்னு வாக்கு வாதம் செய்வோம்.

பள்ளி படிக்கும்போது கூட படிக்கிறவங்க சொல்றத கேட்டு நானும் செங்ககல்லை அறைத்து அதை ஒரு கலரா வச்சுக்குவேன், ஃபில்ட்டர் காப்பித்தூளை உலர்த்தி அதையும் ஒரு கலரா போடுவேன்.நாளைக்கு என்ன கோலம்,கலர் என்னென்ன கொடுக்கலாமென முதல் நாளே முடிவு செய்திடுவோம்.பக்கத்து வீட்டிற்கு கூட நாளை போடப்போகும் கோலத்தை தெரியாமா ரகசியமா வச்சுக்குவோம்.பூசனி,அல்லது பரங்கிப் பூவை கோலத்தின் நடுவே வைப்போம் பாருங்க,அது தனி அழகு.ஆனா பொழுது விடிந்ததும் ரோட்டில ஆடு,மாடு போனுச்சுனா அந்த பூவை தின்னுட்டு போய்டும்.

எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்தில கோவில்,குளம் இருக்குல்ல,கோவில்ல திருவெம்பாவை,திருப்பாவை பாட்டு போடுவாங்க,அந்த பக்கம் உள்ள மாரியம்மன் கோவில்ல பாட்டு கேக்கும்,அந்த பாட்டுக்களை கேட்டுகிட்டே,அம்மா வாசலில் ஏற்றி வச்சிருக்கும்,விளக்கு,அகர்பத்தி வாசனை,காலங்காத்தால அய்யப்ப சாமிக்கு மாலை போட்டவங்களெல்லாம் குளத்திற்கு,குளிக்க போவாங்க,படிதுறையிலிருந்து குளிரில் சாமியோ,அய்யப்போன்னு சொல்லிக்கிட்டு வருவதும்,அவர்களின் சந்தன வாசனையும் மணக்க,மணக்க கலர் கொடுப்போம்.ரோட்ல போறவங்க,வர்றவங்க எங்க வீட்டு கோலத்தை எப்படி பாக்குறாங்க,மிதிக்காம போறாங்களான்னு பள்ளி,கல்லூரி போகும் வரை அப்பப்ப வாசலில் வந்து வந்து பாப்பேன்.

சைக்களில்,பைக்கில் போறவங்க நாம நின்னா கோலத்தில் ஏத்தாம போவாங்க.ஆனா சில நல்லவங்க ஆள் இருந்தாலும்,இல்லன்னாலும் கோலத்தை வீணாக்காம ஒதுங்கி போவாங்க.சாய்ங்காலம் நான் வரும் வரை வாசலை பெருக்கிடாதம்மான்னு சொல்லிட்டு போவேன்.எங்க தெருவில் மட்டுமில்லாம பள்ளி,கல்லூரி போகும்போது மற்ற வீடுகளிலும் என்னென்ன கோலம்,எப்படி கலர் கொடுத்திருக்காங்கன்னு பாத்துக்கிட்டே போவேன்.ஃபிரண்ட்ஸ்ங்களுடனும் காலையில் அவங்கவங்க போட்ட கோலத்தபத்திதான் முதல்ல பேசுவோம்.அன்றைய கோலம் அன்றே மறைந்துபோவதில் எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமாயிருக்கும்னு பட,படன்னு சொல்லி முடித்தாள் மஞ்சு.

நானும் கோலங்களை பாத்திருக்கேன்,ஆனா இவ்ளோ விசியம்,அதுவும் நீ இத்தனை ஆர்வம்மா இருப்பன்னு இப்பதான் தெரிஞ்சுகிட்டேன் மஞ்சு.ஆனா இப்போ நீ நம்ம வீட்டு வாசலில் எட்டு புள்ளிலகூட கோலம் போட முடியாதே,சரி பரவாயில்ல நாளையிலிருந்து சின்ன,சின்ன கோலம்,பூ வரைந்து கலர் கொடுத்துவை.நீ போடும் கோலம் அழியாமல் நான் ஃபோட்டோ எடுத்து வச்சுடறேன் என்றார் மஞ்சுவின் கணவர்.மஞ்சுவிற்கு ஆனந்தம் உச்சிக்கு போனது.ஆனால் வருத்தமுடன் கலர் பொடி இல்லைங்க என்றாள்.ஓகே ரெடியாகு,கடெத்தெரு போய் கலர் பொடி எங்கு கிடக்கும்னு விசாரிச்சு உனக்கு பிடித்த கலர்களை வாங்கிட்டு வந்திடலாம்னு கணவர் சொன்னதும் உடனே தயாரானாள் மஞ்சு.பத்து கலர்,கலர் மாவு வைக்க டப்பாக்களுடன் வந்தனர்.வந்தும் ஆர்வமுடன் டப்பாக்களில் போட்டு,இடுவதற்கு சிறிய துணிகளை ரெடி செய்து அனைத்து கலர் டப்பாக்களுக்கும் கொண்டை போட்டது போல வைத்தாள்.

அன்று இரவு மஞ்சுவிற்கு கை,கால் புரியவில்லை.நாளை என்ன கோலம் போடலாம்,கலர் கொடுக்கலாம்னு நினத்துக்கொண்டே வேலைகளை சுறுசுறுப்பாக முடித்தாள்.வாசலை போய் பார்ப்பதும் உள்ளே வருவதுமாக இருந்தாள்.இந்த சின்ன வாசலில் சின்ன கோலம் போட்டாலும் பாக்கிறவங்க எல்லோரும் சூப்பரா இருக்குன்னு சொல்லனும்னு நினைத்துக்கொண்டாள்.நாலரைக்கு அலாரம் வைத்துவிட்டு படுத்தவளுக்கு தூக்கமே வரவில்லை.திடீர்னு விழித்துப் பார்த்தாள்.ஓ! தூங்கிட்டேன்னா, அப்பா இன்னும் நாலரை ஆகல.சே இந்த கடிகாரம் நமக்கு வேணுங்கும்போது ஓடாதுன்னு புலம்பிகிட்டே மூன்று மணிக்கெல்லாம் எழுந்தவள் காலை வேலைகளை துவங்கினாள்.குளித்துவிட்டு வந்து விளக்கேற்றினாள்.

சிமெண்ட் தரையான சின்ன வாசலை ஈரத்துணியால் தேய்த்து,தேய்த்து சுத்தம் செய்தாள்.அலாரம் அடித்தபின் நிறுத்திவிட்டு கோல மாவு மற்றும் கலர் மாவுக்களை சீர்வரிசை எடுத்து வருவது போல எடுத்து வந்து, ஆலோசித்து வைத்திருந்த ஒரு ரோஜா,இருபக்கமும் அதைவிட குட்டி ரோஜாப்பூவை வரைந்து மூன்று ரோஜாக்களையும் ஒரே வட்டத்திற்குள் இருப்பதாய் சுற்றிலும் அலங்கரித்தாள்.பூக்கள் சிறியதாய் இருந்தாலும் பெரிய ரோஜா சிவப்பு கலரும்,இரு பக்க குட்டி ரோஜாக்களுக்கு ரோஸ் கலரும் மெகந்தி டிசைன் போன்ற வட்ட வடிவிற்கு மற்ற வண்ணங்களும் பிரிண்ட் போட்டது போல அழகாய் மிளிர்ந்தது கோலம்.

கணவனை எழுப்பி கோலத்தை பார்க்க சொல்லனும்,தன் வீட்டுக்கு ஃபோன் பன்னனும்னு யோசித்துக்கொண்டே கலர் சீர் வரிசைகளை பத்திரமாக வீட்டிற்குள் எடுத்துச்சென்றாள்.வாசலில் காலடி சப்தம் கேட்டு அவசரமாக ஓடிப்போய் பார்த்தாள்.பக்கத்து வீட்டு அன்கிள் தன் கால் செருப்பில் கோலம் ஒட்டிவிட்டதை முகம் சுழித்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். இடிந்து போன மஞ்சு அன்கிள் என்றதும்,வாக்கிங் போக கிளம்பினேன்,சாரி மஞ்சு நான் கவனிக்கல, என்று நடந்து போனவர் சில அடிகள் மிதித்த பிரிண்டை வலது பக்கத்து வீடு வரை இட்டுச்சென்றார்.

லேசாக அழிந்திருந்த இடத்தை மீண்டும் நிரப்புவோமா என்று நிலையோடு நிலையாக நின்று மஞ்சு யோசித்துக்கொண்டிருக்கையில் இடது புற மூன்றாவது வீட்டிலிருந்து சைக்களை தள்ளிகிட்டு ட்யூசனக்கு புறப்பட்ட ஜனனி ,ஹை சூப்பரா இருக்குக்கா ரெங்கோலி என்றாள்.மஞ்சுவிற்கு இப்பதான் தெளிவே வந்தது.மஞ்சு அக்கா இப்ப நான் சைக்களுடன் எப்படி ஓரமா போறது என்றதும் மஞ்சுவிற்கு நெஞ்சடைத்துவிட்டது.ஜனனி உன் சைக்களை நானே இந்தப் பக்கம் எடுத்து வச்சுடறேன்,நீ ஓரமா தாண்டிப் போம்மா என்றாள்.பத்திரமாக கோலத்தைக் காப்பாற்றி சைக்களை இந்தப் பக்கம் இழுத்து,எடுத்து வைத்தாள் மஞ்சு.ஓரமாகத் தாண்டினாலும் ஆறாவது படிக்கும் ஜனனியின் கால் மூன்றாவது குட்டி ரோஜாவின் காம்பினை சுத்தமாக அழித்துவிட்டது.மஞ்சுவிற்கு துக்கம் தொண்டையில் அடைத்தது,ஜனனியும் சாரி சொல்லிவிட்டு சைக்களுடன் புறப்பட்டாள்.

மீண்டும் கலர் மாவை எடுக்க போனவளை மஞ்சு... என்று கூப்பிடும் குரல் கேட்டு வாசலுக்கு வந்தாள் மஞ்சு.பக்கத்து வீட்டு ஆன்ட்டிதான் கூப்பிட்டுள்ளார்.மஞ்சுவிற்கு மேலும் ஒரு அதிர்ச்சி.அவள் ஆசை,ஆசையாய் வரைந்திருந்த சிவப்பு ரோஜாவை சிதைத்தபடி செய்தித்தாள் சுருள் கிடந்தது. நியூஸ் பேப்பர் எடுக்க வந்தேன் மஞ்சு,அந்த கடங்காரந்தான் கீழிருந்தபடி விட்டெறிவானே,பேப்பர தூக்கிப்போட்டு உன் கோலத்தை வீணடிச்சிட்டான்பாரு,நீ இங்க குடித்தனம் வந்து கோலம் போட்டபோதே சொன்னேன்ல பெயிண்ட்ல கோலம் போடு,இல்லைன்னா ஸ்டிக்கர் கோலத்தை ஒட்டிவைன்னு சொல்லியிருக்கேன்ல என்றார் ஆன்ட்டி.

வாசலை சுத்தம் செய்ய வந்த வலதுபுற பக்கத்து வீட்டு பெண்மணி வேதனையுடன் நின்ற மஞ்சுவை ,என்ன மஞ்சு எங்க வீட்டுக்கும் சேத்து கோலம் போட்ருவ போலருக்கு,உன் கோலத்தை மிதிச்சவங்க என் வீட்டு வாசல் வரை தடவிட்டு போய்ருக்காங்க போலருக்கு,இனி எல்லோரும் ட்யூட்டிக்கு கிளம்புற நேரம்,உனக்காக உன் வீட்டு வாசலில் குதிச்சு,குதிச்சு போவாங்களா?,அப்படி போகலைன்னா இன்னைக்கு முழுதும் நானும் வாசலை தொடைச்சிகிட்டே இருக்கனும் போலருக்கே என்றார்.

அதற்கு மேல் மஞ்சுவால் தாங்க முடியவில்லை.மேலும் மற்றவர்கள் தன் கோலத்தினை கலைப்பதைவிட,காலத்தின் கோலத்தினை மனதில் கொண்டு ஆசையாக வரைந்த கோலத்தை ஈரத்துணியால் துடைத்தெடுத்தாள்.
**************************************************************** முற்று.*********

இந்த கதை 31/12/2011 அன்று அதீதம் மின்னிதழில் வெளிவந்துள்ளது.

இந்த கதையை மின்னிதழில் வெளியிட வழிமுறைகள் தெரியாது.
மின்னிதழில் வெளியிட உதவிய சகோதரருக்கும் நன்றிகளை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

விடைபெறுகிறது : 2011,வரவேற்புகள் : 2012

2011-12-28T17:26:00.001+05:30

குடும்ப உறுப்பினர்களாய்
நொடிகள்,நிமிடங்கள்,மணித்துளிகள்,
நாட்கள்,வாரங்கள்,மாதங்களை
சுமந்து வரும்
வருடமே!

எங்களுடன் பயணிப்பதில்
உனக்கு சுகமோ,சுமையோ?
நீ சுகமாவதும்,சுமையாவதும்
பகுத்தறியும் உயிர்களுக்கு
மட்டுமே!

தான் பிறந்த வருடமே
பெற்றவரோ,மற்றவரோ
சொன்னால்தான் அறிந்துகொள்ளும்
மனிதனே!

சோகமாய் வழியனுப்பாவிடினும்,
புத்தாண்டை வரவேற்ப்போர்களை
அவ்வளவு பாரமாகிப் போனேனா?
கேட்கிறது, இந்த வருடம்!

வருடக் கடைசி நொடியில்
எங்களைவிட்டுச் செல்கிறாயே
என்று நினைத்தாலும் உன் நன்றியை
பாராட்டி விடைபெறும் இந்த வருடம்!

நிதர்சணங்களை உணர்த்தவே
வரவேற்பையும் வழியனுப்புதலையும்
எதிர்பார்க்காமல்,எதற்காகவும் காத்திராமல்
வந்து செல்கின்றது வருடங்கள்!

அன்றாட பிழைப்பிற்கு விழிபிதுங்கும்
மனிதனும் இருக்கிறான்.வருட வரவேற்பு
கொண்டாட்டங்கள் சக உயிர்களை
பாதிக்காமல் இருக்கட்டும்.

அனைவருக்கும் புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள்.

இந்த திறமை எங்கிருந்து உதித்திருக்கும்

2011-12-14T19:33:00.001+05:30

நூறு சதவீத நல்லவர்களும் இல்லை, கெட்டவர்களும் இல்லை.தன்னை மற்றவர் மனதில் நல்லவிதமாக பதிய வைக்க, நட்புடன் ,மதிப்புடன் வாழ பல்வேறு வழிகள் இருந்தாலும் அவரவர் குணநலன்களும் முக்கிய காரணிகளில் ஒன்றாகும்.குணநலன்கள் மரபணுக்களிலும்,வளர்ப்பிலும் துளிர்த்தாலும், அமையும் சமுதாய சூழ்நிலையிலும், சந்தர்ப்பங்களிலும், வாழ்நாள் முழுதும் குணநலன்கள் என்பது ஆலமர விழுதுகள் போல ஒரு மனிதனுக்கு பல்வேறு வடிவங்களுடன் துளிர்த்து அந்த மனிதனை தாங்கிப்பிடிப்பது போலான காட்சியாகிறது. அது தனியொரு மனிதனின் அடையாளமாகிறது.

நமது சுபாவங்களை மற்றவருக்கு அடையாளம் காட்டுவதில் முக்கிய பங்கு வகிப்பது நமது வாய்தான்,அதாவது நாம் பேசுவது.பேசும் விதங்கள்தான் மற்றவரிடம் எப்படி பழகுகிறார்கள்,தனக்கான அடையாளத்தை,மதிப்பை பெறுகிறார்கள் என்பதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கும்.இதில் எனக்கு கிடைத்த அனுபவங்கள் சிலவற்றை பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

இனி இந்த பதிவில் ஒவ்வொரு பத்தி முடியும்போதும் பதிவின் தலைப்பை ஒருமுறை நினைவில்கொள்ளுங்கள்.

சிறுவயதில் என் குடும்பத்தில் பல பிரச்சனைகளை சந்தித்துள்ளேன்.பள்ளி படித்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு ஆலசனையோ,முடிவோ சொல்லத் தெரியாத அந்த காலகட்டத்தில் வீட்டில் நடப்பதை அப்படியே என் வகுப்புத் தோழிகளிடம் சொல்வேன்(ஒப்பிப்பேன்).அவர்களிடமிருந்து எந்த கருத்தையும் நான் எதிர்பார்த்து சொன்னதில்லை.அவர்களிடமிருந்து ம்...,அப்படியா என்பதில் மட்டும் ஏற்ற இரக்கங்கள்,பரிதாபங்கள் வெளிப்படும்.சக வயதினர் என்ன ஆலோசனை சொல்லிவிட முடியும்.

ஒரு சமயத்தில் ம்...அப்படியா என்றவர்களில் யாரோ ஒருத்தி நான் சொல்வதை வைத்து என்னையே ஏளனப்படுத்தியபோது,ஒருவன் என் வீட்டினரை கேளிக்குள்ளாக்கியபோது பலமுறை ”ம்” மட்டும் போட்டவர்களின் குணநலத்தில் மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளதை உணரமுடியவில்லை.ஆனால் அவர்களின் மாற்றம்/வளர்ச்சி , இத்தனை நாள் நாம் ஏன் இவர்களிடம் நம் வீட்டு பிரச்சனைகளை சொல்லிக்கொண்டிருந்தோம்,இதனால் என்ன பலன்?இப்போது கிடைத்திருப்பது என்ன?என்ற யோசனை வந்தது.

அதிலிருந்து என்ன நடந்தாலும் யாரிடமும் எதுவும் சொல்வதில்லை.எதை சொல்ல வேண்டும்,எதை சொல்லக்கூடாது என்பதனை கற்க வைத்தது இந்நிகழ்வு.ஆனால் காலமும் மனமும் பழகி வடிகட்டி நமக்கு ஏற்ற குணநலமுடையோரை நமக்கு அடையாளம் காட்டும்.அவர்களிடமும் நூறு சதவீத ஏற்பு இருப்பதில்லை.நட்போ,உறவோ வேண்டுமெனில் அனுசரிப்பு கட்டாயம் வேண்டும்,குற்றம் பார்க்கும் குணம் குறைய வேண்டும்,விட்டுக் கொடுத்தல்,மன்னித்தல் நம் தன்மானம் குறையாதவரை வேண்டும் என்பதையும் அதற்கு பிறகான காலங்களும்,மனிதர்களும் கற்றுத்தந்தனர்..

ஒன்றுமே இல்லாத அதாவது உப்பு சப்பு பொறாத ஒருவரி செய்தியை அரைமணி நேரம் பேசும் அல்டாப்பு ராணிகளை பிறகான காலத்தில் பார்த்து வியத்தும் போயிருக்கிறேன்,வியர்த்தும் போயிருக்கிறேன்.தனக்குள்ள சந்தோசங்களை,நல்ல விசியங்களை சொல்லாமல் பிரச்சனைகளை,கஷ்டங்களை மட்டுமே பகிர்ந்துகொள்ளும் மகாப் பிறவிகளிடமும் மாட்டியதுண்டு.இவர்களை விட்டு விலக வழி தெரியாமல் விழித்ததுண்டு.

சிலர் நம்மிடம் பேசுவதை வைத்தே விளையப்போவதை யோசிக்காமல் எல்லாத்தையும் உலருவோம், அவர்கள் கேட்பதை விட அதிகம் பகிர்ந்துகொள்வோம்.நன்மை விளையும்வரை ஒன்றும் தெரியாது.அவர்களால் துன்பம் வரும்போதுதான் அவர்களைப்பற்றி சிந்திப்போம்.இதிலும் சிலரை விட்டு எளிதில் விலகிட முடியாது.அதிலும் சில கில்லாடிகள்,நான் நல்லதுக்குதான்,செய்தேன்/சொன்னேன் இப்படியாகும்னு எனக்குத் தெரியாது,என்னை தப்பா நினச்சிக்காதன்னு சொல்வாங்க பாருங்க........

என்னை பேசவிடாமல் தனது விசியங்களை மட்டுமே பேசி அல்லது புலம்பிக்கொண்டிருப்போரிடமிருந்து நாம் ஒருவரிடம் பேசும்போது நாம் மட்டுமே பேசாமல் மற்றவருக்கும் பேச வாய்ப்பு தர வேண்டும் என்பதை உணர்ந்தேன்.பிறருக்கு வாய்ப்பு தரும்போது நான் சொல்ல வந்ததை சொல்ல மறப்பதும் உண்டு.சில சமயம் அரைகுறையாக விசியங்களை பகிர்ந்து குழப்பத்திற்குள்ளானதும் உண்டு.

நாம் என்ன விசியங்கள் சொன்னாலும் இதைவிட நல்லதா/சிறந்ததா நான் செய்வேன்,சொன்னேன்,பாத்திருக்கேன் அதாவது தற்பெருமை பேசுபவர்களிடம் முகம் சுழிக்க முடியாமல் கேட்கவேண்டிய தருணங்கள் கொஞ்சம் வேதனைதான்.இவர்களுக்கு மேல் மோசமான ஆசாமிகள் யார் தெரியுமா என்ன சொன்னாலும் மட்டம் தட்டி பேசுபவர்கள். தாழ்மையுணர்ச்சியைத் தூண்டுவார்கள்.

மற்றொரு மோசமான ரகம் நாம் சொல்வதை வழிமொழிந்துவிட்டு நாம் சென்றபின் நாம் சொன்னதை வைத்து கிண்டலடிப்பது.குத்திகாமிச்சு/சொல்லிக்காமித்து பேசுபவர்களிடம் எதிர்த்தும் பேசமுடியாமல்,விவாதிக்கவும் முடியாமல் தவித்ததுண்டு.இவர்களிடம் முன்னடி போனாலும் முட்டும்,பின்னாடி போனாலும் உதைக்கும் என்ற பழமொழிதான்.இப்படிபட்டவர்கள் என்னிடம் பேசினாலே இவங்க சாதாரணமாதான் பேசுறாங்களா அல்லது எதாவது உள்குத்துடன் பேசுறாங்களான்னு மைண்ட் வாய்ஸ் கேக்கும்.

நல்லாதான பழகினாங்க,நான் என்ன தப்பு செய்தேன்னு திடீர்னு இப்படி குத்தலாவே பேசுறாங்க,அல்லது இவங்க எப்போதுமே இப்படித்தானா, நாந்தான் தாமதமா புரிஞ்சுட்ருக்கேனா?நான் சரியாதான் பேசிட்ருக்கேனா?அதிக உரிமை எடுத்துக்கிட்டேனா?இத்தனை யோசனைகளுடன் இந்த நட்பு அவசியமா என்று சிந்திப்பது மட்டுமல்ல,மனநிலை குழம்பியேபோயிடும்.என் தவற்றை திருத்திக்கொள்ள இவங்களிடம் என் குற்றம் என்னனு கேட்டுத் தெரிந்தாகனும்னு நான் எதாவது தவறாக சொல்லியிருந்தால் வெளிப்படையா சொல்லிடுங்கனும் கேட்டும்விட்டேன்.பதில் இல்லை.சில நாட்களுக்கு பின் பிரிவுதான் ஏற்பட்டது.

சிலர் நாம் என்னதான் பழகினாலும்,மனம்விட்டு பேசினாலும் நம்முடன் ஒட்டமாட்டார்கள்.மேற்சொன்ன விதங்களை சந்திப்பதைவிட இப்படி தாமரை இலை தண்ணீர்போல யாருக்கும் பிரச்சனை இல்லாமல் இருப்பது மிகவும் சிறந்தது.முடியாதபட்சத்தில் மட்டுமே மற்றவர்களின் உதவியை நாடவேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கும் எனக்கு சில மனமொத்த நட்புகளும் உண்டு.நட்பானாலும் எந்த உறவானாலும் இருவருக்கான அனைத்து குணங்களும் ஒன்றிவிடுவதில்லை.சில பண்புகள் இயற்கையாக ஒன்றிவிடும்,சில பண்புகளை ஒன்றவைக்க முயற்சித்து வெற்றியோ தோல்வியோ பெறலாம்.அல்லது இருவரின் தன்(ம)மானம் பாதிக்காத வரை அவரவர் போக்கிலே அன்பை பகிர்ந்துகொள்ளலாம்.
***********************************************************************முற்று.

15 வருடங்களாக பொதுநலப்பணியில் ஈடுபட்டு வரும் நபர் ஒருவர் வலைப்பூ எழுதி வருகிறார்.சில விசியங்களை ஊடகங்களிலிருந்தும் பகிர்ந்துகொள்கிறார்.பின்னூட்டங்கள்,பின் தொடர்வோர் இல்லாமலே 233 பதிவுகள் வெளியிட்டுள்ளார்.இவர் செயல்படும் பொதுநலப்பணிகள் சம்மந்தமான வலைதளங்களின் முகவரிகளும் அந்த வலைப்பூவில் உள்ளது.இரண்டு நாட்களுக்கு முன் அவரின் அனுமதி பெற்று அவரின் வலைப்பூவை அறிமுகம் செய்கிறேன்.விருப்பமும்,நேரமும் இருப்பின் இங்கே கிளிக் செய்து அவர் தளம் செல்லலாம்.

இந்திய கலைப்பொருட்களின் பெருமை சொல்லும் இந்திய அரசால் நடத்தப்படும் கண்காட்சியகம்

2011-12-08T00:22:00.002+05:30

தில்லியில் ஜன்பத் என்ற இடத்தில் ஜவகர் வியாபர் பவன் என்ற முகவரியில் சென்டரல் காட்டேஜ் இண்டஸ்டரிஸ் எம்போரியம் உள்ளது.இங்கு நம் இந்தியர்களின் பெருமையை பறைசாற்றும் கைவினைப்பொருட்களும்,கலைநயம் மிக்க பொருட்களும் காட்சிக்கு உள்ளது.பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் இருந்த பொருட்கள் முதல் தற்போழுதுள்ள பொருட்கள் வரை காட்சிக்கும் விற்பனைக்கும் உள்ளது.

1948 ஆம் ஆண்டு முதல் நம் இந்திய அரசாலே நடத்தப்படும் இந்த காட்சியத்திற்கு விடுமுறை கிடையாது.நுழைவு கட்டணமும் கிடையாது.ஆனால் பொருட்களின் விலையிலும் மலிவு இல்லை(இதை முக்கியமாக சொல்ல வேண்டுமே).ஆனால் விலை கொடுத்தாலும் கிடைக்காத சில அரிய பொருட்களை காணும்போது,தேடி அலையாமல் ஒரே இடத்தில் கிடைக்கும்போது விலை இப்படித்தானிருக்குமென தோன்றியது.இந்த காட்சியகம் கானாட் ப்ளேஸிற்கு அருகில்தான் உள்ளது.

இந்திய சுற்றுப்பயணம் வருபவர்கள் தில்லியில் இந்த இடத்திற்கு வந்தாலே இந்தியாவின் அனைத்து மாநில கலைநுணுக்கங்களையும் தெரிந்துகொள்ளலாம். விரும்பியதை விலை கொடுத்தும் பெறலாம்.அனைத்து இந்திய சிறப்பான ஓவியங்கள், ஆடைகள்,அலங்காரப் பொருட்கள், பரிசுப் பொருட்கள், சில மூலிகை பொருட்கள், குழந்தைகளுக்கான பொருட்கள், புத்தகங்களும் இடம்பெற்றுள்ளது. சிற்றுண்டிக்கான வசதியும் உள்ளது.

நுழைவுவாயில்

ஆள் உயரத்திலிருக்கும் இந்த நடராஜர் சிலையை கடந்துதான் உள்ளே செல்ல வேண்டும்.இவரும் விற்பனைக்குதான்.விலை பதினாறு லட்சத்து நாற்பதாயிரத்து சொச்சம்.வாசலில் இதை பார்த்தவுடனே திரும்பி வீட்டுக்கு போய்டலாம்னு எனக்கு தோனுச்சு.என்னதான் மேலும் இருக்குன்னு பாத்துட்டு வருவோம்னு உள்நுழைந்தோம்.கடந்த ஞாயிற்றுக் கிழமை 4/12/2011 அன்றுதான் சென்றோம்.சுற்றிப்பார்க்க இரண்டிலிருந்து இரண்டரை மணி நேரம் தேவைப்பட்டது.ஆனால் அங்கு வருகை தந்திருந்தவர்களில் பத்து இந்தியர்கள் கூட இல்லை.அதிக வெளிநாட்டினரே வந்திருந்தனர்.நமது கலைநயத்தை ஒன்றுவிடாமல் ஃபோட்டோ எடுத்தபடியும்,நிறைய பொருட்களை வாங்கிக்கொண்டும் இருந்தனர்.

ஒவ்வொரு பிரிவிலும் நாம் வாங்கும் பொருள்களுக்கு கணினி பில்லின் காப்பி கொடுக்கப்பட்டது.ஒரிஜனல் பில்லும், பொருளும் டெலிவரி பிரிவில் அவர்களே சேர்த்துவிடுகின்றனர்.நாம் கண்காட்சியகத்திலிருந்து வெளியே செல்லும்போது காப்பி பில்லும்,பணமும் கொடுத்துவிட்டு ஒரிஜனல் பில்லுடன் பொருளைப் பெற்று வெளியேறலாம்.பார்சல் அனுப்ப வேண்டுமெனிலும் அவர்களே அதற்குத் தகுந்தாற்போல பேக்கிங் செய்து தருகிறார்கள்.

பழங்காலத்து கதவுகள்,அணிகலன்கள்,கோவில்களில் காவல் தெய்வங்களாக இரு பக்கமும் பெரிய சிலைகள் இருக்குமே,அப்படியான சிலைகள்,பெரிய பல கடவுள் சிலைகள் ,இவற்றிலும் வெவ்வேறு மூலப்பொருளகளால் செய்யப்பட்ட வடிவ விதங்கள்,பழங்காலத்து மட்பாண்டங்கள்,பழங்காலத்தில் நோய்வாய்பட்டவர்கள் இறக்காமல் நீண்டநாள் அவதிப்படுபவர்களை பெரிய மண்பானையில் உள்ளே வைத்து மூடிவிடுவார்களே!அத்தகைய பானைகளும் இருந்தன.

பித்தளை அண்டா, குண்டாக்கள், பித்தளை, வெள்ளி, தங்க பாத்திரங்கள், பித்தளை பொருட்களின் மீது தங்க கோட்டிங் கொடுக்கப்பட்டுள்ள பாத்திரங்கள், அலங்காரப் பொருட்கள், ஆபரணங்கள், நவரெத்தினங்கள், பல வகை மரத்தினாலான பொருட்கள்,பீங்கான்,பிளாட்டினம்,மார்பிள் மற்றும் பலவகை கற்களால் செய்யப்பட்ட அனைத்தும் பல்வேறு மாநிலங்களுகான கலைத்திறன்களுடன் காணப்பட்டது.தங்க,வெள்ளி நாணயங்களும் விற்பனைக்கு இருந்தன.

அன்று அங்கு ஒரு கிராம் தங்கத்தின் விலை 2820 ரூபாயாக இருந்தது.ஆடைகள்,கம்பளிகள்,சால்கள்,பட்டு மற்றும் ரெடிமேட் உடைகளின் விலைகள் அந்தந்த மாநிலத்திற்கே சென்று வாங்கும் போக்குவரத்து செலவையும் சேர்த்து பில் போட்டிருக்கிறார்கள் என்று நினைக்க வைத்தது.பெரிய மற்றும் சிறிய பொருட்களின் கலை நயமும், வண்ணமும் வியக்கும்படிதான் இருந்தது. இங்குள்ள பொருட்களை இணையத்தின் வழியே ஆன்லைனிலும் விலை கொடுத்து வாங்கலாம்.

தலையனை உறை

பல வெளிநாட்டினரும் மற்றும் சிலரும் இங்கு வந்திருகின்றனராம்.கீழே உள்ள படங்கள் இணையத்தில் கிடைத்தது.

மழலைகள் உலகம் மகத்தானது

2011-11-21T11:16:00.002+05:30

மழலைகள் உலகம் மகத்தானது என்ற தொடர் பதிவிற்கு திருமதி.இராஜராஜேஸ்வரி அவர்கள் அழைத்ததனை அன்புடன் ஏற்று இந்த பதிவினை தொடங்குகிறேன்.தற்சமயம் இந்த வாய்ப்பு கிடைத்தமையில் கூடுதலாக மகிழ்கிறேன்.

ஜவர்ஹலால் நேரு அவர்களின் பிறந்தாநாள் குழந்தைகள் தினமாக அனுசரிக்கப்பட்டாலும் அங்காங்கு குழந்தைகள் தினம் கொண்டாடினாலும்,குழந்தைகளுக்கு வாழ்த்து தெரிவித்தாலும் குழந்தைகளாக இருக்கும்போது அந்த தினத்தின் விபரங்கள் புரிவதில்லை.எதோ வாழ்த்து சொல்கிறார்காள்,கொண்டாடுகிறார்கள் என்பது மட்டுமே அவர்களுக்கு புரியும். குழந்தை பருவத்தை கடந்திருக்கும் தருணத்தில்தான் இந்த
தினத்தின் விபரங்கள் புரியவருகிறது என்பது என் கருத்து .


பெரும்பாலான பள்ளிகளில் குழந்தைகள் தினம் என்பது விடுமுறை நாட்களில் ஒரு நாளாகிறது.பல பள்ளிகளி்லும்,எதாவது பொதுச்சேவை நிலையங்கள்,நிறுவனங்கள்,ஏதோ ஓரிடத்தில் குழந்தைகள் தினம் சாதரணமாகவோ கலைநிகழ்ச்சிகளுடனோ கொண்டாடப்படும் பகுதியில் நிச்சயம் ஒரு இடத்தில் என்றுமே குப்பை பொறுக்கும் பிள்ளையோ,கடைகளில் வேலை பார்க்கும் பிள்ளையோ,வீட்டு வேலை பார்க்கும் பிள்ளைகள் இப்படியொன்று எங்கோ நடைபெறுவது தெரியாமல் அவர்களின் வயிற்று பிழைப்பிற்கான வேலைகளை அன்றும் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள்.நான் குழந்தைகள் தினத்திற்கு எதிரி இல்லை.இரு பக்கமும் வேடிக்கை பார்க்கும் சராசரி.

குழந்தை பிறந்தவுடன் பெற்றவருக்கும் குழந்தை மீது அன்பு கொண்டோருக்கும் தினம் தினம் கொண்டாட்டம்தான்.அன்றாட வாழ்வின் இயல்பில் தினம் தினம் கொண்டாட்டம் என்பது பல வடிவங்கள் பெறும்,அதில் குழந்தையின் மீதான அன்பின் வெளிப்பாடும் அரவணைப்பும் தாயிடம் மட்டுமே தனித்துவமாக பளிச்சிடும்.நான் சொல்வது அடிப்படைத் தேவைகள் நிரம்பிய குடும்பத்தின் குழந்தைகளுக்கு மட்டுமே.அடிப்படைத் தேவைகள் இல்லாத குடும்பத்தில் குழந்தை பிறந்துவிட்டால் பேணி வளர்ப்போரின் பாடு திண்டாட்டமாவது பரிதாபம்.ஆனால் அங்கும் தாயின் அன்பும் அரவணைப்பும் பளிச்சிடும்.

குழந்தை மட்டும் பிறந்து வளர்வதில்லை.கருவிற்கு காரணமானவர்களுக்கு தாய் தந்ததையாக ப்ரமோசன்,இவர்களது உறவுகளுக்கும் தாத்தா,பாட்டி,மாமா,சித்தி இப்படியான ப்ரமோசன் மட்டுமல்ல நீங்கள் எவ்வளவு பெரிய படிப்பாளியாகவும். சிந்தனைவாதியாகவும், பக்குவப்பட்டவர்களாக   இருந்தாலும் ஒரு குழந்தை பேச ஆரம்பிக்கும்போதும்,யோசிக்க ஆரம்பிக்கும்போதும் கேள்விகள் கேக்கும்போதும் இதுவரை யாரும் சொல்லித்தராத,அறிந்திராத பாடங்களை செல்லமாக கற்க முடியும்.

குழந்தைப் பருவம்வரை யார் அன்புகாட்டுகிறார்களோ,யாருடன் வளர்கிறார்களோ அவர்கள்தான் அந்த குழந்தைக்கு அடிப்படை முன்னோடியாக இருப்பார்கள்.குழந்தை பருவத்தைக் கடந்து வீட்டாரைத் தவிர ஊரையும் உலகத்தையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும்போதும், சூழ்நிலைகளும் சந்தர்ப்பங்களும் மாறுபடும்போதும் அவர்களின் முன்னோடிகளும் மாறுபடலாம். எனினும் அடிப்படை முன்னோடிகளைப் பொருத்தே வருங்கால முன்னோடிகளை தேர்ந்தெடுப்பார்கள் பிள்ளைகள்.

காதல் கண்ணாடி போன்றது.நாம் எப்படி இருக்கிறமோ அப்படிதான் கண்ணாடி பிரதிபலிக்கும் என்று எங்கோ படித்துள்ளேன்.கண்ணாடியை எப்படிலாம் கவனத்தில் கொள்கிறமோ கையாள்கிறோமோ அந்தளவிற்குதான் காதலும்.கவனக்குறைவாலும்,முறையற்ற கையாளும் திறனாலும்   கண்ணாடிக்கு கீறல் விழலாம்,பிரதிபலிக்காமலும் போகலாம்.சுக்கு நூறாக உடைந்தும் போகலாம்.இந்த உதாரணம் குழந்தைக்கும் பொருத்தமானதென்று நினைக்கிறேன்.

என் கவனத்தில் உள்ள சில பெற்றோர்களை மனதில் கொண்டு
கண்ணாடி = குழந்தை
உதாரணத்தை வேறு விதமாகவும் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

அதீத ஆர்வத்தில் அதிக கவனத்தினாலும் கண்ணாடிக்கு கீறல் விழலாம்,பிரதிபலிக்காமலும் போகலாம்.கண்ணாடி குழந்தையாக இருக்கும்பட்சத்தில் எது வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம்.

இளம் வயதில் சிக்கலான சூழ்நிலையில், ஒரு விசியத்திற்காக சக வயதுடையோர் யோசிப்பதும்,முடிவெடுப்பதும் ஒன்றாகத்தானிருக்கும்.அதே விசியத்தில் நம்மைவிட வயது மூத்தோரின்  அனுகுமுறையில், வித்தியாசம் அதிகமாகத்தானிருக்கும் என்று ஒரு சகோதரி எனக்கு அறிவுரைத்திருக்கிறார்.

இந்த உதாரணத்தை குழந்தைகளுக்கு பொருத்தினால்

இப்படியும்
நடந்திடமால்
நாம்தான்
பாத்துக்கனும்

2 வயது குழந்தை,மற்றொரு 2 வயது குழந்தையுடன் விளையாடும்போது பெரிதாக மாற்றங்களை பார்க்க முடியாது.அதே 2 வயது குழந்தை,3 அல்லது 4 வயது குழந்தையுடன் விளையாடும்போது அதன் சிந்திக்கும் திறனில்,பழக்க வழக்கங்களில் நிச்சயம் மாற்றங்கள் இருக்கும்.வயதில் மூத்த குழந்தைக்கும் நாந்தான் இந்த வாண்டுக்கு தலைமை(பாஸ்) அல்லது வழிகாட்டி அல்லது நாந்தான் பாத்துக்கணும்,அல்லது என் அரவணைப்பிற்குறிய குழந்தை இப்படி தன்னை நிலைநிறுத்தும் பழக்கம் வரலாம்.இதற்கு நமது வழிகாட்டலும் அவசியம்.

சிறு சுயபுராணம்:

குழந்தைகளை தேவையில்லாமல் திட்டுபவர்களை,அடிப்பவர்களை பார்த்தபோது,ச்சே குழந்தையிடம் கனிவு காட்டாமல் இப்படி நடந்துகொள்கிறார்களே,இந்த இடத்தில் நானிருந்திருந்தால் அந்த குழந்தைக்கு புரிய வைத்திருப்பேன்,அன்பு காட்டியிருப்பேன் என்று நினைத்ததுண்டு.அதே சமயம் என் தோழி ஒருவர் சொல்வார்,சிரித்து மகிழ்வதும்,சொல்வதைக் கேப்பதும்தான் குழந்தை.பிடிவாதம் பிடிக்கும் குழந்தை,கட்டுப்படுத்தமுடியாமல் அழும் குழந்தைகளை பளாரென்று அரைந்திடனும் என்பார்.கனிவு காட்டல் சரிபட்டு வராது என்பார்.

எனக்கென்று குழந்தை பிறந்தபோது ,குழந்தை குறும்புகள் செய்யும் சில நேரங்களில் பொருமை இழந்துவிடுவேன்,அன்று நினைத்தது நடைமுறைக்கு ஒத்துவராது போலிருக்கே என்று நினைத்ததுண்டு.

அதே தோழிக்கு குழந்தை பிறந்து வளர்ந்த நிலையில் ஓரிரு முறையே அவர் மகள் செய்யும் சேட்டைகளை பார்த்தபோது என் குழந்தை பரவாயில்லை போலருக்கேனு நினைக்க வைத்தது.மற்றபடி ஃபோனில் குழந்தை பற்றி பேசும்போதும் அன்று அப்படி பேசிய தோழி தன் மகளை தங்கத் தட்டில் வைத்து தாங்காத குறைதான்.மறந்து கூட தன் மகளை கடிந்துகொள்வதில்லை.மகளை கவனிப்பதிலும்,புரியவைப்பதிலும் இவ்வளவு பொறுமையும் பக்குவமும் என் தோழிக்கு எங்கிருந்து வந்ததென்று தெரியவில்லை.

நான் மகளை கவனிக்காமல் இருக்கும் நேரத்தில் மகளின் கவனக்குறைவால் பல பொருட்களை உடைத்துவிடுவாள்.வீணாக்கிவிடுவாள்.கண்டிப்பும்,புரியவைத்தலும் பொறுமையிழந்து சில நேரத்தில் அடித்துவிடுவேன்.பிறகு இருவரும் சமாதாணம் ஆகிவிடுவோம்.சமீபத்தில் என்னிடம் சாத்துபடி வாங்கிய மகள் அழுகையை அடக்கிக்கொண்டு பாவமாக பார்த்தில் மனமுருகி மேலும் அடிக்காமல் போய்விட்டேன்.

சில மணி நேரத்திற்கு பிறகு இனி இப்படிலாம் செய்யாத,தங்க பிள்ளைய அம்மா அடிச்சிடேன்,பிள்ள பாவம்னு அருகில் அழைத்து சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன்,நான் எதிர்பார்க்காத வகையில் “பரவாயில்லம்மா,இனிமே இப்படி செய்யமாட்டேன் நீ அழறியான்னு” என்னை கேட்டாளே!என்னை பவ்யமாக பார்த்தாளே!என் மகளின் மன வளர்ச்சியை என்னால் நம்ப முடியவில்லை,என்னை யாரோ பளார்,பளார்ன்னு அறைந்தது போலாயிற்று.

கற்றுக் கொள்வதிலும்,கவனிப்பதிலும் நம்மைவிட குழந்தைகளுக்கு சக்தி அதிகமுண்டு. மழலைகள் உலகம் மகத்தானது என்பதில் மாற்று இல்லை.மகத்தானவர்களாகவும்,மற்ற வகையினராகவும் மாற்றுவதிலும் வழிநடத்துவதிலும் நமக்கு முழு பொறுப்பு உண்டு.

மேலும் மகத்தான தகவல்களுடன் இந்த தொடர் பதிவினை தொடர

திருமதி.ராஜி
திருமதி.ஆதி
திருமதி.ஏஞ்சலின்

அவர்களுக்கு அன்புடன் அழைப்பு தெரிவிக்கிறேன்.

கற்களாலான கலைமிகு தொகுப்புகளும்,வித்தியாசமான கலைவண்ணங்களும்@சண்டிகர்

2011-11-18T10:29:00.005+05:30

இந்தியாவின் பஞ்சாப்,ஹரியானா மாநிலத்தின் தலைநகர் சண்டிகர் மாநிலம்.சண்டிகர் தனி யூனியன் பிரதேசமாக உள்ளது.ஆங்காங்கு ப்ளாண்ட்(planned)சிட்டி,பிரில்லியண்ட் சிட்டி எனவும் எழுதப்பட்டுள்ளதைக் காணமுடிந்தது.வியாபாரப் பகுதிகளும்,சாலை போக்குவரத்தும் இந்தியாவில்தான் இருக்கிறோமா என்பதை சந்தேகப்படுத்தியது.எங்கும் சுத்தம்,சீரான கட்டிட அமைப்புகள்,நெரிசல் இல்லாத கடைகளின் கட்டிட அமைப்புகள்,இயற்கை அமைப்புகளுடன் அமைதியான சாலை போக்குவரத்து் இவைகளை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே நாங்கள் சென்றது ராக் பார்க்கை சுற்றி பார்ப்பதற்கு.எதோ ராக் பார்க்காம் என்றபடிதான் சென்றோம்.நுழைவுச் சீட்டு பெற்றோம்.

நுழைவுவாயில்

உள்நுழைந்தபோது ரெட்டை மூக்குத்திகள் பளபளக்க நுழைவுச்சீட்டை கிழித்து தந்தார் நம்மூர் முக சாயலில் அமர்ந்திருந்த ஒரு தென்னகப் பாட்டி. ”நீங்கள் தமிழா” என்றதும்,ஆமாம் விருத்தாச்சாலம்தான் எனக்கு சொந்த ஊரு,இங்கதான் 20 வருடங்களுக்கு மேலா இருக்கிறோம்னு சொன்னார்.வரிசையில் போகவேண்டியிருந்ததால் பாட்டியின் அறிமுகம் நுழைவாயிலிலே முடிந்துவிட்டது.குகைக்குள் போவதுபோல இருந்ததால் சற்று பயமாகத்தான் இருந்தது. வித்தியாசமான பாறை அமைப்புகளில் பாறைகளை தொட்டுப்பார்க்க கூட கைகளை நகர்த்தமுடியாத ஒத்தையடிப்பாதை,மிகக் குனிந்து செல்லும்படியான குகைகள், நுழைவாயில்கள் வித்தியாசமான சிற்பங்கள்,திடிரென தோன்றிய நீர்வீழ்ச்சிகளுடன் இயற்கை காட்சிகள் மனதிற்கு அமைதி,ஆச்சர்யம்,குதுகளிப்பை தந்தது.ஆனால் இங்கு எதுவும் இயற்கையானதல்ல,இயற்கை அமைப்பில் அனைத்தும் செயற்கையாக செய்யப்பட்டிருப்பதாக கேள்விப்பட்டபோது நம்ப முடியவில்லை.

இவைகளை விட பிரமாதங்கள் என்னவென்றால் இங்கு பல விலங்குகளின் உருவங்கள்,மனித பொம்மைகள்,சிலையாக செதுக்காமல் இயற்கை உருவ வடிவமைப்பு பெற்ற கற்களின் தொகுப்புகள், உபயோகப்படுத்தப்பட்ட பொருட்களாலான உருவங்கள்,பானைகள்,உடைந்த செராமிக் டைல்ஸ்களால் வடிவமைக்கப்பட்ட உருவங்கள் பார்வையாளர்களை ஈர்த்தது.

இது மின்சார வாரியத்தினால உபயோகிக்கப்பட்டு
ஒதுக்கிவைத்தது சுவர்பதிப்பாக காட்சிதருகிறது.

உடைந்த கண்ணாடி வளையல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது.
மீன் தொட்டிகளின் காட்சிகளும் இருந்தன.இயற்கை உருவ கற்களின் தொகுப்புகளை இங்கே கிளிக் செய்து பார்க்கலாம்..

நேக் சந்த் என்பவரின் முயற்சியிலும் ஆர்வத்திலும் உருவானதுதான் இந்த ராக் பார்க்.இவர் அரசாங்க அதிகாரியாக பணிபுரிந்தவராம்.இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றபோது பாக்கிஸ்தானிலிருந்து சண்டிகருக்கு இடம்பெயர்ந்திருக்கிறார்.அப்போதே சண்டிகர் மாநிலம் சுவிச்சர்லாந்த் மற்றும் பிரான்சு கட்டிடக்கலைபடி வடிவமைக்கப்பட்டிருந்ததாம். அருகிலிருக்கும் மிகப்பெரிய ஏரிகளிலும்,நதிகளிலும் காணப்பட்ட அழகிய இயற்கையாகவே உருவம் பெற்றுள்ள கற்கள் நேக் சந்தை ஈர்த்துள்ளது.அவைகளை ஆர்வத்துடன் சேகரித்து காட்சிக்கு வைத்திருந்துருக்கிறார்.இங்குள்ள நீர்வீழ்ச்சிகளும் இவராலே வடிவமைக்கப்பட்டதாம்.

ஐம்பது வேலை ஆட்களுடன் சுக்னா ஏரிக்கு பக்கத்தில் இந்த ராக் பார்க்கை வடிவமைத்துள்ளார். இந்த காட்சியிடம் 30 ஏக்கர் பரப்பளவு கொண்டதாம்.சண்டிகரின் மருத்துவமனை, உணவகம், மின்சாரவாரியம், பிளாஸ்டிக் உற்பத்தி நிறுவனங்களின் நல்ல முழுமையான கழிவுப்பொருட்களை சேகரித்து விலங்கு மற்றும் மனித உருவ பொம்மைகள் செய்ய பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.சைக்கிளின் உதிரிபாகங்களாலான பொம்மைகள் கூட சில இடங்களில் பார்த்த நினைவு உள்ளது.தாஜ்மகாலை அடுத்து இங்குதான் மக்களின் வருகை அதிகம் என சொல்லப்படுகிறது. வெளிநாட்டிலிருந்தும், இந்தியாவிலிருந்தும் நாள் ஒன்றுக்கு தோராயமாக ஐந்தாயிரம் பேர் வருகைபுரிவதாக கணக்கீடு உள்ளதாம். பஞ்சாப் மாநிலம் வந்தால் இந்த ராக் பார்க்கை பார்க்க மறந்திட வேண்டாம்.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் இங்கே சென்று வந்தோம்.நாங்கள் எடுத்த புகைப்படத்திலெல்லாம் எங்களின் முகமும் இருப்பதால் கூகிளிலிருந்தே படங்களை திரட்டியிருக்கிறேன்.

நிகழ்ந்தவைகளும் நிகழுபவைகளும்@13/11/2011

2011-11-13T15:50:00.001+05:30

எல்லையற்ற உலகத்தில் மனிதனாகப் பிறந்த நாம் கண்களுக்கு தெரிந்த பாதையில் நமக்கு கிடைத்த வழிதடத்தில் சக்திக்கும் திறமைக்கும் உட்பட்டு வாழ்ந்து வருகிறோம்.கெடுதலும் நல்லவைகளும் நிறைந்த உலகில் மனதிற்கு கிறுக்கு பிடிக்காதவரை நல்லது நல்லவைகளாகத் தெரியும்.கெட்டது கெட்டதாகத் தெரியும். தான் தோன்றித்தனம் வரும்போது நல்லது-கெட்டதாகத் தெரிகிறது.கெட்டது-நல்லதாகத் தெரிகிறது.இவைகளைக் கடந்து பக்குவம் அனுபவமாக கிடைக்கப்பெறுகையில் நல்லது கெட்டதுகளை பிரித்து அனுகி வெளியேற முயற்சிக்கையில் அதுதான் நமது வாழ்க்கையாகிறது.

வாழ்வையும் காதலையும் ஒரு வரியில் வரையறுத்துவிட முடியாது.போராட்டங்கள்,தேடல்கள்,சுகபோகங்கள்,ஏமாற்றங்கள்,அவமானங்கள்,கற்றல்கள்,வேதனைகள் இன்னும் எத்தனையோ? எல்லாம் நிறுத்திவைக்க முடியாத இந்த உயிரை வாழவைக்கத்தானே? இந்த வாழ்விற்க்காக அடிப்படைத் தேவைகளை தேடி இயங்கும் மனித உயிர் மகத்தானாதாகவும் அல்லது தராதரம் குறைவதும்

எப்போது?

சூழ்நிலைதான் காரணமா?

தலைப்பிற்கு வருகிறேன்.

பிரி.கே.ஜி, எல்.கே.ஜி, யூ.கே.ஜி வகுப்பு பிள்ளைகளை பள்ளிக்கு அனுப்ப வீட்டின் எதிரே ஒரு இடத்தில் பெற்றோர்கள் காலை 8.15ற்கு பள்ளி (வண்டி)வேனிற்காக காத்திருந்து பிள்ளைகளை வழியனுப்பி வைப்போம்.அந்த சில நிமிடங்களில் பள்ளி,படிப்பு,குழந்தை முதல் குடும்பக் கதை வரை பேசுவது அனைத்து அம்மாக்களின் வழக்கம்.எதாவது ஒரு குழந்தையின் அப்பா வந்தால் அவர் தனியாக அப்பாவியாக நின்றுகொண்டிருப்பார்.இப்படியாக அந்த நிமிடங்கள் வேன் வரும்வரை கலகலப்பாக இருக்கும்.

எங்கள் பக்கத்து பிளாக்கில் என் மகளைவிட ஆறு மாதம் மூத்த வயது சிறுவன் அபிஜித்.அந்த ஐந்து நிமிட பழக்கம்தான் எனக்கும் அபிஜித் அம்மாவிற்கும்.வேன் வந்தவுடன் அவரவர் குழந்தைகளை அமர்த்திவிட்டு வேன் புறப்பட்டு குழந்தை கண்ணுக்குத் தெரியும்வரை தலையசைத்தோ,டாட்டா காமித்தோ வழியனுப்புவது பெற்றோர்களின் வழக்கம்.என் மகளுடன் விளையாட சில நாட்கள் என் வீட்டிற்கும் அபிஜித் வந்திருக்கிறான்.தொல்லை கொடுக்காத,சொல்வதை கேக்கும் நல்ல குழந்தை அவன்.

அபிஜித் பிரி.கே.ஜி முடித்து எல்.கே.ஜி போகும்போது அவனுக்கு தம்பியும் பிறந்தாகிவிட்டது.அதனால் பள்ளி வேனிற்கு அப்பாவுடன் வந்துகொண்டிருந்த அபிஜித் சில நாட்கள் வரவேயில்லை.அவன் வீடும் எப்போதும் பூட்டப்பட்டிருந்தது.விசாரித்ததில் அபிஜித்திற்கு தொடர்ந்து காய்ச்சல்,வாந்தி இருந்ததாம்.மருத்துவப் பரிசோதனையில் பிரெயின் ட்யூமர் இருப்பதாகவும் உடனடி ஆப்ரேசனுக்காக லக்னோவில் இருக்கும் தனது பாட்டி வீட்டிற்கு சென்றுள்ளதாக சொன்னார்கள்.அதிர்ச்சியாக இருந்தது.நலமுடன் குணமாகி அவன் வரவேண்டுமென மனசாட்சியுள்ள அனைவரும் விரும்பியிருப்பார்கள்.

சில மாதம் கழித்து ஆப்ரேசன் முடிந்து குணமாகி வந்துவிட்டான்.அவனை பார்த்ததில் எனக்கும் மகிழ்ச்சி.பள்ளி வேன் வரும் நேரத்தில் ஓடிவந்த அபிஜித்தை அவனது நெருங்கிய தோழியின் அம்மா ஆசையுடன் தூக்கிவைத்து கொஞ்சியதும்,கரகரப்பான குரலில் அவன் பேசியதும் யாருக்கும் மறக்கமுடியாது.மொட்டையடித்து முடி வளர்ந்திருந்த தலையுடன் வந்திருந்த அபிஜித் சில நாட்களுக்கு பிறகு பள்ளிக்கு வருவான் என்றார் அவனது அப்பா.

சில நாட்களுக்கு பின் அபிஜித் மீண்டும் லக்னோவிற்கு போய்விட்டான்.அவனது அப்பா மட்டும் இங்கிருந்தார்.எப்போதும் எங்கு அவரை பார்த்தாலும் அபிஜித் எப்படியிருக்கிறான் என்று கேட்பதுதான் வழக்கம்.அவரும் நலமுடன் இருப்பதாக சொல்வார்.தற்போழுது ஊரிலிருந்து வந்த எனக்கு இரண்டு நாள் கழித்துதான் செய்தி கிடைத்தது.அபிஜித் இறந்துவிட்டானாம்.தீபாவளியன்று குதுகலமாக இருந்தவன் அன்று இரவு லேசான காய்ச்சலுடன் படுத்தவன் விடியற்காலையில் வித்தியசமாக உதைந்ததைக் கண்டு அவனது அம்மா திடுக்கிட்டு எழுந்து பார்க்கும்போது நீண்ட சுவாசமாக கண்கள் பிதுங்கி இருந்தவனை பதறியடித்து மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லும் வழியிலே அவனது உயிர் பிரிந்துவிட்டதாம்.அவனுக்கு கிரியை காரியமெல்லாம் முடிந்தபின்தான் இந்த செய்தி எனக்கு கிட்டியது.கேட்டதும் பெரிய உயிர் பிரிந்தாலே தாங்க முடியாத நிலையில் கண்கலங்கி நொந்துபோனேன்.முற்றிலும் மனம் பாதித்து போனோம்.

அவனது பெற்றோரை விசாரித்தாலும் கஷ்ட்டம்.விசாரிக்காமலும் இருக்க முடியாது.அந்த பெற்றோரின் நிலை யாருக்கும் வரக்கூடாது.லச்சக்கணக்கில் பணம் செலவானாலும் அபிஜித்தின் உயிரை காக்க முடியாமல் அவர்களின் தவிப்பை சொல்ல முடியவில்லை.ஒரு நாள் பள்ளி வேன் வரும் நேரத்தில் குழந்தைகள் பள்ளிக்கு செல்வதை ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்து கதறி அழுவதை திரும்பி பார்க்க கூட தைரியம்வராமல் வந்த அழுகையை துடைத்துக்கொண்டேன்.

என் கையைப் பிடித்திருந்த என் மகள் ஏம்மா அழுகிறீங்க என்றதும் அபிஜித் இறந்துவிட்டதை மீண்டும் மகளிடம் சொன்னேன்.அவள் அப்பாவியாக இனிமே அபிஜித் ஸ்கூலுக்கு வரமாட்டானா என்று கேட்டாள்.பதில் சொல்வதற்குள் இவ்ளோ நாள் லீவ் போட்டான்னா அவங்க மேம் திட்டப்போறாங்க என்கிறாள்.வாய மூடுன்னு கோபமாக சொன்னதைத் தவிர எனக்கு வேறு ஒன்றும் தோன்றவில்லை.வந்த வேனில் அனுப்பிவிட்டு வீடு வந்தேன்.வாழ்க்கையில் எவ்வளவு கொடுமையான நடைமுறைகளை அனுபவிக்க வேண்டியுள்ளது.

நல்லதுக்கு ஒன்று சேராட்டாலும் துக்கத்திலாவது ஒன்று சேரனும் என்பார்கள்.ஒரு சில வசதி படைத்த மனிதர்கள் அபிஜித் இறந்ததை விசாரிக்க கூட போகவில்லை.எங்களுக்கு பழக்கமில்லை என்று பதில் வந்தது.குழந்தையின் மரணம் கூட இப்படிபட்ட மனிதர்களை பாதித்துவிட இல்லை.

அடுத்த விசியத்திற்கு வருகிறேன்.வட மாநிலங்களில் அது நடக்கிறது,இது நடக்கிறதுன்னு பல பதிவுகள் பதிந்துருக்கிறேன்.ஒரு கன்ராவியும் நடைபெறுவதை சொல்ல விரும்புகிறேன்.நான் ஒரு பெண்ணாக இருக்கும் பட்சத்தில் இதற்கு பின்னூட்டங்கள் எப்படியிருக்கும்னு யூகிக்க முடியும்.சப்போர்ட் அல்லது எதிர்ப்பு தெரிவிப்பது படிப்பவர்களின் விருப்பம்.இங்கு பதிந்துவிட்டால் மட்டும் எந்த தீர்வும் நிகழப்போவது இல்லை.இருந்தாலும் என் பதிவை படிப்பவர்கள் தெரிந்துகொள்ள பதிகிறேன்.

எத்தனையோ வசதிகளுடன் மனிதன் வாழ்ந்தாலும் இன்னும் ஒருவேளை உணவிற்கோ,இருவேளை உணவிற்கோ போராடும் மக்கள் எத்தனை பேர் உள்ளனர்.அவர்களுக்கெல்லாம் பிழைக்கத் தெரியவில்லை என்று அர்த்தமா?எத்தனை திறமைசாலிகள் தமது திறமைக்கும்,விருப்பத்திற்கும் தகுந்த படிப்போ,வேலைவாய்ப்போ கிடைக்காமல் கிடைத்ததை வைத்து வாழ்ந்துகொண்டுள்ளனர்.எல்லாருக்கும் நிறை குறை எல்லாவற்றிலும் இருக்கும்.

ஒருவருக்கொருவர் மீதுள்ள நம்பிக்கையில் வாழ்க்கையை நகர்த்துகிறோம்.பிள்ளைகளோ கணவரையோ படிப்பிற்காக,பிழைப்பிற்காக வெளிநாட்டிற்கோ,வெளி மாநிலத்திற்கோ அனுப்புகிறோம்.ஹெச்.ஐ.வி யுடன் இருப்பவனுக்கு வெளிநாடு செல்ல அனுமதியில்லை.இங்கிருந்து நல்லபடியாக போனவன் வரும்போது ஹெச்.ஐ.வியுடன் வந்தால் எந்த அரசும் பொறுப்பேற்காது.அவன் செய்த தப்பிற்கு யார் என்ன செய்ய முடியும்.தப்பு செய்வதற்கு குடும்பத்துடன் இல்லாமல் இருப்பது மட்டும் காரணம் அல்ல.தப்பு செய்ய மனது துணிந்துவிட்டால் கோவிலுக்குள் இருந்தாலும் நடந்தாகிவிடும்.

கள்ளக் காதல்,கள்ளத் தொடர்பு அங்காங்கு ஊடுருவி இருப்பதை அக்கம்பக்கத்தில் கேள்விப்பட்டிருப்போம்.செய்தித்தாளில் படித்திருக்கலாம்,செய்தியாக கேட்டிருக்கலாம்.டெல்லி,மும்பாய் போன்ற இடங்களில் விபச்சாரத்திற்கென்று தனி இடங்கள் இருப்பதை கேள்விப்பட்டிருப்போம்.ஒரு நிகழ்வை அடிக்கடி பார்த்ததில் மன வேதனையுடன் துணிச்சலாக இதை சொல்கிறேன்.

அவ்வப்போது தமிழ்நாடு வரும் நாங்கள் மெயின் தில்லி ரெயில்வே ஸ்டேசன் வருகிறோம்.ஆனால் ஒவ்வொருமுறை தமிழ்நாட்டிலிருந்து தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரசில் வரும்போது தில்லி ரெயில்வே ஸ்டேசன் வெளிவாயிலை கடக்கும்போது ஒன்று அல்லது இரண்டு பெண்கள் வெளியே வரும் ஆண்களை குறிவைத்து தேசியக்கொடியை சட்டையில் குத்தி முகவரி வேண்டுமா.?ஃபோன் நம்பர் வேண்டுமானு கேட்டு வருகிறார்கள்.அவர்கள் சிவப்பு விளக்கு பகுதி பெண்களாம்.

வேண்டாமென்று பிடிவாதமாக விளக்கும் ஆண்களை அவர்கள் கட்டாயப்படுத்துவதில்லை.ஒருமுறை கூட்டத்தில் கணவரை விட்டுவிட்டேன்.கணவர் வலது பக்கம் போயிருக்கிறார்.நான் இடது பக்கம் போய்விட்டேன். மெயின் கேட்டிற்கு வந்தாக வேண்டுமென மொபைலில் அழைக்க முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தேன்.அப்பதான் பார்த்தேன் நடுத்தர வயதான ஒருவரின் சட்டையில் கொடி குத்திக்கொண்டே ”ஆஜாவ்,ஆஜாவ்,ஆஜாயிங்கே(வா,வா,வறீங்களா) என்றார் அந்த பெண்.அவர் அய்யோ என்றதும் அந்த பெண் தமிழிலும் அழைத்தார்.

அதற்குள் என் கணவர் என் எதிரே வந்துவிடவும்(திட்டும் வாங்கினேன்) நாங்கள் அந்த இடத்திலிருந்து கிளம்பிவிட்டோம்.ஆனாலும் நான் திரும்பி பார்த்துக்கொண்டே வந்தேன். அந்த நபர் அந்த பெண்ணிடமிருந்து தனது மொபைலில் எதோ குறித்தவண்ணமிருந்தார். அதற்குபின் என்ன ஆனதோ யாருக்குத் தெரியும்.யார் பெற்ற பிள்ளையோ,யாருடைய கணவனோ,யாருடைய சகோதரணோ,

இந்த ஆறுவருடங்களில் ரெயில்வே ஸ்டேசன் வெளி வாயிலில் இப்படியான பெண்கள் அங்கும் இங்கும் சுற்றி ஆள் பிடிப்பதை பார்த்திருக்கிறேன்.அவர்கள் பயன்படுத்தும் கொடிதான் இன்னும் வேதனையான விசியம்.பல ஆண்கள் தவிர்த்து செல்வது கொஞ்சம் ஆறுதலான விசியம்தான்.இந்தக் காட்சிகளை அந்த வாயிலைக் கடக்கும் சில நிமிடங்கள் மட்டுமே பார்த்திருக்கிறேன். அங்கிருக்கும் போலிஸ்,வியாபரிகள் வழக்கமாக வந்து செல்லும் அனைவரும் பார்க்கிறார்கள்.யாரும் எதிர்ப்பதாகத் தெரியவில்லை.சில சிக்னல்களிலும் இப்படியான பெண்கள் சுற்றி அழைப்பதாக கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.யாரை என்ன குற்றம் சொல்ல முடியும்.

இவைகளெல்லாம் நிறைந்துள்ள இவ்வுலகில் மனிதனாக,மனசாட்சியுள்ளவராக வாழ்வது வாழ்க்கைக்கு சவால்தான்.

மற்றபடி இங்கு இப்போழுது குளிர் ஆரம்பித்துவிட்டது.

இனி மனிதனுடன் இவர்களும் குளிர் காப்பு ஆடைகளுடன் காட்சி தருவார்கள். (படங்கள் அனைத்தும் சென்ற வருட குளிர் காலத்தில் வழிப்போக்கில் கிளிக்கியது)

தீபாவளி வந்துவிட்டதா?

2011-10-21T19:35:00.000+05:30

அனைவருக்கும் தீபாவளி நல்வாழ்த்துகள்.

அனைத்து படங்களும் இணையத்திலிருந்து திரட்டியது.

சில வாரங்களுக்கு பிறகு சந்திக்கிறேன்.

பாண்டி நாட்டு தமிழ் - பாகம் 2

2011-10-19T22:45:00.001+05:30

முதல் பாகம் பதிந்த பின் மேலும் சில வார்த்தைகள் நினைவிற்கு வந்தன.

அவைகள் :
இடுப்பு பகுதியை குறுக்கு என்பார்கள்.என் தாத்தா அம்மாச்சியின் கிராமத்தில் பலரும் வேலை பார்த்த அலுப்பில் அல்லது உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருக்கும்போது முதுகு,இடுப்பு வலியெடுத்தால் குறுக்க வலிக்கிதென்று சொல்வதை கேட்டிருக்கிறேன்.

நாகப்பட்டினத்தில் நான் பட்டைய படிப்பு இரண்டாம் ஆண்டு படிக்கும்போதுதான் முதல்வன் திரைப்படம் வெளிவந்தது.அந்த வருட ஆண்டுவிழாவில் முதல்வன் திரைப்படத்தின் குறுக்குச் சிறுத்தவளே பாட்டிற்கு மாணவிகளின் நடனம் நடைபெற்றது.இந்த பாடல் எல்லோருக்கும் பிடித்த பாடல் .கைத்தட்டல்கள் ஆரவாரம் அதிகம் கிடைத்திருந்தது.

கலைநிகழ்ச்சிகள் நிறைவுபெற்று விழாவைப்பற்றி பின்னுட்டமிட்டபடி குதுகலத்துடன் பேருந்து நிலையம் சென்றோம். என்னுடன் வந்த சக மாணவி குறுக்குச் சிறுத்தவளே பாட்டு நல்லாதனிருக்கு மீனிங் இல்லாம பாட்ட ஆரம்பிச்சிருக்கார் பாடலாசிரியர் என்று சொன்னாள்.அவள் சொன்னது குறுக்குச் சிறுத்தவளே என்றால் என்ன அர்த்தம்,அது அர்த்தமற்ற வார்த்தை என்பதுதான்.

அந்த வார்த்தைக்கு அர்த்தமுண்டு.குறுக்கு என்றால் இடை(இடுப்பு).இடை சிறுத்தவளேனு பாட்டு ஆரம்பிக்குதுனு சொன்னதும் சின்னதாய் ஏற்றுக்கொண்டாள்.எனக்கும் பெரிய அறிவியல் கண்டுபிடிப்பை விளக்கியது போல ஒரு சந்தோஷம்.

சளி(ஜலதோஷம்) பிடித்திருந்தால் தடுமம் பிடிச்சிருக்கு என்பார்கள்.

கொத்தவரங்காயை சீனி அவரைக்காய் என்பார்கள்.(இதை ஒரு சகோதரி நினைவுபடுத்தினார்கள்).

கரும்பில் தோகை இருக்குமே அதனை சோகை என்பார்கள்.சோக உரிக்க போறேன் என்று கேள்விப்பட்டதுண்டு.

வீட்டில் அறை(ரூம்) இருந்தால் மச்சி வீடு (அறை உள்ள வீடு) என்பார்கள்.

குதிப்பதற்கு தவ்வுதல் என்பார்கள்.சிறு பிள்ளைகள் குதிக்கும்போது தவ்வாதப்பா என்று சொல்வதை கேட்டிருக்கிறேன்.

நாளாவது அல்லது ஐந்தாவது பெண்குழந்தை பிறந்தால் போதும்பொண்ணு என்றே பெயர் வைப்பார்கள்.இந்த பெயரை கடைசிவரை மாற்றமாட்டார்கள்.

களவு (திருட்டு) போய்விட்டது என்பார்கள்.களவாண்ட்டாங்கே (திருடிவிட்டார்கள்) என்பார்கள்.திருடனை களவானி என்பார்கள்.திருட்டுப்பைய என்று திட்டுவதை களவானிப்பைய என்பார்கள்.

வயிறு வலிக்குதென்றால் வகுத்த/வவுத்த வலிக்குதுன்னு சொல்லுவார்கள்.செம சிரிப்பு வரும்.

மிகையாகப் பேசுபவர்களை அல்லது பிதற்றுபவர்களை அல்லது ஒருவர் துன்பத்தில் இருக்கும்போது பக்கத்திலிருப்பவர் அவர் பற்றி கவலைப்படாமல் தன் புகழ்,பெருமை பேசுபவர்களின் நிலையை பகுமானம் என்பார்கள்.பெருமை பேசும்போது பகுமானத்த பாரு என்பார்கள்.

ஒரு சமயம் குடும்பத்துடன் குலதெய்வ கோவிலுக்குச் சென்றோம்.

பொதுவாக வெட்ட பயன்படும் கத்தியை என் தாத்தா வெட்டுக்கத்தி என்பார்.அங்கு பலரும் அறிந்த வார்த்தைதான் இந்த வெட்டுக்கத்தி.வீட்டிலிருந்து புறப்படும்போதே மற்ற பொருள்களுடன் அந்த வெட்டுக்கத்தியையும் எடுத்து வைக்க சொன்னார்.பூசாரி இல்லையென்றால் நாமேதான் எல்லாம் செய்யனும்.பக்கத்திலே வாழை மரங்கள் இருக்கும்.வாழை இலைகள் வெட்ட உதவும் என்றார்.

கோவில் அமைந்திருக்கும் கிராமம் தொன்மையான மிக அழகான கிராமம்.மக்கள் நடமாட்டம் அதிகம் இருக்காது. கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை வீடுகள் கிடையாது. சுற்றிலும் மலைகளும், கரும்பு,கம்பு, நிலக்கடலை,துவரம்பருப்பு, எள், வெங்காய விளைநிலங்கள் இருந்தன. அங்கிருந்த இயற்கை சூழலே அருமையாக இருந்தது.

எங்கெங்கிருந்தோ அந்த கோவிலுக்கு வருபவர்களே அதிகம். கிராமத்து பூசாரி தமிழ் பாடலை பாடி அபிசேக அர்ச்சனை செய்தார்.கோவில் வாசலில் நான்கு வயது முதல் பத்து வயதுவரை மதிக்கத்தக்க பிள்ளைகள் பிரசாதத்தை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தனர்.அந்த கிராமத்து பிள்ளைகளாக இருக்கலாம்.

என் அம்மா அந்த பிள்ளைகளுக்கு கொடுப்பதற்காக தட்டில் தின்பொருட்கள்,பிராசதங்களை பிரித்துக்கொண்டிருந்தார்.சிறுவர்கள் கூடினர்.என் தாத்தா சற்று உரத்தக் குரலில் அந்த வெட்டுக்கத்திய எடும்மா என்றதும் ஒரு சிறுவன் எடுத்தானே ஓட்டம்.அலரி அடித்துக்கொண்டு ஓடினான்.யாருக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை.என் அம்மா வேறு ஓடுபவனை நில்லுப்பா,நில்லுப்பாங்கிறாங்க.

வெட்டுக்கத்திய எடுன்னு சொன்னவுடன் ஓட்றேயான் (ஓடுறான்) போலருக்கும்மான்னு தாத்தா சொன்னவுடன் எல்லோருக்கும் சிரிப்பை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை,அதே நேரத்தில் பாவமாகவும் இருந்தது.என் தாத்தா தேங்காய் கீறுவதற்குதான் வெட்டுக்கத்தி கேட்டாராம்.ஓடிய சிறுவனின் பங்கை மற்ற சிறுவன் ஒருவனுக்கு சேர்த்து கொடுத்து ஓடியவனிடம் கொடுத்துவிட சொன்னோம்.மறக்க முடியாத நிகழ்வு அது.

மேலும் பாண்டி நாட்டு தமிழ் நினைவிற்கு வந்தால் 3 ஆம் பகுதியாக சந்திப்போம்.

வாழ்க்கை

2011-10-15T18:18:00.000+05:30

மனிதனாக பிறந்துவிட்டோம்.வாழும் மற்றும் வளரும் சூழ்நிலையில் பல வித மனிதர்களுடனும்,நட்புகளுடனும், உறவினர்களுடனும் வாழ்க்கைப் பயணம் செல்லுகிறது.புதிரான வாழ்க்கைப் படகில் துடுப்புகளாக நாமும் நம்மால் இயன்றதை செய்து வாழ்நாளெனும் நீர் நிலையை கடந்து வருகிறோம்.எண்ணங்களை எதிர்பார்ப்புகளை மீறி அடுத்த நிமிடம் என்ன நடக்கும் என்பது யாரும் அறியா நியதி.

நாம் நல்ல எண்ணங்களுடன் பயணம் மேற்கொண்டாலும் முன்போ,பின்போ,அருகிலோ எப்படிப்பட்டவர் வருகிறார் என்பது நமக்குத் தெரியாது.பழகிப் பார்த்துதான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.அங்கனம் மதிப்பும்,அன்பும் வழங்கப்படும்போது அதனையே கிடைக்கப்பெறுவோம்.மாறாக மிதிக்கப்பட்டால் அனுபவப் பாடமாக கற்றுக்கொள்வோம்.நம்மிடமிருந்து கசப்பான அனுபவத்தை மற்றவருக்கு தர நாம் காரணமாக இருக்க வேண்டாம்.

நமது தேவைகள் நிறைவேற நமது சக்திக்கு உட்பட்டு வாழ்ந்தாழும், முயற்சித்தாலும் கிடைக்கப்பெறுவோம்.முடியாதபட்சத்தில் கிடைப்பதை ஏற்கிறோம் அல்லது தவிற்க்கிறோம்.நம் வாழ்க்கை பயணத்தில் நாமே ஆசிரியர்,அனுபவங்களே பாடம்.வாழ்நாட்கள் என்ற நீர்நிலையில் நாம் மேற்கொள்ளும் வாழ்க்கை என்னும் படகு சவாரியில் சுழல் வருமா,சுனாமி வருமா என்பதை அறிய வாய்ப்பில்லை.

அனைத்து சூழ்நிலைகளிலும் அன்பாகவும்,விட்டுக்கொடுத்தும் வாழ்தலும் சாத்தியமில்லை. மனிதனுக்குரிய பண்புகளோடு வாழ்வோம். தீயவைகளை விடுத்து நல்லனவற்றை கற்போம்.வாழ்வின் முடிவே கற்றது போதாது என்ற குறையுடன்தான் நிறைவடையப்போகிறது.

புராணக் கதை - 2011

2011-10-13T23:19:00.001+05:30

கண்ணையா(கிருஷ்னர்) நிறைய சீப்(செம்மறி ஆடு) வச்சிருந்தாராம்.
பீகாக் வச்சிருக்க முருகர் வந்து கண்ணையாகிட்ட உம்பேரு என்னானு கேட்டாராம்.எம்பேரு கண்ணையா னு சொன்னாராம்,எம்பேரு முருகர் னு சொன்னாராம்.

ஹை! நிறைய சீப் வச்சிருக்கியே அவங்க பேர்லாம் என்னனு கேட்டாராம் முருகர்.
இது பேரு முன்னா.இது பேரு முன்னி.இது பேரு ஜீகி...அப்பின்னு(அப்படின்னு) சொன்னாராம்.

கண்ணையா... உங்க அம்மா அப்பா எங்கனு கேட்டாராம் முருகர்.
எங்க அம்மா அப்பாவ காணும்னு சொன்னாராம் கண்ணையா.

முருகர் ஜாது(மேஜிக்)செய்து கண்ணையா அம்மா அப்பாவ அழைச்சுட்டு வந்துட்டாராம்.கண்ணையா முருகருக்கு தூ தோ பகுத் அச்சா பச்சி ஹே(நீ ரொம்ப நல்ல பிள்ளை) பகுத்(ரொம்ப/நிறைய) தேங்ஸ் - அப்பின்னு சொல்லிட்டாராம்.

பீகாக்ல ஏறி முருகர் க்ளவுடுக்கு (வானம்)போய்ட்டாராம்.ஹனுமான் பெரிய வாலுடன் சுத்தி,சுத்தி வந்தாராம்.டைகர் வந்து ஹனுமான் வால கடிச்சிட்டாம்.கண்ணையா,கண்ணையா,முருகா,முருகா அப்பின்னு ஹனுமான் கத்தினாராம்.

கண்ணையாவும்,முருகரும் அடிச்சிடுவாங்கன்னு டைகர் ஓடியே போய்ட்டாம்.

அவ்ளதான் கதை முடிஞ்சிட்டு.

பொறுமையா இந்த கதைய நான் ம்...ம்...னு கேட்டதில் ஹே..ஹ்ஹே..ஹே..என்று கதை சொல்லி முடித்துவிட்ட சந்தோசத்தில் சிரிப்பை முழுசா சிரிக்க முடியாதளவிற்கு (எல்.கே.ஜி. படிக்கும்) என் மகளுக்கு தூக்கம் கண்களை கட்டியது.மம்ம(நம்ம) இன்னொரு கத சொல்லுவோம்னு சொன்னவளை இந்த கதையே சூப்பரா இருக்கு,நான் ஒரு கத சொறேன்னு சொல்லி தட்டிக் கொடுத்து தூங்கவச்சிட்டு இந்த கதைய ஒரு பதிவாக்கிட்டேன்.

இதுவரை மகள் பார்த்த தொலைக்காட்சி புராணக் கதைகள்,கார்ட்டூன் புராணம் மற்றும் நாங்கள் அவ்வப்போது சொல்லிய புராணக் கதைகளின் கலவையில் அவளுக்கு தோன்றிய கற்பனையாக இருக்கலாம்.

தனிமையே!

2011-10-11T19:19:00.000+05:30

இரவில் தனியே நடமாடும்போது

பயமில்லை.எதோ பின்தொடர்வதாக

சந்தேகிக்கையில் சாத்தானக வருவது

தனிமை.

நான் தனியே செல்லுகையில்

தனிமையில்லை.எதிரில் இருவர்

சுவாரசியமாக பேசி,மகிழ்ந்தபடி

வருகையில் என்னுடன் வருவது

தனிமை.

எதிபார்த்த அன்பு கிடைக்காதபோது

துணையாவது தனிமை.

மகிழ்ச்சியில் தனிமை இல்லை,

அதனை பகிர உண்மையானவர்கள்

இல்லாதபோது மகிழ்ச்சியடைவது

தனிமை.

தனிமையில் அமைதி இல்லை.

அமைதியில் தனிமை இல்லை.

சந்தேகம்,ஒப்பிடுதல்,ஏக்கம்,எதிர்பார்ப்புடன்

பிறந்திருக்கும் தனி்மையே நீ

தனிமையாக இல்லை.

தாழ்மையான அறிவிப்பு

2011-10-03T07:35:00.000+05:30

இன்று முதல் தொடங்கும் வாரத்திற்கு வலைச்சர ஆசிரியராக பொறுப்பேற்றுள்ளேன்.

நாளை முதல் அறிமுகப்படுத்தவிருக்கும் பதிவாளர்களுக்கும் பதிவுகளுக்கும் தங்களின் ஆதரவை தெரிவிக்கவும்.

இன்றைய சுய அறிமுகத்திற்கான லின்க் இதோ

வடமாநிலங்களில் இவைகளும் நடைபெறுகின்றது

2011-09-22T12:06:00.001+05:30

கலாச்சாரம்,உணவு,பழகும் முறை இன்னும் பல்வேறு வகையிலும் வேறுபாடுடைய வட மாநிலங்களில் போக்குவரத்துகளின்போது வித்தியாசமாக தென்பட்ட காட்சிகளில் சாலையோர சலூன்பார்களும் ஒன்று.

சாதாரண மற்றும் ஆடம்பரம்மிக்க சலூன்பார்கள்,ஆண்கள்,பெண்களுக்கு அழகு நிலையங்களை எங்கும் பார்த்திருப்போம்.குறைந்தபட்சம் ஒரு வாசல்,இருபக்க சுவர்,மேற்கூரையாவது இருக்கும். ஒரு அறை போன்ற அமைப்பாவது இருக்குமல்லவா?

சாலையோர வியாபாரிகள் போல மரத்தடியிலும்,பாலங்களுக்கு அடியிலும்,சில தெருவோரங்களிலும்,மக்கள் புலக்கம் அதிகமாக இருக்கும் கடைவீதிகளிலும் திறந்தவெளிகளில் சவரம்,முடிதிருத்தம்,மொட்டையடித்தல் வரை நடைபெறுகிறது .

எந்தளவுக்கு இது சுகாதாரம் என்று தெரியவில்லை.ஆனால் இந்த தொழிலாளிகள் எப்போதும் பிஸிதான்.அதே சமயத்தில் அதிகநேரம் காத்திருக்கவும் அவசியமில்லை.சில காட்சிகளைப் பாருங்கள்.

இந்த படத்தை பாருங்கள்.என்ன நடைபெறுகிறதென்று புரிகிறதா?மஞ்சள் நிற பேனருக்கு கீழே குட்டிச்சுவரில் வரிசையாயாக அமர்ந்திருப்பவர்களில் ஒருவரின் தலையப்பிடித்தவாறு ஒருவர் நிற்கின்றாரே,அவர் என்ன செய்கிறார் தெரியுமா?அமர்ந்திருப்பவர் காதில் அழுக்கு எடுத்து காதுகளை சுத்தம் செய்கிறார். நம்ம ஊர்பக்கம் கிளிஜோசியக்காரர்கள் ஒரு பெட்டியுடன் வலம் வருவது போல சில இடங்களில் காது சுத்தம் செய்பவர்கள் வலம் வருவார்கள்.விரும்பியவர்கள் தங்கள் காதுகளை அந்த ஆசாமியிடம் கட்டணம் கொடுத்து சுத்தப்படுத்திக்கலாம்.அவர்களின் காதுகள் பிறகு சரியாகத்தான் வேலை செய்யுமா என்பது தெரியவில்லை.போக்குவரத்தில் பார்த்த காட்சிதான் .

இணையத்தில் எடுத்த படம்.

இதுபோல மாலிஸ்வாலாக்களும் வலம் வருகின்றனர்.மசாஜ் என்பதுதான் ஹிந்தியில் மாலிஸ் ஆகும்.மாலிஸ் செய்பவர்கள் மாலிஸ்வாலாக்கள்.இந்த மாலிஸ்வாலாக்கள் கையில் பெட்டி அல்லது பைகளில் மூலிகை எண்ணெய்களை பாட்டிலில் வைத்திருக்கின்றனர்.போலி எண்ணெய்களா என்னவென்று தெரியவில்லை.விரும்புவர்கள் சாலையோரத்திலோ அல்லது வீட்டிற்கு அழைத்தோ மசாஜ் செய்துகொள்கின்றனர்.இதுவும் எந்தளவுக்கு பயனுள்ளது,கட்டணம் பற்றி விபரம் தெரியவில்லை.ஹிமாச்சல பிரதேசத்தில் இந்த மாலிஸ்வாலாக்களை அதிகம் காணமுடியும்.பலரும் நம்பிக்கையுடன் கை,கால்,தலைக்கு மசாஜ் செய்துகொள்வதை சாலையோரத்தில் பார்த்திருக்கின்றேன்.மக்கள் உடல் நலத்தை கெடுத்துவிடாமலும்,ஏமாற்றாமலும் இருந்தால் நல்லது.

கனவு நிறைவேறுமா ?

2011-09-18T15:26:00.003+05:30

தழுவிச் செல்லும் மெல்லிய குளிர் காற்று

மூடியிருக்கும் ஜன்னல்,வாசல் வழியாக இளம் காலைப் பொழுதின் வெளிச்சம் தூக்கத்தை துளைத்து விழிப்பை தூண்டுவதை விரும்பாத செல்வி கண்களை திறக்காமல் அருகே கிடக்கும் போர்வையைத் தேடிப்பிடித்து முகத்தோடு உடல் முழுவதும் போர்த்தி செல்லமாய் உறங்கினாள். விடியல் நேரத்தில் பறவைகளின் சப்தங்கள்,கோழியின் கக்கரிப்பு,அடுப்பங்கறையில் வேலை செய்யும் அம்மா பாத்திரங்களை புலங்கும் சப்தம்,அவள் போர்வைக்குள்ளும் துளைத்தது.

என்னம்மா இன்னைக்கு ஞாயித்துக்கிழமைம்மா இன்னைக்குகூட நிம்மதியா தூங்க விடமாட்றீங்களேனு போர்வைக்குள் முனகினாள் செல்வி.எழுந்திரிம்மா செல்வி,மணியாகிட்டு…இப்ப கிளம்பினாதான் பத்துமணிக்காவது உங்க அத்த வீட்டுக்கு போகலாமென்று அம்மாவின் குரல் ஒளித்தது.அங்கிருந்து சாய்ங்காலமா பீச்சுக்கு அழைச்சுட்டுபோறேன் தங்கத்தை,எழுந்திரிடா பட்டு என அப்பாவின் குரல் ஒளித்ததும்,விழிக்கவும் மனமில்லாமல்,தூங்கவும் மனமில்லாமல் போர்வைக்குள் சுருண்டுகிடந்தாள் செல்வி.

செல்வி …..எழுந்திரிம்மா..அப்பா சொல்றார்ல எழுந்திரிம்மா செல்லம் என்ற அம்மாவை …அம்மா முதல்ல அந்த கோழிய தெறத்திவிடும்மா காலங்காத்தால கத்திகிட்டு…ச்சே… என்று போர்வைக்குள் இருந்தபடியே தூக்கம் கலையாமல் அதட்டினாள் செல்வி.இப்பதாண்டா அரிசி நொய் போட்டேன்,இங்க வந்து பாரு கோழிக்குஞ்சுகள் எவ்ளோ சமத்தா தன் அம்மா கொத்தி சாப்பிடுவதை பாத்து,பாத்து அழகா கொத்தி சாப்பிடுதுங்க பாருடா..எழுந்திரிம்மா செல்வி..உனக்கு பிடிச்ச டிரஸ் போட்டுக்க,உனக்கு பிடிச்ச மாதிரி தலை வாரிவிடுறேன்,செல்லத்துக்கு மேகி செஞ்சு தரவா,பூரி செஞ்சு தரவா…

கொஞ்சலான சினுகளுடன் போர்வையைக் கலைந்து எழுந்திரித்த செல்விக்கு வெளிச்சத்தில் கூசிய கண்களை கசக்கி விழிக்க முற்பட்டவளை படாரென்று முதுகில் தட்டி ஏ ஜென்மமே எத்தனதட கத்துறேன்,எப்பதான் எந்திரிப்ப,தொண்டதண்ணிய வாங்குதுங்களே ஜென்மங்கள்னு கத்திய ஆயாவின் குரல் கேட்டு திடுக்கிட்டு எழுந்து அமர்ந்துகொண்டாள் செல்வி.ஏய் எந்திரி உனக்கு தனியா கத்தனுமா,எந்திரிச்சு சீக்கரம் ரெடியாவுங்க,இன்னைக்கு ஞாயித்துக்கிழமை, பெரிய மேடம் வருவாங்க,சீக்கிரமா கிளம்பி ப்ரேயர் ஹாலுக்கு வாங்க ஜென்மங்களானு அடுத்த பிள்ளையிடம் கத்திக்கொண்டிருந்தாள் ஆயா!

பெரிய மேடத்தின் தலைமையில் நடைபெற்ற ப்ரேயரில் கண்களை மூடி கலைந்துபோன கனவை மீண்டும் நினைவுபடுத்தி கனவில் வந்த பெற்றோரின் முகங்களை தேடிக்கொண்டிருந்தாள் பன்னிரெண்டு வயதான செல்வி,ஆதரவற்ற சிறுவர்கள் காப்பகத்தில்.

.முற்று.

குண்டு குழிகளில் அசம்பாவிதங்களை தடுக்க

2011-09-15T16:17:00.002+05:30

ஊர்களில் பிடித்த இடங்களில் இருக்கும் துறையினர்கள் ஆளுக்கொரு குழி தோண்டி வேலை முடிந்ததோ இல்லையோ அரைகுறையாக குழிகளை மூடாமல் செல்ல,அப்பாவி குழந்தைகள் அதில் விழுந்து பலியாகும்.எத்தனை குழந்தைகளை பலி கொடுத்தாலும் யாரும் திருந்துவதாகத் தெரியவில்லை.ஒவ்வொருமுறை இந்த செய்தியை கேள்விப்படும்போதேல்லாம் வேதனையுற்ற மனங்களை ஆறுதல்படுத்த பின்வரும் காட்சிகள்.